ct154 - page 42

34
อยู่ ในชนชาติไทย พูดภาษาไทย ชนเผ่ าชองนั้ นเป็นชนพื้ นเมืองที่อยู่ ในประเทศไทยมาก่อนที่คนไทยจะ
อพยพมาถึง และคงได้อยู่ทางชายทะเลฝั่งตะวันออกของประเทศไทยในปัจจุบันเป็นจานวนมาก เพราะน่า
สังเกตว่าชื่ อเมืองตลอดจนหมู่ บ้านแถวนั้นไม่ใช่ภาษาไทย คงจะเป็นชื่อที่พวกชองได้ตั้งไว้ก่อน เช่น ตราด
ระยอง
ชู ศั กดิ์ วิ ทยาภัค อธิ บายการกาหนดอัตลักษณ์ของกลุ่ มชนไว้ โดยเรียกว่ า “ภู มิ ศาสตร์ ของ
กระบวนการบ่งบอกอั ตลักษณ์” (geographies of identification) หมายถึงการที่กระบวนการบ่งบอกอัต
ลั กษณ์ถู กกาหนดโดยอาณาเขต ภูมิ ทัศน์ และแนวคิ ดที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมและอารยธรรมของผู้คนที่
ผูกพั นกับความแตกต่างทางพื้ นที่ (ชูศักดิ์ วิทยาภัค และคณะ. 2546) ภาพลักษณ์คนชองในจันทบุ รี ถูก
ทาให้ มองว่า มีความแตกต่างทางภาษามากที่ สุด เมื่ อเทียบเคียงกับ กลุ่ มคนชองในส่วนต่างๆ ของภู มิภาค
ตะวันออกที่ ไม่สามารถพูดภาษาชองได้ และทาให้ ภาษาชองกลายเป็นสัญลั กษณ์ กาหนดความเป็นชาติ
พันธุ์ชอง
ตั้ งแต่ช่วงปี พ.ศ.2500 เป็นยุคของสงครามในอินโดจีน มีผลให้เกิดการจากัดพื้นที่กลุ่ มคน และ
เป็นช่วงที่ มีการเปลี่ยนผ่านที่สาคัญ รัฐไทยจับตามองผู้คนที่อยู่ ตามพื้นที่ห่างไกลโดยเฉพาะคนที่อยู่ ตาม
ชายแดน นั่ นคื อ การเปลี่ยนตาแหน่ งแห่ งที่จากคนป่ า ไปสู่ความเป็ นคนชนบทที่ประกอบอาชี พ
เกษตรกรรม ซึ่งหมายถึ ง กลุ่มคนที่ ยังไม่เจริ ญ แต่คนกลุ่มนี้รั ฐยังสามารถที่ จะพัฒนาไปสู่ความเจริญได้
ดั งนั้นทิศทางการพัฒนาจึงค่อยๆ ถูกเสนอผ่านนโยบายการทางานของรัฐ โดยเน้นการแบ่งสังคมออกเป็น
สองด้าน ด้านหนึ่งเป็ นภาพของสังคมที่มี เสรีในทางการเมืองและความทันสมัย ส่วนอีกด้านหนึ่งเป็น
ความล้ าหลังและไม่ศิวิไลซ์ ดังนั้นหน้ าที่ของรัฐที่มี ต่อคนชนบทคือ ต้องเปลี่ยนจากด้านของความล้าหลั ง
เข้าสู่สั งคมใหม่ที่ศิวิ ไลซ์
การตั ดไม้ในช่วงปี พ.ศ.2500 เป็นเหตุการณ์ที่ส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกับคนชอง
อย่ างเห็นได้ ชัด กล่ าวคือ รั ฐเปิ ดสัมปทานการทาไม้ให้กับเอกชน ตามกฏหมายพระราชบัญญั ติป่าไม้
พ.ศ. 2484 ที่รัฐอ้างสิ ทธิยึดครอง และอนุญาตให้เอกชนเข้ามาดาเนินการ โดยกลุ่ มนายทุนคนไทยและ
คนจีนได้สัมปทาน ในขณะที่คนท้องถิ่นบางคนก็ตัดไม้ขายให้ กับนายทุนเอกชนด้วยเช่นกัน แข่ งกับไม้ตี
ตราที่ถูกต้ องตามกฏหมาย ซึ่งความทรงจาในยุคการทาไม้นั้น กลายเป็ นประวัติ ศาสตร์ความทรงจาที่
คนชองร่วมกันสร้ างขึ้นมา ซึ่งพวกเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่า พวกเขาเองก็ ได้มี ส่วนร่วมด้วย ต่อมาในปี พ.ศ.
2508 กรมป่ าไม้ได้ ประกาศให้ เขาสอยดาว ซึ่งเป็ นพื้นที่ ปลูกกระวานของคนชอง เป็นป่ าสงวน
แห่งชาติ เขาสอยดาว มีเนื้ อที่ประมาณ 640,675 ไร่ ซึ่งเป็ นเขตที่มี ลักษณะเป็นภูเขาสูง เป็นต้นน้าลา
ธารและต้นกาเนิดคลองสายต่างๆ ในเขตภาคตะวั นออก (เขาสอยดาว. ม.ป.ป.) และต่อมาได้มี ประกาศ
ของคณะปฏิวั ติฉบับที่ 200 ลงวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ.2515 กาหนดให้ป่าเขาสอยดาวเป็นเขตรักษาพันธุ์
สัตว์ป่า (เขาสอยดาว. ม.ป.ป.)