ct154 - page 40

32
ดั งนั้นบ้านเรื อนชองจะมีผีหิ้งเอาไว้กราบไหว้ บูชา โดยจะทาหิ้ง (คล้ายชั้น) และบนหิ้งจะมีที่ปัก
ธู ป มี กระดูกของบรรพบุรุ ษวางไว้ เนื่ องจากเชื่อว่ า ถ้ าบ้ านไหนมี ผีหิ้ ง หรือผี โรงไว้เซ่ นสรวงบูชา
ครอบครัวจะมี ความสุข ความปลอดภั ย และเมื่อมี พิธี กรรมเซ่นสรวงผี บรรพบุรุษ ญาติพี่ น้องจะมา
ช่วยกั นนาสิ่งของ เครื่ องอาหารมาที่บ้านทาพิธีกรรม ซึ่งการเล่นผี หิ้ง และผีโรง นอกจากเป็ นการรวม
ญาติพี่ น้องแล้ ว ยังเป็ นการควบคุมความประพฤติของลูกหลาน นั่ นคือ ถ้าหากลูกหลานประพฤติ ตนไม่
เหมาะสม วิญญาณบรรพบุ รุษจะร้องไห้ ไม่ยอมกินอาหารที่ จัดไว้ และว่ากล่าวตักเตือน จนกว่าบุคคล
จะรับปากว่าจะเปลี่ ยนแปลงแก้ไขความประพฤติของตนเองให้ดีขึ้น นอกจากนี้พิ ธีกรรมชองอื่นๆ ก็ต้อง
ให้ความสาคัญกับผี บรรพบุรุษ เช่ น การทาบุญส่งทุ่ง งานศพ และการไหว้ศาล เป็นต้ น ซึ่ งพิธีกรรมที่
แสดงถึ งการนับถื อผีบรรพบุ รุ ษ ไม่ได้ หมายถึงแค่เพียงการรักษามรดกทางวัฒนธรรม วิ ถีชีวิ ต ความ
สามั คคีในหมู่คนชอง และเป็ นเครื่องมือควบคุมสังคมเท่ านั้น แต่ ยังรวมถึงการใช้ เป็นเครื่ องมือในการ
จัดการความสัมพันธ์ระหว่างคนชองกับทรัพยากรท้องถิ่นอีกด้วย
2. ประวัติ ศาสตร์กลุ่มชาติพันธุ์ชอง
ในการศึกษาประวั ติศาสตร์กลุ่มชาติพันธุ์ชองนั้น ผู้วิ จัยได้ แบ่งออกเป็ น 3 ยุคสมัยตามบริบทการ
พัฒนาประเทศ ได้ดั งนี้
2.1 ประวัติ ศาสตร์กลุ่มชาติพันธุ์ชองยุคสมัยก่อนปีพุทธศักราช 2500
มี ข้ อมู ลทางประวัติ ศาสตร์ ที่ ยอมรั บเกี่ ยวกับคนชองว่ ามีถิ่ นกาเนิ ดเดิ มอยู่ในแถบภู มิ ภาค
ตะวั นออกของรัฐไทย กรรณิการ์ เกนิกานนท์ (2522) และ Karl Webber (1976) ระบุว่า คนชอง คือ
“คนป่ า” หรือพวกจังเกิล (Jungle) ซึ่งอาศัยอยู่ในป่าแถบภูมิ ภาคตะวันออก เมื่อเดือดร้อนในเรื่องทามา
หากินหรื อเจ็บไข้ก็จะร่อนเร่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ งเมื่อ 200 - 300 ปีมานี้ ได้ตั้งหลักแหล่งอยู่บริเวณดินแดน
แถบภาคตะวันออกของไทย มี หัวหน้าในการปกครองและรวบรวมผู้คน ประกอบอาชี พการล่าสั ตว์ และหา
ของป่า และยังมีตานานที่อ้ างอิงถึงกลุ่มชาติพันธุ์ชองในภู มิภาคตะวันออกโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่จั งหวัด
จันทบุ รี คื อ “ตานานเจ้าแม่ กาไว” ซึ่งเชื่อว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 1800-1900 เจ้าแม่ กาไวเป็นชาวชอง
และเป็ นผู้ครองเมื องกาไว ตั้งอยู่หน้ าเขาสระบาป จันทบุ รี และเจ้าแม่กาไวแพ้สงครามจึงนาทองไปหว่าน
ทั่วป่ าและก่อไผ่ คื อบริเวณวัดทองทั่ว (ศูนย์ประสานงานวิ จัยเพื่อท้ องถิ่นภาคตะวันออก. 2546) ตาบล
คลองนารายณ์ อาเภอเมื อง จังหวัดจันทบุรี ในปัจจุบัน ตานานดังกล่าวยังสอดคล้องใกล้เคียงกับเวบเบอร์
ที่กล่าวว่า ชองเป็นชนกลุ่มหนึ่งที่ แยกตัวมาจากชาวป่า ออกมาตั้ งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่งของตนเอง โดยมี
เมืองหลวงอยู่ใกล้ๆ กับวั ดทองทั่ว และต่อมาได้ย้ายถิ่นฐานเข้าไปอยู่ในป่าอีกครั้งหนึ่งในสมัยกรุ งศรีอยุธยา
ตอนปลาย (Webber Karl. 1976)