ct154 - page 43

35
ขณะเดี ยวกัน เมื่ อปี พ.ศ. 2501 พื้นที่ป่าเทื อกเขาคิชฌกูฏก็ ได้ถู กประกาศให้เป็ นวนอุทยาน
แห่งชาติ ต่อมาในปีพ.ศ. 2508 ได้มีประกาศให้เป็นป่าสงวนแห่งชาติ และในปี พ.ศ.2520 จึ งได้มีพระราช
กฤษฎีกา กาหนดพื้นที่ดังกล่าวให้ เป็น อุทยานแห่งชาติป่าเขาคิชฌกู ฏ ในพื้นที่บางส่วนของบริเวณตาบล
ตะเคี ยนทอง(ในอดีตบ้ านคลองพลูอยู่ ในพื้นที่ ตาบลตะเคียนทอง) ตาบลฉมัน ตาบลพลวงและตาบล
วั งแซ้ม อาเภอมะขาม จังหวัดจันทบุ รี เนื้อที่ 36,687 ไร่ เป็นอุทยานแห่ งชาติ (ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่
94 ตอนที่ 38 วันที่ 4พฤษภาคม 2520) (กรมแผนที่ป่าไม้ . 2544) สาหรับพื้นที่บ้านคลองพลู ถูกจัดอยู่ ใน
ประเภทหมู่บ้านในแนวกันชนระหว่าง 3-5 กิ โลเมตร โดยแบ่งเป็น พื้นที่ที่มีเอกสารสิทธิ์ เป็น โฉลด
หรือนส.3 ร้ อยละ 48.43 พื้นที่ที่มี เอกสารสิทธิ์ เป็น สปก.หรื อสทก. ร้อยละ 22.91 และพื้นที่ที่ไม่มี
เอกสารสิทธิ์ ร้อยละ 28.66 (กรมป่าไม้ . 2545: 157)
กระบวนการครอบครองสิ ทธิการจั ดการทรัพยากรป่าของรัฐ ทาให้ รัฐมีอานาจเบ็ ดเสร็จในการ
จัดการ โดยอ้ างความรู้แบบวิทยาศาสตร์ และรั ฐยังได้ ใช้ วิ ธีการจั ดการป่ าโดยการจาแนกชนิดและ
ประเภทของทรัพยากร (Scientific forest) โดยเฉพาะชนิ ดของไม้ที่มี คุณค่าทางเศรษฐกิจ พร้อมกับการ
ออกกฎคุ้ มครอง และกีดกันสิ ทธิการจัดการที่ นอกเหนือไปจากการจั ดการของรัฐออกไป ท้ ายที่สุด
ชาวบ้ านจึงถูกกีดกั นออกจากป่า พร้อมๆ กับทรัพยากรชนิดอื่ นที่มี อยู่ในป่าด้วย ทั้งที่ในบางครั้งชาวบ้าน
ได้ ใช้ ทรัพยากรชนิ ดอื่นในป่ า มากกว่าการตั ดไม้ ซึ่ งเป็ นทรั พยากรหลักที่ รั ฐกีดกัน (อุดมลักษณ์ ฮุ่ น
ตระกูล. 2550) เช่ น กระวาน และน้ ามันยาง และกรณี การประกาศเป็นเขตอุทยานแห่ งชาติ รั ฐก็อ้าง
ความชอบธรรม โดยชูประเด็ นว่า ป่าไม้ คื อสมบัติ ของชาติ เพื่ อเอื้อให้รัฐสามารถเข้าไปอ้างสิทธิ ต่อพื้นที่
ได้อย่างหนักแน่นมากกว่าชุมชนโดยรอบที่ต้ องยอมรับต่อความเป็นชาติมากกว่าความเป็นชุมชน
การเปิดสั มปทานป่าไม้ ของภาครัฐ สะท้อนให้เห็ นถึงอานาจรัฐในการเข้าถึงทรัพยากรเหนือคน
กลุ่ มอื่นๆ เพื่ อเอื้อประโยชน์ให้แก่ นายทุน ส่ งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในการเข้ าถึงทรัพยากร ช่วงนี้
เองพบว่าเส้นทางชักลากไม้ ถูกพัฒนากลายเป็นถนนทางหลวงที่ตั ดผ่านท้องถิ่นที่เป็นถิ่นอาศัยของกลุ่มคน
ชอง มีการสร้างถนนตามนโยบายโครงการสร้างงานในชนบท (กสช.) คือ “ถนนบาราศนราดูร” ที่ สร้าง
เสร็ จเมื่อปี พ.ศ. 2515 กล่าวได้ ว่ าอานาจรัฐเข้ามาควบคุมจั ดการกับท้องถิ่นชองด้วยกระบวนการทาง
“วาทกรรมการพัฒนา” จากเดิมที่คนชองนิยมปลู กกระวานบนเทือกเขาภู เขาสอยดาว จึงกลายมาเป็ น
ภาพของ “ผู้ ทาลายป่า” ในรูปแบบของการทาไร่เลื่ อยลอย และการเก็บของป่าก็ทาให้คนชองกลายเป็น
“คนป่ า” ที่มีนัยความหมายถึงผู้ไม่พัฒนา และรัฐได้อาศัยความชอบธรรมเข้ามาส่งเสริมการปลูกพืชไร่แก่
ชุมชนชอง ผนวกกับการเข้ามาจั บจองพื้ นที่ของคนภายนอก เพื่อปลู กพืชไร่ ตามกระแสที่เกิดขึ้นในภาค
ตะวั นออก นอกจากนี้ การที่ คนชองหันมาปลูกพื ชไร่ในเชิงพาณิชย์นั้นยังมีนัยของความต้ องการลบภาพ
ความเป็ นคนป่ามาสู่ความเป็ นพลเมืองไทยที่ได้รับการพัฒนา ในรู ปแบบของ “คนบ้านนอก”ด้วยเช่ นกัน
การปลู กพืชไร่มั นสาปะหลัง เริ่มประมาณปี พ.ศ. 2506 ซึ่งทาให้คนชองได้ เงินเป็นกอบเป็ นกา จึง
มี การบุ กรุกพื้ นที่ป่ าเรื่ อยมา และเมื่อที่ ดิ นสามารถแลกเปลี่ยนเป็ นเงินได้ มากกว่ าทรัพยากรอื่ นๆ