st124 - page 38

29
บางกลุ่มว่ามีการใช้พื้ นที่ตลาดในการติ ดต่อสัมพันธ์ ภายใต้การควบคุ มของรัฐและการครอบงําของ
ชนกลุ่มหนึ่ งแต่ปล่อยให้มีพื้ นที่กว้างขวางในการทํากิจกรรมที่มีความหลากหลายทางศาสนาและ
ครอบครั ว
ฮิคค์ส (Hicks et al. 1977 : 7) ยกตัวอย่ างผลการศึกษากลุ่มชาติพันธุ ์หลายกลุ่มที่อาศัยอยู่
ร่วมกันในเมืองนิ วยอร์คว่า เงื่อนไขด้านผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่แต่ ละกลุ่มชาติพันธุ ์มีศักยภาพ
แตกต่างกันจําเป็ นต้องพึ่ งพากันซึ่ งกันและกันเป็ นเหตุจูงใจให้ ผู ้ คนต้องการผูกสัมพันธ์ ทางเครื อญาติ
และเป็ นมิ ตรไมตรี ที่ดี ต่ อกัน เพื่ อรวมเป็ นกลุ่ มชุมชนชาติ พันธุ ์ที่ เข้มแข็ งขณะที่ สเทิ ร์ นและคณะ
(Sternetal.1991 :xviii-xix)ยกตัวอย่างกลุ่ มชาติพันธุ์ที่ มีปฏิสัมพันธ์กันโดยผ่าน“งานฉลองสาธารณะ”
ว่าเป็ นการประชาสัมพั นธ์ เพื่อทําความเข้าใจข้ามกลุ ่มวัฒนธรรม เช่ นงานฉลองของลาติโน(the Latino
festival)ระหว่าง เมืองเล็กกับเมืองใหญ่ ที่มีหลายกลุ่มชนเข้ าร่วมเฉลิ มฉลองแสดงให้เห็ นถึงกลุ่ มชนที่
เกี่ ยวพันกันด้านธุ รกิ จถึง3ระดับ เช่นนิ ทรรศการสํ าหรับนักท่องเที่ ยวถนนสําหรั บหาบเร่ ขายอาหาร
พื้ นเมืองของลาติโนและองค์กรครอบครัวที่ มาแจกอาหารเป็ นการรวมญาติ การปฏิสัมพันธ์ระหว่างกลุ่ม
ชาติ พันธุ ์เหล่ านี้ ตามทัศนะของอมรา พงศาพิชญ์ (2534 :130) มองว่ามนุ ษย์ต่ างชาติพันธุ์ สามารถ
พึ่ งพาอาศัยกันเพื่อความอยู่รอดแต่ จะหลีกเลี่ ยงความขัดแย้งไม่ได้ ดังนั้ นการปรั บตัวเพื่ อลดความ
ขัดแย้ง จึงส่ งผลให้ บางกลุ่มมีอํานาจต่ อรองเพิ่มมากขึ้ นบางกลุ่ มมีอํานาจลดลง ความสั มพันธ์
ระหว่ างกลุ่มที่อาศัยในชุ มชนเดียวกันจึงมีการเปลี่ ยนแปลงตามกาลเวลาขึ้ นอยู่กับขึ้ นอยู่กับอํานาจ
ทางการเมืองการปกครองและผู ้ นําของแต่ ละกลุ่ มด้วยอมรา พงศาพิชญ์ (2547 : 16) ยังได้อธิบายถึง
ลักษณะของการปฏิ สัมพันธ์ที่ มีทั้ งสอดคล้องและขัดแย้งกันว่ามีรายละเอียดที่ ต่างกันในการอธิ บาย
กระบวนการที่ เกิดขึ้ นแลมีคําศัพท์ที่ ใช้ต่ างกันหลายคํา เช่ นการปรับตัว (adaptation)การสังสรรค์
ทางวัฒนธรรม (acculturation)การผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรม (cultural assimilation)บูรณาการทาง
วัฒนธรรม(cultural intergration)และความขัดแย้งทางวัฒนธรรม(cultural conflict)
ผู ้ วิจัยได้นําแนวคิ ดเหล่านี้ มาประกอบการอธิ บายกระบวนการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและ
วัฒนธรรมของชาวเกาะลันตา โดยมองผ่ านกระบวนการสังสรรค์ทางวัฒนธรรม (acculturation)
ที่เกิดจากการที่ ชนหลายกลุ่มชาติ พันธุ ์มาอาศัยอยู่ ร่ วมกันภายใต้วัฒนธรรมที่แตกต่างกันเป็ นระยะ
เวลานานมีการปฏิ สัมพันธ์กัน เพื่อการอยู่รอดด้วยเงื่ อนไขต่ างๆส่งผลให้ เกิดการแพร่ กระจาย
(cultural diffusion) และการหยิบยืมกันทางวัฒนธรรม (cultural borrowing) หรื อการแลกเปลี่ยน
วัฒนธรรมซึ่ งกันและกัน (cultural interchange) ปั จจัยที่ ผลักดันให้ต้องปรั บตัวทางวัฒนธรรม
(adaptation) การรั บเอาวัฒนธรรมต่ างกลุ่มมาปรั บเปลี่ยนให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมของตน
ก่ อให้เกิ ดการผสมผสานทางวัฒนธรรม (assimilation) ทําให้วัฒนธรรมเปลี่ ยนแปลงไปจากเดิ ม
หรื อหากมีการยอมรับวัฒนธรรมของกลุ่ มที่เหนี ยวแน่นกว่าเข้ามาครอบงําวัฒนธรรมดั้ งเดิมอาจจะ