ct154 - page 53

45
หลากหลายของผู้คน กล่าวคือ คนท้ องถิ่นส่วนใหญ่ช่ วงหลังปี พ.ศ. 2500 จะผ่ านการเรียนรู้จากระบบ
การศึกษาของรั ฐ และเป็นช่วงเวลาที่ความทั นสมัยต่างๆเข้ามาสู่ท้องถิ่นในรูปแบบการพัฒนา มีการ
เปลี่ ยนแปลงจากสภาพการผลิตของป่ามาสู่ การผลิ ตพืชไร่ ทาให้คนท้องถิ่ นในช่วงอายุ เหล่ านี้ไม่ มี
ประสบการณ์ ชีวิตที่ สัมพันธ์กับทรัพยากรจากป่ า พวกเขาเติบโตมาในสภาพแวดล้ อมที่เริ่ มก้าวย่างเข้ าสู่
ความสัมพันธ์ในการผลิตพื ชไร่และพืชสวน ตรงกันข้ามกับ คนท้องถิ่นในช่วงอายุก่ อนปี พ.ศ.2500 พวก
เขาต้องเรียนรู้ประสบการณ์ชี วิตการหาของป่าจากครอบครัว แม้ว่าหลายคนจะเข้าสู่ ระบบการศึกษาของ
รั ฐ แต่ก็ยังคงได้ รับการถ่ายทอดความรู้ท้องถิ่น และคนรุ่นก่อนปี พ.ศ.2500 คื อผู้รั บรู้ปรากฏการณ์การ
เปลี่ยนผ่านวิถีการผลิ ตจากอดีตสู่ปัจจุบัน ดั งนั้นผู้วิจัยจึงคิดว่า การจัดชั้นลาดั บสถานภาพของความเป็น
ชองในความหมายของคนท้ องถิ่นไม่ได้หมายถึ งการตัดสินด้วยภาษาพูดเพียงอย่ างเดียว หากแต่มี นัยของ
ความหมายที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์ กับช่วงเวลาการผลิต บริบทความสัมพันธ์ในสายสกุล และประสบการณ์
เรี ยนรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นด้วย ดังที่แสดงตารางการจั ดลาดับความเป็นชอง ดังนี้
ตารางที่ 2 : การจัดลาดับความเป็ นชอง
จากที่กล่ าวมานี้ จะเห็นได้ ว่า ผู้ วิจัยไม่ได้ ต้ องการนาเสนอเพียงว่า การพั ฒนาสู่ความทันสมัย
และระบบการศึกษาของรัฐ ส่ งผลกระทบทาให้ผู้คนต้องปรับตัวหันมาพูดภาษาไทย และทาให้ ภาษาชอง
ไม่สามารถสืบทอดต่ อไปยังลูกหลานได้ แต่ ได้นาเสนอถึงกลยุทธ์ที่ผู้ใหญ่ในท้องถิ่นบ้านคลองพลู ใช้ ภาษา
พูดชองเป็นเครื่องมื อจัดลาดับสถานภาพความเป็นชอง เพื่ อควบคุมอานาจภายในท้องถิ่น ซึ่ง Ranger
กล่าวว่ า ขนบธรรมเนี ยม หรื อ ประเพณี เป็นเครื่องมื อในการยื นยั นหรือเพิ่มอานาจการควบคุ มใน
สถานการณ์ ต่ างๆ ยกตัวอย่ าง ผู้อาวุ โส ใช้ประเพณี เพื่อรักษาอานาจในการครอบงาวิถี การผลิตแบบ
สมรสในกลุ่มสายตระกูล สมรสกับคนในสายตระกูล และคนภายนอก
พูดภาษาชอง พูดภาษาไทย
การผลิ ตของป่า การผลิตพื ชไร่ การผลิตพืชสวน
ชองแท้จริง
ก่ อนแผนการพัฒนารัฐ เข้าสู่แผนการพัฒนารั ฐ
(ก่ อนปี พ.ศ.2500) (หลังปี พ.ศ.2500)
ชอง