ct154 - page 54

46
ชนบทของตนไว้ และเพื่อต่อต้ านการท้าทายอานาจจากคนหนุ่มสาว (TerenceRanger. 1983) นอกจากนี้
การใช้ภาษาพู ดชองยังเป็นการสร้างความสั มพันธ์ภายในกลุ่ม ซึ่งเป็นพื้ นที่ที่ คนภายนอกไม่ สามารถ
เข้าถึ งความรู้ทางภาษาได้ ดั งนั้น ผู้วิ จัยจึ งมองว่า ภาษาพูดชองเป็ นส่วนหนึ่ งของกลยุทธ์ในการจัด
ความสัมพันธ์ที่หลากหลายทางชั้นสังคม (Complex Hierarchy) เพื่ อระบุสมาชิกกลุ่ มว่าเป็นชองหรือไม่
นักวิ ชาการส่ วนใหญ่ที่เข้ ามาศึกษากลุ่ มชาติ พั นธุ์ชองที่บ้านคลองพลูนั้ น จะให้ความสนใจ
การศึกษาภาษาชองเป็นสาคั ญ เนื่องจากเป็ นสิ่งที่บ่งบอกถึงความแตกต่างได้ อย่างเป็นรูปธรรมที่ ชัดเจน
และในปี พ.ศ.2543 คนท้องถิ่ นและสถาบันวิ ชาการ ได้ร่ วมกันจัดทาโครงการ “การอนุรั กษ์และฟื้นฟู
ภาษาชอง ตาบลตะเคียนทอง ตาบลคลองพลู กิ่ งอาเภอเขาคิชฌกู ฏ จังหวัดจั นทบุรี ” ซึ่งกิจกรรมที่
สาคัญของโครงการ คือ การสอนภาษาชองในโรงเรียนระดั บประถมศึกษาชั้นปีที่ 4 และ 5 โดยมีคน
ท้องถิ่นที่ได้ รับการฝึกหัดการสอนภาษาชองเป็นวิทยากรผู้ สอน
ภาพประกอบ 5 : ภาพแสดงการสอนภาษาชองในโรงเรียนคลองพลู
การเรียนการสอนภาษาชองไม่เฉพาะเจาะจงแต่ลู กคนชอง แต่มีทั้งลูกคนไทย และจีน เข้า
มาร่วมเรียนด้วย แต่ทั้งนี้ การจัดการเรียนการสอนภาษาชองก็ เป็นเพียงกิจกรรมส่ วนหนึ่งในการอนุรักษ์
ภาษาชองเท่านั้น ปัญหาสาคัญ คื อ การไม่ได้นาภาษากลั บไปใช้ในชีวิตประจาวัน เนื่ องจากครอบครัว
ไม่ได้ ใช้ภาษาชองในการสื่ อสารกันและเด็กส่ วนใหญ่ก็ ไม่กล้ าพูดภาษาชองให้คนอื่นรับรู้ ด้วยเหตุผลที่ ว่า
บริ บทท้องถิ่นไม่ได้ ใช้ภาษาชองในการสื่อสารกัน ภาษาชองจึ งเป็นภาษาที่แปลกออกไป จึ งทาให้ภาษา
ชอง เป็ นวิชาที่เด็กต้ องเรียนในห้องเรียนเท่านั้น แต่ การฟื้นฟูภาษาชอง ก็ทาให้ภาษาชองถูกมองในมุม
ที่ตรงข้ ามกับอดีต โดยปัจจุบันการพู ดภาษาชองถูกมองว่าเป็ นการส่งเสริมวัฒนธรรมท้องถิ่นในประเทศ
ไทยที่กาลังจะสูญหายไป ทาให้ เด็กได้สืบทอดภูมิ ปัญญาท้ องถิ่น