st124 - page 51

42
กลุ่มมอแกนกับเถ้าแก่ หรื อพ่อค้าคนกลางในสมัยก่อนนั้ นเป็ นการพึ่ งพากึ่ งบังคับ เป็ นการสร้ าง
พันธะโดยการอุปถัมภ์และ/หรื อการชักนํ าสู่ สารเสพติดการพึ่ งพารัฐทําให้ชาวเลถู กกระทําจาก
เจ้าหน้าที่อุทยานของรัฐ ในระยะหลังมีผู ้ เข้าไปให้ความช่วยเหลือมอแกนในรู ปแบบต่างๆมากขึ้ น
ทําให้เกิดการพึ่ งพาเพี ยงด้านเดี ยวมิ ใช่เป็ นการพึ่ งพาอาศัยระหว่างกั น อย่างไรก็ ตามการที่ชุ มชน
บนเกาะอยู่ค่ อนข้างจะห่ างไกลจากสังคมใหญ่ก็ มีส่ วนทําให้ชาวมอแกนสามารถจะรักษาอัตลักษณ์
และความเป็ นชุมชนของตนเองไว้ได้มากกว่ าชาวเลกลุ่มอื่ นๆและทําให้มีการพึ่ งพาอาศัยในกลุ่ม
มากกว่ าพึ่ งพาผู ้ คนจากนอกกลุ่ม งานวิจัยชิ้นนี้ จะเน้นการพึ่ งพาอาศัยระหว่างกันของชาวเลทั้งกับ
ภายในกลุ่มและภายนอกกลุ่มซึ่ งสัมพันธ์กับการทํามาหากิ นเพื่อความอยู่รอดเป็ นประเด็ นหลักซึ่ ง
สามารถใช้เป็ นแนวทางหนึ่ งในการศึกษาปฏิ สัมพันธ์ของชาวเกาะลันตาได้
ผลงานวิจัยของสถาพร ศรี สัจจัง (2533 :175-176)พบว่าการเล่นหล้อแง็ง (รองแง็ง) ของ
อําเภอกันตัง จังหวัดตรั งดัดแปลงรู ปแบบมาจากการเล่นรองแง็งของกลุ่มชวา-มลายู นิ ยมเล่นกัน
ในกลุ่มไทยพุทธและไทยมุ สลิมเมื่อประมาณ 80-100 ปี ที่ ผ่านมา รู ปแบบการเล่นเป็ นการผสม
ระหว่างการเต้นรํากับการว่าเพลงโต้ตอบกันระหว่างคู่ รําในทํานองเพลงด้านการประสมประสาน
ทางสังคมวัฒนธรรมที่ปรากฏในประวัติ ความเป็ นมาและลักษณะการเล่นได้รั บเอาพิธีกรรมความเชื่อ
และรู ปแบบการเล่นจากการเล่ นพื้ นบ้านของชาวไทยพุ ทธ เช่นโนราหนังตะลุ งและรําวง เข้ามา
ประสมประสานค่อนข้างสูง ส่ วนด้านองค์ประกอบในการเล่ นมีการประสมประสานด้านขนบนิ ยม
ในการแต่งกายการขับเพลง และขั้นตอนการเล่นด้านความเชื่ อเรื่องภู ตผีไสยศาสตร์ เสน่ห์ ยาแฝด
สิ่ งศักดิ์ สิ ทธิ์ และวิญญาณ ความเชื่ อเรื่ องภพ-ชาติ โลกนี้ -โลกหน้า และความเชื่ อเรื่องโชคลางและ
เกณฑ์ชะตาด้านค่านิยมที่ ปรากฏในบทเพลง เช่นการวางตัว การยกย่องคนดี มีคุณภาพมีคุ ณธรรม
ขยันทํางานผู ้หญิงรั กเดียวใจเดี ยวติเตี ยนผู้ที่ปฏิบัติตรงกันข้ามและด้านการใช้ภาษาในบทเพลง
เป็ นภาษาที่ใช้ในชี วิตประจําวัน ภาษาเกี่ ยวกับคําสรรพนาม และภาษาเกี่ ยวกับศาสนาอิสลาม
การเล่นหล้อแง็งของชาวกันตังแตกต่างจากของชาวเกาะลันตาซึ่ งนอกจากมีการประสมประสาน
ทางสังคมระหว่างชาวไทยมุ สลิมและชาวไทยพุทธแล้วยังมีชาวจีนและชาวเลร่ วมอยู่ด้วย
ผลงานวิจัยที่ใกล้เคียงกันอีกเรื่ องจากเอกสารการประชุ มสัมมนาของรอส(Ross : 2008)ซึ่ งศึกษา
ความสัมพันธ์ระหว่างการใช้ภาษาภายในกลุ่มชาติ พันธุ์ผ่ านวิ วัฒนาการของรองแง็ง (ตันหยง)
ภาคใต้ฝั่งตะวันตกของไทยที่ชาวมลายูนํามาเผยแพร่ ในช่ วงสงครามโลกครั้ งที่ 2โดยเลื อกเก็บ
ข้อมูลในจังหวัดกระบี่และประเทศมาเลเซี ยพบว่ าศิ ลปิ นริ มฝั่ งทะเลอันดามันได้ผสมผสาน
วัฒนธรรมมาเลย์และไทยโดยการเปลี่ยนแปลงเนื้ อหาทํานองและบทบาทหน้าที่ทางสังคมด้านเนื้ อร้ อง
เปลี่ยนเป็ นภาษาไทยให้เข้ากับรสนิยมของท้องถิ่ นการแสดงตันหยงกลุ่มผู้ แสดงจะเดิ นทางไป
แสดงในที่ต่ างๆ โดยมีเครื่ องดนตรี ประเภทไวโอลินกับกลองรํามะนา และนักร้องนางรําเป็ นสื่ อ