st124 - page 35

26
คนดื่มเหล้าหรื อผู ้ หญิงมี ประจําเดือนเข้าใกล้ หรือร้ องรําทําเพลงรอบกลองชุดแต่ งกายที่เป็ นสัญลักษณ์
ของผู ้ ชายท่ ารําแบบดั้ งเดิมจะถูกส่งผ่านไปยังเยาวชนด้วยกระบวนการสร้ างสรรค์ ที่ถูกจัดขึ้ นเพื่อ
เปิ ดโอกาสให้กับค่านิยมดั้ งเดิ มด้านวัตถุ คําพูดและการเคลื่ อนไหว เพาวาวจึ งมีบทบาทในการนํา
ชนพื้ นเมืองอเมริ กันกลับไปสู่ ความเชื่อมั่นและการถ่ ายทอดวิ ถีชี วิตดั้ งเดิ มขณะเดียวกันก็มีการ
ปรับเปลี่ ยนการดําเนินชี วิตใหม่ให้เข้มข้นขึ้ นตามความต้องการของสมาชิกในกลุ่ ม
ผู ้ วิจัยมีทัศนะสอดคล้องกับแนวคิ ดของฮิคค์ส (Hicksetal.1977 :4)ที่ว่าอัตลักษณ์มีลักษณะที่
สามารถเปลี่ ยนแปลงไปตามสภาพแวดล้อมสถานการณ์ และจุดมุ่งหมายได้ ในกลุ่ มชาติพันธุ์ เดียวกัน
หรื อปัจเจกชนคนเดียวกันอาจมีมากกว่าหนึ่ งอัตลักษณ์ และแนวคิดของนากาตะ (Nakata. 1981 : 89)
ในบทความเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของชาวมลายู ที่ ว่าการที่ บุคคลจะเลือกอ้างอิงถึงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์นั้ น
อาจจะมาจากเหตุผลทางนิ เวศน์ หรื อทางเศรษฐกิจทางการเมื องหรื อแม้แต่ เหตุผลด้านชนชั้ นทาง
สังคม ดังนั้ นในบางครั้ งอัตลักษณ์จึงสามารถยืดหยุ่นและเลื่อนไหลได้ ดังปรากฏในสังคมชาวเกาะลันตา
ซึ่ งมีการแบ่ งแยกตัวเองตามสํานึกทางชาติพันธุ ์ว่าเป็ นชาวเลชาวจีนชาวมุ สลิมและชาวไทยโดยมี
ลักษณะเฉพาะตัวที่ บ่งบอกถึงความแตกต่างระหว่ างกลุ่มชาติพันธุ ์ แต่ ในบางสถานการณ์พวกเขาจะ
แสดงอัตลักษณ์ในฐานะเป็ นชาวเกาะลันตาด้วยกันอันเป็ นความผูกพันด้วยสํานึ กด้านพื้ นที่ ดินแดน
หรื อท้องถิ่น
นอกจากนั้ น อั ตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของชาวเกาะลันตาจะมีสองลักษณะ ลักษณะหนึ่ ง
หมายถึงตัวตนหรื อลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละกลุ่มชาติพันธุ ์ที่ ถูกสร้ างขึ้ นจากลักษณะอันเป็ น
เอกลักษณ์ ที่ สมาชิ กในกลุ่ มเลือกขึ้ นเพื่ อเป็ นเอกลักษณ์ เฉพาะของกลุ่ มตนเอง ซึ่ งมี ลักษณะ
บางประการแตกต่างไปจากกลุ่มชาติ พันธุ ์อื่นและมีการสื บทอดสู่ สมาชิ กที่กําเนิ ดในกลุ่ มชาติพันธุ์
เดียวกัน เช่นอัตลักษณ์ด้านตํานานความเชื่ อขนบธรรมเนียมประเพณี ภาษาอาหาร เครื่ องแต่งกาย
พาหนะที่ อยู่อาศัยการแสดงพื้นบ้านหรื อลักษณะอื่นรวมทั้ งลักษณะทางชีวภาพที่บ่งบอกถึงชาติพันธุ์
ของตน เช่น สี ผิ วและลักษณะรู ปร่ างหน้าตา อี กลั กษณะหนึ่ งหมายถึ งอั ตลักษณ์ ที่ เกิ ดจาก
บุคคลภายนอกสร้ างขึ้ นจากการนําวิธีคิ ดจากวัฒนธรรมของตนเองไปให้ค่ าหรื อกําหนดวัฒนธรรมอื่ น
เช่นการเรี ยกชาวเลว่า “ชาวนํ้ า” เรี ยกชาวจี นว่า “เจ๊ก” เรี ยกชาวมุสลิ มว่า “แขก” เป็ นต้น
ทั้งนี้ ในเงื่อนไขของกลุ่มชาติพันธุ ์ที่อพยพเข้ามาตั้ งถิ่นฐานในดินแดนใหม่ ฐิรวุฒิ เสนาคํา
(2549 : 41) มองว่า “เป็ นอัตลักษณ์ที่ ถู กสร้างจากปัจจัยข้ามพรมแดน ข้ามทวีป ข้ามวัฒนธรรม
นอกบริ บทของรัฐชาติ จึงมีลักษณะที่ตัดต่อใหม่ มีการผสมผสานไม่ เป็ นหนึ่ งเดียวมี การเลื่อนไหล
โยงใยข้ามพื้ นที่ทางภูมิศาสตร์ หลายแห่ ง”ทั้ งนี้ จากการนํามาตัดต่ อใหม่หรื อสร้างซํ้ าดังกล่าวจึ ง
อาจจะไม่เหมื อนเดิ มทั้ งหมดหรื อเมื่ อเวลาผ่านไปอาจจะปรั บเปลี่ยนจนกระทั้ งแตกต่ างไปจาก
อัตลักษณ์เดิ มที่ จากมา หรื ออาจจะผสมผสานกับอัตลักษณ์ ของกลุ่ มชนอื่นที่ เข้ามาตั้ งถิ่นฐาน