ct154 - page 35

27
ได้ เขาจะสักหน้าด้วยสีน้าเงิน บางทีก็เอาห่วงเหล็ กรัดคอ รัดแขนหรือขา คนป่ านี้มีอยู่ 2 พวก พวกหนึ่ง
เข้าใจภาษาที่ ใช้ กันอยู่ อี กพวกหนึ่งไม่ยอมรั บอารยธรรมและไม่เข้าใจภาษา ไม่ อาศัยอยู่ในบ้ าน จะ
ท่องเที่ยวไปตามป่ าเขามีลูกเมียติดตามไปด้ วย ธรรมชาติของพวกนี้ ยังป่าเถื่ อน แต่ต่อมาเมื่ อไม่ นานมานี้
พวกนี้ บางคนเพาะปลูกกระวาน ฝ้ายและทอผ้า ผ้าของพวกนี้เนื้อหยาบ ลวดลายก็ ไม่เป็นระเบียบ” ข้อที่
น่าสังเกต คือ จู ตากวนจดไว้เมื่อพุทธศตรรรษที่ 18 ว่า พวกชองแบ่งเป็น 2 พวก แต่นายอาร์ บาราคาร์
(R. Baracar) ผู้ เขียนเรื่อง สอมแร หรือปอร์ (Les Samre ou Pear) พิมพ์ใน Bulletin de I’ecole
Francaise d’Extreme-orient เล่ม XLI ค.ศ.1941 (พ.ศ.2484) แบ่งพวกชองในเขมรเป็น 3 พวก คือ
พวก สอมแร พวกปอร์ และพวกโสจ สาหรับในประเทศไทยมีแต่พวกปอร์ และพวกโสจ
นอกจากนี้ ยังที่เอกสารที่สันนิษฐานว่ า กลุ่มชาติพันธุ์ ชอง อาศัยอยู่ในเอเชียตะวั นออกเฉียงใต้มา
ก่อนการเกิดขึ้ นของรัฐชาติไทย ซึ่งพบว่าสั งฆราช ปาเลอกัวซ์ ได้ บันทึกถึงคนชองที่จังหวัดจันทบุ รี ซึ่ง
คาดว่ าเขียนขึ้นราว พ.ศ.2397 มี ไว้ความส่วนหนึ่งว่า “.....พวกคนจี นที่ทาไร่พริ กไทยอยู่รอบๆ เขาสระ
บาป ยั งเก็บพลอยได้เป็ นอันมาก ภูเขาสู งที่ล้อมรอบถิ่นที่อยู่ ของชนเผ่าชอง และที่เนิ นหกเนิ นทางทิศ
ตะวันตกของตั วเมือง ก็มี พลอยอยู่ มากเหมือนกั น....” และ สั งฆราช ปาเลอกัวซ์ ได้กล่ าวถึงจานวน
ประชากรในประเทศไทยไว้ว่ า “......สยามหรื อไทย 1,900,000 คน จีน 1,500,000 คน มลายา
1,000,000 คน ลาว 1,000,000 คน เขมร 500,000 คน มอญ 50,000 คน กะเหรี่ยง ชอง ละว้า 50,000
คน รวมเป็ น 6,000,000 คน” (ปาเลอกัวซ์ ฌองแบบติสต์ . 2506) นอกจากนี้ ยังมีมองสิเออร์ เอยโมเบอรี
ชาวฝรั่งเศส กล่าวไว้ในหนังสือแคมโบซ เมื่อปี ค.ศ.1901 (พ.ศ.2444) ว่า “มีบาทหลวงองค์หนึ่งพบศิลา
จารึกภาษาสั นสกฤตที่ตาบลสระบาป ในศิลาจารึกมี ข้อความว่า เมื่อ 1000 ปีล่ วงมาแล้ว มีเมืองหนึ่งชื่อ
ควนคราบุ รี เป็นเมืองที่มี อาณาเขตกว้างขวางมาก ตั้ งอยู่เชิ งเขาสระบาป ชาวเมืองควนคราบุรี เป็ นเชื้อ
ชาติชอง.....” (ชุมชนเรื่องจันทบุ รี .2514:16)
สาหรั บตานานที่อ้างอิ งถึงกลุ่ มชาติ พันธุ์ ชองในภูมิภาคตะวั นออกโดยมี ศูนย์กลางอยู่ ที่จังหวั ด
จันทบุ รี คื อ ตานานเจ้าแม่กาไว ซึ่งเชื่ อว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 1800-1900 เจ้าแม่ กาไวเป็นคนพื้นเมื อง
ชาวชอง และเป็นผู้ปกครองเมืองกาไว ตั้งอยู่หน้าเขาสระบาป จันทบุ รี และเจ้าแม่ กาไวแพ้สงครามจึงนา
ทองไปหว่านทั่วป่ าและก่อไผ่ คื อบริเวณ วั ดทองทั่ว ตาบลคลองนารายณ์ อาเภอเมือง จั งหวัดจันทบุ รี
(ศูนย์ ประสานงานวิจั ยเพื่อท้องถิ่นภาคตะวันออก.2546:9) ในปั จจุ บัน ตานานดั งกล่ าวนี้ สอดคล้ อง
ใกล้เคียงกับเวบเบอร์ (Karl Webber) ที่ กล่าวว่า “ชองเป็ นชนกลุ่มหนึ่งที่แยกตัวมาจากชาวป่า ออกมา
ตั้ งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่งของตนเอง โดยมีเมืองหลวงอยู่ใกล้ๆ กับวัดทองทั่ว และต่อมาได้ย้ ายถิ่นฐานเข้า
ไปอยู่ในป่าอีกครั้ งหนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุ ธยาตอนปลาย…”(Karl Webber.1976 :24) นอกจากนี้
ประเด็นที่กล่าวว่า คนชองเป็ นบรรพบุรุษของคนในภูมิ ภาคตะวันออก ยังสันนิษฐานได้จาก (ชื่อภาษา
ชองที่ ปรากฏเป็นชื่อของสถานที่ต่างๆ ในภู มิ ภาคตะวันออก เช่น ม.ศรี บุษรา ที่ กล่าวว่ า “มีชื่อตาบล
บ้านเป็นภาษาชองอยู่ทั่วไป เช่น ตาบลแก่ งหางแมว “แมว” มาจาก “เม่ว”ภาษาชองแปลว่า “ปลา”