๒๓
การใช้
หนั
งสื
อภาพที่
มี
เนื้
อหาหลั
กในเรื่
องต่
างๆ (ThematicStorybookApproach) เป็
นอี
กวิ
ธี
หนึ่
ง
ที่
ใช้
สอนเด็
กเล็
กเรื่
องพุ
วั
ฒนธรรมกั
นอย่
างแพร่
หลายโดยเฉพาะการใช้
หนั
งสื
อภาพที่
มี
เนื้
อหาหลั
ก
เกี่
ยวกั
บประสบการณ์
ของมนุ
ษย์
ที่
มี
ความเหมื
อนและแตกต่
างกั
น เช่
นประเพณี
การฉลองการแต่
งงาน
งานวั
นเกิ
ดหรื
อความเชื่
อในการเลี้
ยงลู
กในครอบครั
ว (Wan,๒๐๐๖) การเลื
อกหนั
งสื
อภาพที่
ใช้
ในการ
เรี
ยนการสอนก็
ควรเลื
อกหนั
งสื
อภาพที่
มี
เรื่
องราวเกี่
ยวข้
องกั
บเนื้
อหาหลั
ก เสนอเนื้
อเรื่
องในเชิ
งบวกและ
เป็
นความจริ
ง ไม่
มี
เนื้
อหาในเชิ
งเหมารวม (Stereotype) หรื
อมี
อคติ
กั
บคนกลุ่
มใดกลุ่
มหนึ่
ง (Bainbridge,
Pantaleo, and Ellis, ๑๙๙๙; Morgan, ๒๐๐๙;Wan, ๒๐๐๖) หรื
อเสนอภาพลบเกี่
ยวกั
บการแย่
งชิ
งอานาจ
ของคนที่
มี
เชื้
อชาติ
วั
ฒนธรรม และเพศที่
แตกต่
างกั
น รวมถึ
งการวิ
จารณ์
คนกลุ่
มใดกลุ่
มหนึ่
งในทางลบ
(Kelley,๒๐๐๗)หนั
งสื
อภาพที่
มี
ภาพและเนื้
อเรื่
องเกี่
ยวกั
บวี
รบุ
รุ
ษหรื
อวี
รสตรี
ของแต่
ละชนชาติ
หรื
อแต่
ละท้
องถิ่
น จะสามารถกระตุ้
นให้
เด็
กเกิ
ดการยอมรั
บ และภู
มิ
ใจในเชื้
อชาติ
และท้
องถิ่
นของตนเองและ
ผู้
อื่
นได้
(Morgan, ๒๐๐๙) ที่
สาคั
ญเนื้
อหา และภาพที่
แสดงในหนั
งสื
อภาพต้
องเหมาะสมกั
บอายุ
ของเด็
ก
ในห้
องเรี
ยน (Bainbridge, Pantaleo, and Ellis, ๑๙๙๙; Morgan, ๒๐๐๙; Wan, ๒๐๐๖) ครู
และ
บรรณารั
กษ์
จาเป็
นต้
องมี
ทั
กษะในการประเมิ
นเนื้
อเรื่
อง และเลื
อกหนั
งสื
อภาพนิ
ทาน และวรรณกรรม
พื้
นบ้
านมาให้
เหมาะสมกั
บเด็
ก (Kelley,๒๐๐๗) Smolen, Collins, andStill, (๒๐๐๘) แนะนาว่
าหนั
งสื
อ
ภาพชุ
ดเกี่
ยวกั
บครอบครั
วจะเหมะสมกั
บเด็
กปฐมวั
ยส่
วนหนั
งสื
อภาพชุ
ดเกี่
ยวกั
บการอพยพจะเหมาะสม
กั
บเด็
กประถมและหนั
งสื
อภาพชุ
ดเกี่
ยวกั
บการต่
อสู้
เพื่
ออิ
สรภาพของชาวอั
ฟริ
กั
นอเมริ
กั
นศั
กดิ์
ศรี
และ
สิ
ทธิ
มนุ
ษยชนนั้
นจะเหมาะสมกั
บเด็
กมั
ธยมต้
น
นอกจากการเลื
อกประเด็
นหลั
ก และหนั
งสื
อภาพหรื
อหนั
งสื
อนิ
ทานในการสอนเรื่
อง
พหุ
วั
ฒนธรรมให้
เหมาะสมกั
บเด็
กในห้
องเรี
ยนแล้
วทั
กษะการสอนของครู
ก็
มี
ความสาคั
ญเช่
นกั
นครู
หรื
อ
ผู้
เล่
านิ
ทานมี
บทบาทสาคั
ญมากในกระตุ้
นให้
เด็
กได้
เล็
งเห็
นความเหมื
อนและความแตกต่
างกั
น (Lenox,
๒๐๐๐; Morgan, ๒๐๐๙) ระหว่
างที่
เล่
านิ
ทานครู
จาเป็
นต้
องตั้
งคาถามให้
เด็
กสั
งเกตเห็
นความเหมื
อน
หรื
อความแตกต่
างในหนั
งสื
อนิ
ทาน เช่
นชี้
ให้
เด็
กสั
งเกตภาพในหนั
งสื
อนิ
ทานและถามว่
าเรื่
องนี้
เกิ
ดขึ้
นที่
ไหนตั
วละครแต่
งตั
วอย่
างไรการแต่
งตั
วอธิ
บายภู
มิ
หลั
งของตั
วละครได้
อย่
างไรนอกจากการสอนเรื่
อง
ความแตกต่
างกั
นแล้
ว (Lenox, ๒๐๐๐) เชื่
อว่
าเทคนิ
คการอ่
านแบบให้
เด็
กมี
ส่
วนร่
วม โดยการถามให้
เด็
ก
