ct154 - page 34

26
คาว่ า “คนชอง” เริ่มมีปรากฏขึ้ นจากนักวิชาการคือ Grahamที่ได้เขี ยนถึงชน กลุ่มนี้ เมื่อปี ค.ศ.
1924 (พ.ศ. 2467) ระบุว่ า คนชองว่า เป็นกลุ่มมอญ-ญวน (Mon-Anun) กลุ่มนี้ มีพวก เขมร ญวน ละว้า
คะฉิน และชอง ซึ่งคนชองเป็นกลุ่มที่อาศัยอยู่ทางเหนือของจังหวัดจันทบุ รี มีความเป็นอยู่อย่ างคนในสมัย
โบราณ คื อหาของป่า ล่าสัตว์ (Graham.1924) ซึ่งเอกสารที่ระบุ ถึง กลุ่มชาติพันธุ์ชองในดินแดนประเทศ
ไทยมักมี การกล่ าวถึงจากนั กวิชาการตะวันตก ทั้งในงานของ Erik Seidenfaden ปีพ.ศ. 2478 ว่ ามี คน
ชอง เป็ นชนกลุ่มน้อยที่อยู่ตามเชิ งเขาจังหวัดจันทบุ รี ขยายไปจนถึงแดนกัมพู ชา ซึ่งน่าจะถือเป็นถิ่นที่อยู่
ด้ วย คนไทยจะเรียกชนเผ่านี้ว่า ชอง (Chong) คนเขมรเรี ยกว่า ปอร์ (Perr) และเขาเรียกตัวเองว่า ทั มเร็ท
หรือสั มแร (Tumret or Samrae) ภาษาของพวกชองบางอย่างใกล้ เคียงมาทางไทย ชาวชองมี เลือด
เนกริ โต (Negrito) ปนอยู่ราว 20 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งอาจได้รับมาจากชนเผ่านั้นที่อยู่ในจั นทบุรี มาก่อน และ
ชองมี ส่วนเกี่ยวข้องใกล้ เคียงกั บชาวส่วยหรือกุ ย (Sui or Kui) ที่อยู่ทางภาคตะวั นออกเฉียงเหนือของ
ประเทศไทย ซึ่ งคล้ายกับพวกปอร์ สัมแร หรือคนโซ (Koncho) ของกัมพู ชา ชาวชองมีอาชีพเก็ บของป่า
ทาไร่กระวาน และทาไร่ข้าวเหมือนกัน ใช้วิธีเผาป่าเพื่อปลูกข้าว (กรมศิลปากร. 2510 : 14) นอกจากนี้เค
รดเนอร์ ได้ กล่าวไว้ ในแนวทางคล้ายเคียงกันว่ า “ชาวชองเป็นกลุ่มชนที่ ตั้ งอยู่ดั้งเดิ มในแถบสยามกลาง
ดั งนั้นชาวชองจึงเป็นกลุ่มชาวป่าเช่นเดียวกับพวกขมุ (Kamuk) ทิน (Tin) และชาวบน (Chaobon) ภาษา
ของชาวชองจัดอยู่ ในตระกูลออสโตรเอเชี ยติค เช่นเดี ยวกับภาษาขมุ กุย มอญ เขมร และละว้า” (Karl
Webber. 1976 :16) สาหรับความแตกต่ างทางชาติพันธุ์ ชองที่ชัดนั้นนอกจากภาษาและถิ่ นที่อยู่ อาศัย
แล้ ว Jean Brengues ได้ให้ความเห็ นว่าพวกชองแตกต่างจากพวกเขมรหลายอย่าง ในบรรดาความ
แตกต่างนี้มี อยู่อย่างหนึ่งก็คือ พวกชอง เป็ นพวกที่ขนาดศีรษะลักษณะกลมปานกลาง (Mesocephalic)
แต่ส่วนพวกเขมรนั้ นมีขนาดศีรษะลักษณะกึ่งกลม (Sub-brachycephalic) (กรมศิลปากร. 2510 : 20)
ประวั ติ ศาสตร์ที่ ว่ ากลุ่มชาติ พั นธุ์ชองกระจายอยู่ ในประเทศกัมพู ชานั้ นไม่ ได้ ยึดงานของ
Seidenfaden เท่ านั้น แต่เป็นข้อสั นนิษฐานที่ อ้างอิงจาก ชิน อยู่ ดี (2524:14-15) ที่อ้ างว่า เมื่ อพุทธ
ศตวรรษที่ 18 จูตากวน ราชฑูตจีนก็ ได้บันทึกเรื่องชนเผ่ าหนึ่ง เรียกว่าชอง ข้ อความคือ “ในประเทศ
กั มพูชาครั้ งนั้น มีคนป่ าพวกหนึ่ ง คนพวกนี้มาจากแถบที่ เป็ นภูเขา รวมกันอยู่ เป็นเผ่าหนึ่ งต่างหาก มี
ผู้เรี ยกพวกนี้ ว่า “ชองขี้ขโมย” เมื่ อพาเข้าไปในหมู่บ้าน คนป่าพวกนี้ ไม่กล้าออกมาแสดงตน ถื อกันว่าคน
พวกนี้คล้ายสัตว์ จึงซื้อขายคนป่าพวกนี้ได้ราคาไม่มากนัก คนพวกนี้ได้แต่นั่งและนอนอยู่ ใต้ถุนบ้าน เมื่อถึ ง
คราวจะไปรับใช้ พวกชองจึงจะขึ้นบนบ้านแล้วคุกเข่าลงหมอบกราบก่ อนที่จะลุกขึ้ นเดินต่อไปพวกนี้เรียก
นายผู้ชายว่า พ่อ เรียกนายผู้ หญิงว่า แม่ ถ้าคนใช้พวกนี้ทาผิดจะถูกโบย คนพวกนี้จะก้มหน้าและไม่ กล้า
กระดุกกระดิก พวกชองต่ างสมสู่ทางประเวณี กั นอย่างอิสระ นายผู้ ชายจะไม่ร่วมสังวาสกั บคนใช้พวกนี้
พวกจี นที่อยู่โดดเดี่ยวมานานณ หมู่ บ้านนั้นๆ หากเคยค้าขายกั บหญิงชองครั้งหนึ่ ง เมื่อนายทราบเรื่องนี้
เข้า รุ่งขึ้นนายจะไม่ยอมนั่งกับคนจีนคนนั้ น เพราะถือว่าไปคบกับคนป่า ถ้ าทาสหญิงมีบุตรกับชายใดที่อยู่
บ้านอื่นนายจะไม่เอาใจใส่ ว่าใครเป็นพ่อเด็ก แต่จะถื อว่าเด็กนั้นเป็นทาส ถ้าทาสพยายามจะหนีและถูกจับ