st124 - page 205

190
ตํ านานความเชื่อ ที่ ได้ รั บอิ ทธิ พลจากกลุ่ มชาติพั นธุ์ อื่ น จากการปฏิ สั มพันธ์กับกลุ่ ม
ชาติพันธุ ์ที่มีวัฒนธรรมที่ เหนียวแน่นกว่ าส่งผลให้ ชาวเลรับวัฒนธรรมความเชื่ อจากต่างกลุ่ มมา
ผสมผสานกับวัฒนธรรมความเชื่อของตนเอง เช่ น
ตํานานกําเนิ ดชาวเล เล่ากันว่ าบรรพบุรุ ษของชาวเลเกิดจากลู กคนโต ในบรรดาลูก 7คน
ของโต๊ะอาดั๊บและโต๊ะสิ ตี ฮาวา แต่มีนิ สัยดื้ อ เกเรขี้ เกียจเรี ยนหนังสือจึ งถูกไล่ให้ ออกไปหากินกับ
ทะเล ตํานานนี้ ใกล้ เคี ยงกับตํ านานของชาวมุ สลิ มที่ เชื่ อว่ า สื บเชื้ อสายมาจากลูกคนโตของ
โต๊ะอาดัมและโต๊ะสิ ตี ฮาวา และยังใกล้เคียงกับความเชื่ อในศาสนาคริ สต์ที่ว่า มนุ ษย์คู่ แรกกําเนิ ด
มาจากอาดัมและอีฟจึงสั นนิ ษฐานว่าน่าจะรับอิทธิ พลความเชื่อมาจากสายรากเดียวกันหรื อชาวเล
ได้รับการครอบงําจากกลุ่มที่มีวัฒนธรรมที่เข้มแข็งกว่า
ตํานานชาวเลเข้าแขก เล่ าถึงประวัติชาวเลที่ ได้รั บอิทธิ พลจากศาสนาอิสลามคื อประมาณ
200-100ปี ที่ผ่ านมา มี ชาวมาเลเซี ยกลุ่ มหนึ่ งเข้ามาชักชวนให้ชาวเลนับถื อศาสนาอิสลาม และ
สาปแช่ งไว้ว่าหากชาวเลเปลี่ยนใจกลับไปกินหมู เหมื อนเดิมขออย่ าให้รวมตัวกันได้ หากมีการ
ก่ อฝูงหรือรวมตัวกันขอให้มีอันเป็ นไป จึ งเชื่อว่ าที่ชาวเลต้องอพยพหนี ภัยกระจัดกระจายกันไป
บ่ อยครั้ งในอดีตเพราะถู กสาป อี กสํานวนหนึ่ งเล่าว่ามี แขกมาจากลังกาวี ชวนชาวเลเข้าแขก
(เข้ารั บนับถื อศาสนาอิสลาม) แล้วสอนให้ทําไร่ เมื่ออิสลามคนนั้ นกลับบ้านแช่ งว่า หากชาวเล
กลับไปกินหมู ให้ลําบาก 15ปี ปัจจุ บันเชื่ อกันว่าพ้นคําสาปแช่งแล้วจึ งมีความเป็ นอยู่ดีขึ้ น
ตํานานท่ารํ าปูเหล็กไฟ เล่ ากันว่า ชาติก่ อนชาวเลเป็ นนางรําของพระพุ ทธเจ้าบนสวรรค์
แต่ เมื่อถึงเวลารําไม่ออกมารําตามเวลามัวแต่เห็ นแก่กินจึงถูกสาปให้ ลงมาเป็ นชาวเลก้มหน้าแทง
ปลาอยู่ในทะเล จนกระทั่งเห็ นท่ ายกก้ามของปู เหล็กไฟ (ปู หิ น) จึ งจําได้ว่าเป็ นท่ ารํ าในอดี ต
“โต๊ะลาแกกึตัมบาตู”ซึ่ งมีอัตลักษณ์เป็ นปูเหล็กไฟจึงเป็ นต้นแบบท่ารํารํามะนาในพิธีลอยเรื อตั้ งแต่
บัดนั้ นเป็ นต้นมา และเชื่ อกันว่าโต๊ ะลาแกกึ ตัมบาตู เป็ นผู ้ถ่ ายทอดวิชาลอยเรื อให้โต๊ ะหมอด้วย
(อาภรณ์ อุ กฤษณ์. 2532 : 91)
ตํานานโต๊ ะบูมั้ย เล่ากันในหมู่ชาวเลเกาะลันตาว่ามีเทศขี้ หนู (แขกปาทาน) เรื อแตกลอยนํ้ า
เข้ามาติ ดอยู่ที่ป่ าพังกา1 ในคลองบ้านบ่อแหนนกขี้ ใส่หัวจนขาวไปหมดตามตัวมีหอยตีเตบ 2(หอย
นางรมเล็ก) ขึ้ นไปเกาะจนตัวแข็งคอแข็งพูดไม่ได้ (ได้แต่กระพริ บตา) มีคนไปพบแต่เมื่อพาขึ้ น
บนบกก็ตาย ในกลุ่มชาวเลจึ งมีเพลงหนึ่ งชื่อ เพลงโต๊ะบูมั้ย เนื้ อหาเล่าเรื่ องโต๊ะบูมั้ ย ในพิธี ลอยเรื อ
1 ภาษาถิ่นปั กษ์ใต้ หมายถึ งป่ าชายเลนหรื อป่ าโกงกาง
2 ภาษาชาวเลหมายถึ งหอยนางรมสายพันธุ์หนึ่ งมีขนาดเล็กเกาะตัวตามโขดหิน