ct154 - page 46

38
เหล่ านั้นก็ถูกเล่ าเรื่องผ่านผู้ ที่เข้าไปศึกษากลุ่มชาติ พันธุ์ ชอง ซึ่งก็กลายเป็ นประวัติศาสตร์ท้องถิ่ นที่เป็ น
คู่ ขนานกับพัฒนาการของกลุ่มชาติพันธุ์ นอกจากนี้ ผู้คนในวัย 50 ปีขึ้นไปเหล่านี้ ก็ยังคงจดจาภาษาชอง
ที่ตัวเองเคยใช้สื่อสารในชุมชมชอง และการที่คนชองยังสามารถพูดภาษาชองได้อย่างคล่องแคล่วนั้ น คือ
เงื่ อนไขสาคัญที่สามารถสร้ างจุดสนใจให้คนภายนอกในฐานะคนชนบทที่มี วัฒนธรรมท้องถิ่ นเป็ นของ
ตนเอง เรียกว่า “วัฒนธรรมชอง” ซึ่งขนานแนบแน่ นกับการกาหนดลักษณะทางชาติพันธุ์ชอง
2.3 ประวั ติศาสตร์กลุ่มชาติพันธุ์ชองยุคสมัยปีพุทธศักราช 2550 - ปั จจุบัน
การพัฒนาประเทศที่ เน้นความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (Economic Growth) ได้เริ่ มปรากฏ
ขึ้นพร้อมๆ กับการจัดทาแผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติ ฉบั บที่ 1 (พ.ศ.2504-2509) ผลที่เกิดขึ้นในรอบสี่
ทศวรรษที่ผ่านมา ได้ทาให้เกษตรกรถู กแปรสภาพเป็นกองทั พสารองแรงงาน (reserve army) เพื่อการ
อุตสาหกรรม โดยผ่ านกระบวนการแลกเปลี่ยนอย่างไม่เป็นธรรม (un-equal exchange) คือ เกิดภาวะที่
ทาให้ พืชผลทางการเกษตรราคาต่า ขณะที่สินค้าอุตสาหกรรมมีราคาเพิ่มสู งขึ้นทุกปี ในที่สุดรายได้ที่
แท้จริงของเกษตรกรจึงลดลง และต่อมาก็ ถูกเรียกในอีกมิติหนึ่งว่า “คนจนในชนบท”
แนวทางการแก้ปัญหา เพื่ อแสวงหาทางเลือกในการพั ฒนา (alternative development)
คื อ การกลับไปเริ่มต้นที่ฐานรากของสั งคมด้วยการส่งเสริมการพึ่งตนเอง มี การรวมกลุ่มต่างๆ ซึ่ งนาไปสู่
แนวความคิ ด “วัฒนธรรมชุมชน” ซึ่งแนวคิดเรื่องวัฒนธรรมชุมชน (Community Culture) เป็ นการ
ส่งเสริ มให้ชาวบ้านกลับไปสู่คุณค่าดั้งเดิม เป็นการเชื่ อมโยงปัจจุบันกับอดีตอย่ างมีความหมาย การศึกษา
ร่องรอยของอดี ตถือได้ว่าเป็ นการนาเอาสิ่งดีงามมาเป็ นพื้นฐานสาหรับการพัฒนาชีวิตในปัจจุบัน วิถีชี วิต
ในอดีตหรือวัฒนธรรมชุมชนที่รื้ อฟื้นขึ้ นมาต้องถูกนามาปรั บประยุกต์ใช้ ให้เข้ากับสถานการณ์ปัจจุบั น
และสร้างสรรค์ ให้ดี ตามสภาพปัจจุบัน(มณีรัตน์ ประกัน. 2550)
ความคิดเรื่ องวัฒนธรรมชุมชน และท้ องถิ่นนิยมนั้น เริ่มปรากฏให้เห็นภาพปฏิบัติ การที่เกิด
ขึ้นกั บชุ มชนชอง ลาดับแรกหน่ วยงานรัฐเริ่มหันมาให้ความสนใจกั บกลุ่มชาติพั นธุ์ชองในฐานะคน
พื้นเมื อง ในจังหวัดจันทบุ รีที่มีวั ฒนธรรมเป็นของตนเอง สนับสนุนให้มี “การจัดงานแสดงวัฒนธรรมชอง
ขึ้นในปี พ.ศ.2536 ทาให้ ชุมชนชองรับรู้ว่ า“ความเป็นชอง” มีบทบาทสาคัญต่อการเชิ ดชูสั ญลักษณ์ของ
จังหวั ดจันทบุรี เห็นได้จากปรากฏการณ์การลุกขึ้ นมาเรียกร้องของชาวบ้านที่ อ้างว่า พวกเขา คือ “คน
ชอง” ในการประท้ วงเมื่อปี พ.ศ. 2536 เพื่อเรี ยกร้องการตั้งอาเภอในท้ องถิ่น โดยข้อเรี ยกร้ องคือ
“ความต้องการสถานที่ราชการ(อาเภอ)ในการติ ดต่อกับรัฐในเขตชุมชนชอง”
ในปี พ.ศ.2537 หน่วยงานรัฐได้มีการจั ดตั้งศู นย์ศิลปวั ฒนธรรมชอง ขึ้นเพื่ออนุ รักษ์และสื บ
ต่ อวั ฒนธรรมและภูมิปั ญญาชอง แต่ งตั้ งให้ คนชอง เป็นตัวแทนวั ฒนธรรมจั งหวั ด ในฐานะผู้ดารง
ตาแหน่ งประธานสภาวัฒนธรรมอาเภอเขาคิชฌกูฏ และปราชญ์ชาวบ้าน ซึ่งการนาคนชองเข้ ามาผนวก