ct154 - page 41

33
แต่ก็ใช่ว่า คนชองจะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ความสัมพั นธ์ทางการค้าของคนชองในสมัยรัตนโกสิ นทร์
ตอนต้นนั้ นปรารถนา ศรีวิ ศาลศักดิ์ กล่ าวว่า การขยายตัวทางการค้าส่งผลต่อเนื่องให้การค้าภายในของ
จั นทบุรี ขยายตั วตามไปด้วย เนื่ องจากเป็ นแหล่งผลิ ตสิ นค้าเพื่ อการส่ งออกที่ สาคัญ โดยเฉพาะ
การเกษตรเพื่อการค้ า ดังนั้นกลุ่ มคนในท้องถิ่นซึ่ งไม่ได้จากัดอยู่ เพียงแค่กลุ่ มชาวจี นและญวนอพยพ
เท่านั้น แต่ ยังรวมถึงชาวเขมร ลาว พม่า ตองสู่ กุหล่าจานวนมากที่ อพยพเคลื่อนย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่
ในบริ เวณบ่อพลอยแถบเทือกเขาสระบาปและเขาพลอยแหวนในทศวรรรษ 2420-2450 ต่างเข้ ามามี
บทบาทในระบบการค้าภายในท้ องถิ่น ในระดับที่แตกต่างกันไปตามความชานาญเฉพาะทางของคนแต่
ละกลุ่ ม (ปรารถนา ศรีวิศาลศักดิ์ . 2542) สาหรับคนชองนั้นในยุคที่การค้ากระวานและของป่ าอื่นๆ มี
ความรุ่ งเรือง ชาวชองเป็นผู้ เก็บสิ่ งเหล่านี้ส่ งพ่อค้าในเมือง (เกรี ยงศักดิ์ เชษฐพัฒนวนิ ช และปาริชาต
เรื องวิเศษ. 2528)
กล่ าวได้ว่ าช่วงประวัติศาสตร์ ก่ อน ปี พ.ศ.2500 นั้ น คนชองดารงชีวิ ตอยู่ในป่ าแถบภูมิ ภาค
ตะวั นออก และหลายเอกสารก็ระบุว่าพบในแถบจั งหวัดจันทบุ รีเท่านั้น โดยมี การอาศัยอยู่ กันเป็นสังคม
ชอง มี ความสัมพันธ์ กับกลุ่ มคนภายนอกผ่ านการแลกเปลี่ ยนสิ่งของจากป่ า โดยเฉพาะกระวานที่เป็ น
สิ นค้าแลกเปลี่ยนที่สาคัญกั บกลุ่ มคนภายนอก ในขณะที่รั ฐไม่ได้เข้ ามาควบคุมจั ดการกับวิ ถีชีวิ ตชุมชน
ชองโดยตรง และจากหลักฐานของนักวิชาการที่ได้ ค้นพบ “ชอง” ต่ างก็มีมุ มมองเกี่ยวกับคนชอง ว่าเป็ น
“คนป่า” ซึ่งมีนัยยะถึงกลุ่มคนที่แตกต่างจากคนไทย ซึ่งภาพลักษณ์เหล่านี้ คือผลผลิตจากความสัมพั นธ์
ทางประวัติศาสตร์ ระหว่างรัฐกับคนชองในช่วงก่อน ปี พ.ศ.2500
2.2 ประวัติ ศาสตร์กลุ่มชาติพันธุ์ชองยุคสมัยปี พุทธศั กราช 2500–2549
ในช่วงปี พ.ศ. 2500 นั บว่าเป็นช่วงแห่งการเปลี่ ยนแปลง ทั้งสภาพแวดล้อม วัฒนธรรม สังคม
และเศรษฐกิ จของคนชองอย่างต่อเนื่ องจากกระแสการพัฒนาที่เกิดขึ้นตามนโยบายแผนพั ฒนาเศรษฐกิจ
และสั งคมแห่งชาติ สาระสาคั ญ คือ การพัฒนาทาให้คนชองถู กเปลี่ยนสถานภาพจาก “คนป่า” มาสู่
“คนชนบท” และการปรับเปลี่ ยนมุมมองของรัฐจากที่มอง “คนชอง” เป็น “คนป่า” ซึ่ งเป็นคนอื่ นที่
แตกต่างจากคนไทย มาสู่มุ มมองของการจัดความสัมพันธ์คนชองให้กลายเป็ น “คนในที่แตกต่าง” ในฐานะ
“พลเมื องของรัฐไทย” (Citizenship of Nation State) ภายใต้การนิยามว่า “คนชนบท” ที่อยู่ล้อมรอบ
ศู นย์กลางกรุงเทพ หรือเป็นการนิยามว่ า “ชาวบ้าน”(peasant) ที่อยู่รอบนอกเมืองว่า “คนบ้านนอก”
งานของกรรณิการ์ เกนิ กานนท์และคณะ (2522) บุญเดิม พันรอบและภารดี มหาขันธ์ (2522)
ไพพรรณ อินทนิล (2524) สุเรขา สุพรรณไพบูรณ์ (2524) และ คึกฤทธิ์ ปราโมช (2513) ยังตอกย้าว่ า
คนชอง เป็ น “คนป่า” ที่ต้ องปรับตัวตามกระแสการพั ฒนา ยกตัวอย่าง คึกฤทธิ์ ปราโมช (2513:13)
กล่ าวว่า คนเผ่าชองนั้นผมเข้าใจว่า จะเป็ นคนอีกเผ่าหนึ่ง เป็นต่างหากไปจากเผ่ าไทย แต่เดี๋ยวนี้เข้าร่ วม