bk129 - page 87

79
การเต้นรําเกาชิ กิ สามารถบริ หารร่างกายและต่อมไร้ ที่ต่ างๆ ในร่ างกายตั้ งแต่ศี รษะจนถึง
ปลายเท้า เพียงแค่ปฏิ บัติ ให้ถู กต้อง 5นาที (เช้า) และ 5นาที (เย็น) จะทําให้ ร่างกายแข็งแรง รู ปร่ าง
ได้สัดส่ วนสวยงามและมีจิตใจที่ เข้มแข็ง เกาชิกิให้ประโยชน์ แก่ร่ างกายจิตใจ
3.4 การนอนตายการนอนตายเป็ นท่าการฝึ กผ่อนคลายอย่างลํ้ าลึก เริ่ มจาการเปิ ดเพลง
คลาสสิ กเบาๆ ให้ จิตใจผ่อนคลาย แล้วนอนลงในท่านอนตายของโยคะท่านี้ จะทําให้ ผู ้ นอนมี การ
ผ่อนคลายสูงที่ สุ ด เพราะเลื อดจะไปอวัยวะทุ กส่วนในร่ างกายได้อย่างสมํ่าเสมอกันตั้ งแต่ปลายเท้า
ไปจนถึ งศีรษะผู้ฝึ กท่านี้ จะนอนหงายหลับตา กางแขนขา ออกจากกันเล็กน้อย โดยนอนบนพื้ นที่
แข็งเรี ยบและไม่มีการใช้หมอนหนุ นศีรษะเพื่อให้เลือดไปเลี้ ยงได้ในทุกส่ วนของร่ างกายฝ่ ามื อทั้ง
สองหงายขึ้น
สรุ ปได้ ว่ากิจกรรมการพั ฒนาบุคคลตามแนวนี โอฮิ วแมนนิ ส เป็ นกระบวนการที่ทําให้
บุคคลเกิ ดการพัฒนาทั้ งด้านร่ างกาย (Physical) จิตใจ (Mental) และจิตวิ ญญาณ (Spirit) ทั้ ง 3ด้าน
ควบคู่ กันไปอย่างเหมาะสม กิ จกรรมการพัฒนาบุคคลตามแนวนี โอฮิ วแมนนิ สประกอบด้วย
กิ จกรรมที่สํ าคัญดังนี้ 1. กิจกรรมการสร้ างความรู ้สึ กที่ดี โดยการสร้ างความรู ้สึ กด้วยการให้ความ
รั กและให้พลังด้านบวก เช่นการยิ้มการชมการสบตา การสั มผัสและกล่าวคําสวัสดี 2. กิจกรรม
การสร้ างภาพพจน์ ของตัวเองด้านบวก เช่ น กิจกรรมการใช้ คําพู ดด้านบวกกั บตัวเองและผู ้อื่ น
กิจกรรมพลังแห่ งจินตนาการ 3. การทําให้คลื่นสมองตํ่า เช่ นโยคะการทําสมาธิ การเต้นเกาชิกิ และ
การนอนตาย
ซึ่ งประเด็นเหล่านี้ สอดคล้องกับเป้ าหมายของการพัฒนามนุษย์ตามแนวการศึกษานีโอฮิว
แมนนิ สได้แก่
1. การมีร่ างกายสมบูรณ์ แข็งแรง
2. มีจิตใจมั่นคง
2.1 ควบคุมความคิดและการกระทําของตนเองได้
2.2 มีจินตนาการความคิดสร้างสรรค์
2.3 มีความเห็นคุณค่าในตนเอง
3. พัฒนาจิตใจขั้ นสูงสุดมีความรักความเมตตา
4. มีความรู้ ทางด้านวิชาชี พวิชาการ
การพัฒนามนุ ษย์ต้องการพัฒนาให้ถึงเป้ าหมายทั้ ง 4ด้าน โดยเฉพาะการพัฒนาจิตใจให้ มี
ความรักความเมตตาไว้จําแนกนั้ น ถื อเป็ นสิ่ งสําคัญที่ สุ ด เพราะถ้ามนุษย์มีการพัฒนาร่ างกายให้
สวยงามแข็งแรงแล้วมี ความคิดจิ นตนาการมีวิชาชีพเลี้ ยงตนเองได้ แต่ไม่ มีจิตใจที่เปี่ ยมไปด้วย
ความรักความเมตตาแล้วความสงบสุ ขในโลกก็ยังไม่ เกิดขึ้นอย่ างแน่นอน (ศตพรวิไลรัตน์, 2532)