st124 - page 215

200
บนตักลูกคนกลาง เท้าวางบนตั กลูกคนเล็กทางทิศเหนื อหากไม่มีลูกจะเป็ นหน้าที่ของญาติสนิ ท
โต๊ะหมอจะทําพิธีอาบนํ้ าศพเป็ นคนแรกต่อด้วยญาติพี่ น้อง เพื่ อนบ้าน เมื่อเสร็ จพิธี ลูกๆหรื อญาติ
ที่ประคองศพจะต้องล้างตัวด้วยนํ้ ามะนาวผสมใบสะบ้า เพื่ อไม่ให้วิญญาณผู ้ตายติดตัวศพจะถูกทาแป้ ง
แต่งตัวและทานํ้ ามันหอมก่ อนบรรจุในโลงศพที่ปู ด้วยเสื่อ และใช้ ผ้าขาวยาว 9ศอกคลุ มบนศพ
นําข้าวของเครื่ องใช้ของผู ้ ตายบรรจุลงไปในโลงด้วยสําหรั บเด็กๆที่เป็ นลูกหลานจะใช้ผ้าขาวยาว
1ศอกที่เหลือฉี กเป็ นชิ้ นเล็กๆผู กคอขณะยกโลงศพไปป่ าช้าให้ลอดโลงศพคนละ 3 รอบขบวน
แห่ ศพไปฝังที่ชายทะเล เมื่ อหย่อนโลงศพลงในหลุมผ่ามะพร้ าวที่เตรี ยมไว้ เป็ น2ซี กราดนํ้ ามะพร้ าว
ลงบนศพมะพร้าวซี กที่มีตา ควํ่าลงบนตําแหน่งสะดื อของศพอี กซีกให้ลู กหลานไปกินที่บ้าน เมื่ อ
โต๊ะหมอทําพิธี และญาติ พี่น้องช่วยกันกลบหลุ มแล้ว จะปลูกมะพร้ าวอีกลูกที่มีหน่อไว้ปลายเท้า
ศพและให้ผู ้ที่หามศพ จับคู่กันทีละ 2คน ยืนหั นหลังให้กันคนละฟากของปากหลุ มทําพิ ธีเวี ยน
ผ้าขาวม้า เป็ นอันเสร็ จพิธี ระหว่างทางกลับบ้านล้างมือล้างเท้าด้วยนํ้ าผสมมะนาวและใบสะบ้าที่วางไว้
ริมทางตอนขาไปและเด็ ดใบไม้หรื อดอกไม้ทัดหู เพื่อไม่ ให้วิญญาณผู ้ ตายจําได้และติดตามกลับไป
บ้านหลังจากนั้ นอี ก 3 วัน จะเลี้ ยงอาหาร ดับกองไฟ และทําบุญผู ้ ตายอีกครั้ งในพิธีแต่งเปรวใน
เดือน 4หรื อเดือน 5ปั จจุ บันมีการวางรู ปถ่ายหน้ าโลงศพและหลังจากดับกองไฟแล้ว นํารู ปถ่าย
ไปวางบนหิ้ งในบ้านพร้ อมกับกระถางธูป ตามแบบอย่ างของชาวจี นส่ วนการกําหนดเวลาฝัง
เหมือนของชาวมุ สลิมคื อหากตายตอนเช้าจะนําไปฝังตอนเย็นหากตายหลังเที่ยงวันเป็ นต้นไปจะ
นําไปฝั งวันรุ่งขึ้ น (อาภรณ์ อุ กฤษณ์. 2532 : 107)
อัตลักษณ์ด้ านภาษา ในช่วง150ปี ที่ ผ่านมาชาวเลบนเกาะลันตา ใช้ภาษาอูรั กลาโว้ยซึ่ งจัด
อยู่ในตระกูลออสโตเนเซีย เช่นเดี ยวกับภาษามลายู และนับเป็ นภาษาถิ่นหนึ่ งของภาษามาเลย์ ซึ่ งมี
แต่ ภาษาพูดไม่มีภาษาเขียน สําหรับบทสวดในพิธีกรรมและบทขับในบทเพลงรํ ามะนาของชาวเล
จะใช้ภาษามลายูกลางผสมมลายูท้องถิ่นและภาษาอูรักลาโว้ย
จากการที่ภาษาชาวเลมีคําศัพท์น้อยในระยะหลังเมื่อมีปฏิ สัมพันธ์กับชาวมลายู ชาวจี น
และชาวไทยมากขึ้ นจําเป็ นต้องสร้างคําใหม่ บางคําอาจหยิบยืมภาษาจีนภาษามลายู หรื อภาษาไทย
มาผสมผสานกับภาษาของตนเองดังที่ อาภรณ์ อุกฤษณ์ (2532 : 20-21) บันทึกไว้ว่า ภาษาชาวเล
มีการสร้างคําใหม่เพื่อใช้เรี ยกวัตถุสิ่ งของเครื่ องใช้แปลกใหม่ที่รั บมาจากสังคมภายนอกด้วยวิธีการ
นําศัพท์ดั้งเดิม2-3คํามารวมกันเพื่อให้เกิดคําใหม่ในลักษณะคําประสม เช่ น
ปิ งีเญฮฺ (แปรง)+บาโซฮ (ล้าง)+บายัก (เงา) = ปิ งีเญฮบาโซฮบายักหมายถึงฝอยขัดหม้อ
อู บั๊ย (ยา)+กีแญะ (ขัด)+กีกี (ฟัน) = อูบั๊ยกีแญะกี กี หมายถึ งยาสีฟั น
สะโบด (สบู ่)+กาสะ (ถู)+ปาลอ (หัว) = สะโบดกาสะปาลอหมายถึงยาสระผม
จรึ เมน (กระจก)+มาตา (ตา) = จรึ เมนมาตาหมายถึ งแว่นตา