st124 - page 211

196
เช่น เครื่ องเซ่ นที่มีไก่ดิบ-ไก่สุ กแป้ งดิ บ 7สี -ข้าวสุ ก 7สี โดยให้เหตุผลว่ าผีบรรพบุรุ ษมีทั้งที่ ชอบ
กินของดิ บและของสุก (อาภรณ์ อุ กฤษณ์. 2532 : 171,197) และยังใกล้เคียงกับความเชื่ อเรื่องคู่ตรง
ข้าม หรื อหยิน-หยางของชาวจี น ที่ ปรากฏในธรรมชาติ และสัมพันธ์ กับอาหารการกิ นใน
ชีวิตประจําวันและการรักษาผู ้ป่ วย
นอกจากนั้ น ในกลุ่มชาวเลยังมีความเชื่อเกี่ ยวกับหมายเลข 7ที่อาจสื บเนื่องจาก
ความเชื่อเรื่ องบุตร7คนของโต๊ ะอาดั๊บและโต๊ะสิตี ฮาวา เช่น ในพิธีลอยเรื อตัวเรื อลาจังยาว7ศอก
มีกรรเชี ยง 7คู่ ไม้กันผี 7ต้น ยาวต้นละ 7ศอก บทเพลงรํามะนาที่ ใช้ในพิธีลอยเรื อและพิ ธีแก้บน
เริ่ มด้วยเพลงบรรพบุรุ ษ 7 เพลง ในบทเพลงกล่าวถึงการไว้เกลื้ อน 7ดอกและมีพิ ธีแก้บนด้วยการ
สร้างบ้าน 7ชั้นฯลฯ (อาภรณ์ อุ กฤษณ์. 2532 : 211)
ประเพณี เซ่ นไหว้ ผี บรรพบุ รุ ษ เดิมชาวเลอาศัยอยู่ ในชุ มชนเดี ยวกันทํ าพิ ธี
เซ่ นไหว้วิญญาณบรรพบุรุ ษร่ วมกัน แต่ต่ อมาแยกย้ายกันอยู่ 4กลุ่ มคือกลุ่ มบ้านหัวแหลมกลาง
กลุ่มอ่ าวสังกาอู้ กลุ่ มอ่าวบาเระ และกลุ่มอ่ าวคลองปอแต่ละกลุ่ มจะมีผีบรรพบุรุ ษประจําชุ มชน
ของตนเองต่างกลุ่มต่างทําพิธี เซ่นไหว้ ปี ละครั้ ง (อาภรณ์ อุกฤษณ์. 2532 : 108)นอกจากนั้ นในอดี ต
เคยมีพิ ธีเซ่ นไหว้ผีบรรพบุรุษที่สิ งสถิ ตอยู่ตามธรรมชาติ เช่ น เจ้าทะเล เจ้าถํ้า เจ้าเกาะเจ้าแหลมฯลฯ
ก่ อนหรื อหลังพิ ธีลอยเรื อในเดื อน6และเดือน11 เพื่อร้ องขอว่าเมื่ อลมพลัด (ลมมรสุมตะวันตกเฉี ยงใต้)
หรื อลมออก (ลมมรสุ มตะวันออกเฉี ยงเหนือ)พัดมาขอให้ลูกหลานหาปลาได้มากๆอย่าเจ็บอย่าไข้
และขอให้ปลอดภัยในการออกทะเลแต่ปั จจุบันพิธีนี้ เลิกไปแล้ว (อาภรณ์ อุกฤษณ์. 2532 : 108)
ประเพณี แลกเปลี่ ยนสิ่ งของและชิ งเปรต ชาวเลดั้ งเดิ มจะนําของทะเลมา
แลกเปลี่ ยนเสื้ อผ้าอาหารของใช้ที่ต้องการกับชาวจีนในตลาดศรี รายา ในงานประเพณีวันสารทไทย
หรื อสารทเดื อน10ของชาวไทยพุทธก็เช่นกั นพวกเขาจะเดินทางขึ้ นบกไปยังตัวเมื องกระบี่ และ
อําเภอใกล้เคี ยง ล่ วงหน้ า 2-3 วัน เพื่ อนําผลผลิ ตที่ได้จากทะเล เช่ นปลาเค็มปลาย่าง ปะการั ง
กัลปั งหา เปลือกหอยไข่มุกและกําไลกระฯลฯไปแลกกับเสื้ อผ้าอาหารของใช้จําเป็ นกับคนเมืองและ
ไปร่วมพิ ธีชิงเปรต เพื่ อเก็บขนมพองขนมลา ข้าวปลาอาหารและเงินที่ชาวไทยพุทธนําไปตั้ งไหว้
เปรต ในวันขึ้ น 15คํ่า เดื อน10 ในช่วงนี้ คนเมืองจะเตรี ยมเสื้ อผ้าอาหารมาบริ จาคด้วยในทัศนะของ
ชาวเลไม่ใช่ เรื่ องที่น่าอายเพราะเป็ นนํ้ าใจที่ คนรวยจะแบ่งปันช่ วยเหลือคนยากจนและเป็ นความ
เชื่ อว่าต้องไปรับบุญไม่ เช่นนั้ นวิญญาณบรรพบุรุษจะอดอยาก ไม่ ได้กินบุ ญ แม้ชาวเลที่มีฐานะ
รํ่ารวยก็ต้องมาร่ วมในประเพณี นี้ ปัจจุบันชาวเลผู้ สู งอายุและเด็กๆยังคงปฏิ บัติอยู่ เด็กหนุ่มสาวรุ่ น
ใหม่บางคนไม่ไปร่ วม