st124 - page 37

28
(Okun, F., Fried andOkun, L. 1999 : 14)อธิ บายว่าหากต้องการทําความเข้าใจวัฒนธรรมในภาพรวม
ต้องมองวัฒนธรรมในลักษณะที่ เคลื่อนไหวเป็ นกระบวนการและมีสาระเรื่ องราวหรื ออาจจะช่ วย
ให้เข้าใจยิ่งขึ้ นหากเปรี ยบเทียบวัฒนธรรมกับขบวนการกําเนิ ดของแสงสว่างทางฟิ สิ กส์ ซึ่ งจะ
ดําเนิ นไปพร้ อมๆกันระหว่างพลังงานและสสารกระแสคลื่นและอนุ ภาคเล็กๆกระบวนการและ
ชนิ ดของวัตถุ แสงสว่างที่ เกิดขึ้ นจะปรากฏในรู ปแบบที่ แตกต่างกัน ภายใต้สภาพแวดล้อมที่
แตกต่างกัน
โอคุ นและคณะยังกล่าวถึงพลวัตการปฏิสั มพันธ์ของมนุ ษย์ว่าหากมองปฏิสัมพันธ์ของ
ปัจเจกชนผ่านโลกทัศน์ทางวัฒนธรรมเดียวกันหรื อมากกว่ าหนึ่ งวัฒนธรรมก็ถื อเป็ นระบบความ
เคลื่ อนไหวในระบบวัฒนธรรมเดียวกัน ระบบวัฒนธรรมของมนุ ษย์เป็ นผลจากประสบการณ์ ของ
บุคคลฐานะทางสังคมเศรษฐกิ จทําเลที่ตั้ ง เชื้ อชาติ ความเป็ นกลุ่มชาติ พันธุ ์ เพศความเบี่ยงเบน
ทางเพศข้อจํากัดด้านสิ ทธิ อายุ ภาษา ศาสนา และปัจจัยอื่ นอีกมากมาย แต่ปั จจัยที่สําคัญในการ
ปฏิสั มพันธ์ซึ่ งกันและกันในความรู ้สึ กของปั จเจกชนคือปั จจัยแตกต่างที่ขึ้ นอยู่กับกรณี แวดล้อม
หรื อภาวะแวดล้อมที่ ปัจเจกชนนั้ นๆมีบทบาทอยู่เหล่านี้
ผู ้วิจั ยเห็ นด้ วยกั บการศึกษาการปฏิ สัมพันธ์ ของชาวเกาะลั นตาในระดับปั จเจกชน
แต่ก็ ไม่ ได้ละเลยการมองการปฏิ สัมพันธ์ ในระดับชุมชนหรื อสังคม ดังที่ สั ญญา สัญญาวิ วัฒน์
(2547 : 112) ได้อธิบายการกระทําระหว่างกันทางสังคม (social interaction)หรื อการปฏิสั มพันธ์
ทางสังคมตาม “ทฤษฎีการกระทําระหว่างกันด้วยสัญลักษณ์” (symbolic interactionism) ว่าเป็ นการ
กระทําของบุ คคลที่มีผลต่อความคิ ดหรื อการกระทําของบุ คคลแก่ คนซึ่ งอาจจะกระทําฝ่ ายเดี ยว
หรือการกระทําทั้ งสองฝ่ ายในลักษณะปฏิ สัมพันธ์สัญลักษณ์ (symbolic interactionism) เพื่ อสื่อความหมาย
ถ่ายทอดความคิ ดความเข้าใจกันทฤษฎีนี้ เริ่ มด้วยความคิ ดเรื่ องการกระทําระหว่ างกัน (interaction)
และสัญลักษณ์ (symbol) แล้วขยายวงออกไปถึงความสั มพันธ์ระหว่างมนุษย์แต่ละคนมนุ ษย์กับ
สังคมและสภาพของสังคมมนุษย์ ทฤษฎีนี้ จึงให้ความสําคัญต่อปัจเจกชน
สัญญา สัญญาวิวัฒน์ (2547 : 122-125) ยังได้กล่าวถึ งเหตุปัจจัยที่ส่ งผลให้ เกิดปฏิสัมพันธ์
ระหว่างกันของมนุ ษย์ (social interaction) ตามแนวคิดของมี้ ด (Mead)ว่าความอ่อนแอทางชีววิทยา
ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เป็ นเหตุให้ มนุษย์ ต้องอยู่ร่วมกันเป็ นกลุ่มเป็ นสังคมเพื่อความอยู่รอด และมนุษย์
คัดเลื อกเก็บรักษาไว้เฉพาะการกระทําที่ส่ งเสริ มความร่ วมมือระหว่างกันซึ่ งส่งผลให้มีชี วิตอยู่รอด
ได้เท่านั้ นกิจกรรมในเชิ งสัญลักษณ์ได้แก่ ภาษา วิทยาศาสตร์ ศาสนา ศิลปะและปรั ชญาก่อให้เกิด
วัฒนธรรมและเป็ นตัวควบคุมให้สมาชิกในสั งคมมีระเบียบวิ นัยไม่โหดร้ายป่ าเถื่อนทําให้ เข้าใจ
ทัศนคติและความเชื่อของตนเองและผู ้ อื่นส่ วนการปฏิ สัมพันธ์ทางวัฒนธรรม (cultural interaction)
นั้ นบาร์ท(Barth. 1969 :16-18) ได้ยกตัวอย่างผลการศึ กษาเกี่ยวกับการรวมกลุ่มของสังคมพหุ วัฒนธรรม