ct154 - page 45

37
การพั ฒนาตั้งแต่แผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่ งชาติ ฉบับที่ 1-4 มีลั กษณะแบบเหมารวม
ทั่วประเทศ ไม่ เฉพาะเจาะจง แต่สาหรั บแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสั งคมแห่งชาติฉบับที่ 5 (2525-2529)
และแผนพัฒนาฉบั บที่ 6 (2530-2534) รัฐมีการวางแผนพัฒนาพื้นที่เฉพาะ โดยเริ่ มจากบริเวณชายฝั่ง
ภาคตะวั นออก เพื่อเป็ นฐานการผลิตและการกระจายการพั ฒนาอุตสาหกรรมออกจากกรุ งเทพและ
ปริมณฑล มีการลงทุ นโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่หลายด้ าน เช่น ถนน รถไฟ แหล่งน้ า ไฟฟ้า และการ
วางแผนด้ านการผลิตสินค้าทางการเกษตร เป็ นต้น (จารุพงศ์ พลเดช. ม.ป.ป.) เช่น การสร้างแหล่งน้ า
ขนาดกลาง (อ่ างเก็บน้า) เพื่อการชลประทานทางการเกษตร ได้แก่ อ่างเก็ บน้าคลองศาลทราย(สร้ าง
เสร็ จปีพ.ศ. 2537) อ่างเก็บน้าคลองตาหลิ ว อ่างเก็บน้าคลองตารอง โดยโครงการแหล่งน้ าขนาดกลาง
ทั้งหมด ตั้ งอยู่ในเขตพื้ นที่การปกครอง ตาบลคลองพลู อาเภอเขาคิชฌกู ฏ จังหวัดจันทบุรี
นอกจากนั้นนโยบายต่างๆ ยั งสนับสนุนให้ โรงงานอุตสาหกรรมเข้ ามาขยายฐานการผลิต ซึ่ง
ดึ งดูดให้คนชองออกไปทางานภายนอกท้ องถิ่นประกอบกับการส่งเสริ มให้จันทบุรี เป็นเมืองผลไม้ ทาให้
พื้นที่ต่ างๆ ในจังหวัด โดยเฉพาะอาเภอเขาคิชฌกูฏ กลายเป็นสวนผลไม้และเกษตรกรส่ วนใหญ่ก็คื อ คน
ชองนั่ นเอง
ช่วงแผนพั ฒนาเศรษฐกิจและสั งคมแห่งชาติ ฉบับที่ 7 (2535-2539) ได้ เน้นเรื่องการส่งออก และ
ติ ดต่อค้ าขายกับต่ างประเทศมากขึ้น มุ่งสู่ความเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่ (NICs) คนชนบท ถูกวาง
บทบาทให้ เป็นผู้ ผลิต ด้ วยการประกาศกฎหมายเพื่อจัดแบ่งประเภทของที่ดิ น (Land Classification
Ordinance) โดยการกาหนดแผนการใช้ ที่ดินสาขาลุ่มน้ าจันทบุรี ปีพ.ศ.2537 อธิบายว่า พื้นที่บริ เวณ
ตะเคียนทองและคลองพลูมี สภาพพื้ นที่เป็ นลูกคลื่นลอนลาด และลอนชันอยู่ระหว่ างภูเขาสูงชันกับพื้นที่
ราบเรี ยบ เหมาะสมสาหรั บเป็ นแหล่งปลู กพื ชเศรษฐกิจที่สาคั ญ โดยเฉพาะไม้ผลและยางพารา (กรม
พัฒนาที่ดิ น. 2537) จึงมีการส่งเสริมให้มีการผลิตพืชเหล่านี้อย่างแพร่หลาย
ในปี พ.ศ.2528 รัฐได้ ทาการพัฒนาที่ดินโดยการออกเอกสารสิ ทธิ์โฉลดที่ดิ นในพื้นที่ อาเภอ
เขาคิชฌกูฏ และพื้นที่ต่ างๆในภูมิภาคตะวั นออก ส่งผลให้ มีการกว้ านซื้อที่ดิ นเพื่อเก็งกาไร เหตุการณ์ นี้
ทาให้ คนชองหลายครอบครัวขายที่ดินแลกกับเงิน ทาให้ ผู้คนต่างถิ่นที่มี ฐานะทางเศรษฐกิจเข้ามาอยู่ใน
ท้องถิ่นแทน และคนชองได้อพยพออกจากท้ องถิ่นมากขึ้น ทั้งจากการขายที่ดินและการไปเป็นแรงงานใน
ภาคอุตสาหกรรม ดั งนั้นภาพชุมชนชองที่เคยถูกบอกเล่าว่ า เป็นชุมชนโดดเดี่ยว อยู่ แวดล้อมด้วยสภาพ
ป่า ดังที่กรรณิการ์ เกนิกานนท์ (2522) ได้กล่ าวไว้ แต่ทว่าภาพในความทรงจาเหล่ านี้ได้ขยั บห่างไกล
จากภาพความเป็นจริง ซึ่งในยุคสมัยนี้ คนชองมีสถานภาพเป็นคนชนบทที่ประกอบอาชีพทาสวนผลไม้
แม้ ว่า กลไกอานาจรัฐจะสามารถผนวกรวมแบบแผนพฤติกรรมของผู้คนเข้ ารวมกันได้ แต่ มิใช่ ว่า
รากเหง้าทางวัฒนธรรมชองที่เรียนรู้จากประสบการณ์ ชีวิ ตในอดีตจะสูญหายไปด้วย โดยเฉพาะคนชอง
ในช่วงวัย 50 ปี ขึ้นไปที่เคยเรี ยนรู้ผ่านชี วิตการเก็ บของป่าและการผลิตพื ชเชิงพาณิชย์ ภาพความทรงจา