บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 44

๒๓
๖) ทองถิ่นแตละจังหวัดควรมี อิสระในการคิด และการปฏิบัติภารกิ จทางวัฒนธรรม
ตามความเหมาะสมกับสภาพทองถิ่นของตน รัฐพึงสนับสนุนสงเสริมใหเกิดการระดมสรรพกําลังในการ
ดําเนินงานทางวัฒนธรรมของทองถิ่น โดยทองถิ่นและเพื่อทองถิ่น
๗) องคกรทางวัฒนธรรมสามารถทําหนาที่เปนองคกรกลาง สําหรับคนทุกสาขาอาชีพ
ไดดีที่สุด เพราะวั ฒนธรรมเปนกิจกรรมรวมกันของทุ กคนในสังคมและเปนสายใยเชื่ อมโยงใหสมาชิกใน
สังคมทุกหมู เหลาเขาเปนกลุมก อนเดียวกัน
ในพระราชบั ญญัติวั ฒนธรรมแหงชาติ พ.ศ. ๒๕๕๓ มาตรา ๑๓ ไดกําหนดใหมีการจัดตั้ ง
สภาวัฒนธรรมขึ้ น เพื่อประโยชน ในการอนุรักษ หรือฟนฟูจารีตประเพณี ภูมิปญญาทองถิ่น
ศิลปวั ฒนธรรมอันดีงามของทองถิ่นและของชาติ และประสานการดําเนินงานวัฒนธรรมซึ่งภาคประชา
สังคมและประชาชนมีสวนรวม
ดังนั้ นเพื่อสรางความเขมแข็งของชุมชนทองถิ่นทั่วประเทศ จึงสนับสนุนให เกิดการรวมตัว
กันจัดตั้งเปนองคกรชุมชนในระดับตาง ๆ ตั้งแตระดับหมูบาน ระดับตําบล ระดั บอําเภอและระดั บ
จังหวัดในลักษณะของเครือขายทางวัฒนธรรม ๕ กลุมเครือขาย และรวมกลุ มเครือขายทั้ง ๕ กลุมเปน
สภาวัฒนธรรม เพื่อเป นศูนยกลางในการติดต อประสานงานระหวางสมาชิก และการรวมพลังปฏิ บัติ
กิจกรรมทางวัฒนธรรมรวมกัน อีกทั้งสภาวัฒนธรรมจะเปนเวทีกลางในการสงเสริ มวัฒนธรร ม
ประชาธิปไตย โดยการเปดโอกาสใหประชาชนในทองถิ่นเขามามีสวนรวมในการตัดสินใจและการ
รับผิดชอบตอวิถีชีวิ ตของชุมชนทองถิ่นของตัวเอง และเพื่อเป นการเสริมศักยภาพการดําเนินงานทาง
วัฒนธรรมในภาพรวมของชาติใหประชาชนสามารถตั้งรับและปรับตัวใหสอดคลองเหมาะสมกับ
สภาพการณของสังคมโลกที่เปลี่ยนแปลงไปอยางรวดเร็วในยุคปจจุบัน
๒. โครงสรางและองคประกอบของสภาวัฒนธรรม
ในพระราชบั ญญัติวั ฒนธรรมแหงชาติ พ .ศ. ๒๕๕๓ มาตรา ๑๕ ไดกําหนดใหสภา
วัฒนธรรมประกอบด วยกรรมการและสมาชิกที่มาจากผู แทนองคกรที่ดําเนินงานวัฒนธรรมหรื อองคกร
ที่เกี่ยวของ ซึ่งเปนองคกรเครือขายวัฒนธรรม เชน เครือขายภาครั ฐ เครือขายภาคเอกชน เครือขาย
ภาคชุมชน เครื อขายภาคธุรกิจ เครือข ายปราชญชาวบาน และเครือขายวิ ชาการ ซึ่ง สํานักงาน
คณะกรรมการวัฒนธรรมแหงชาติ (๒๕๔๗, หนา ๑๗-๑๘) ไดกําหนดใหสภาวั ฒนธรรมจังหวัด
ประกอบดวยสมาชิกที่มาจากองคกรที่ดําเนินงานด านวัฒนธรรมที่อยูในจังหวัดนั้นๆ ซึ่งประกอบดวย
องคกรเครือขายทางวัฒนธรรม ๕ กลุม เรียกวา “เบญจภาคี” ดังนี้
๑) องคกรภาครัฐ ไดแก หนวยราชการและรัฐวิสาหกิ จที่ปฏิบัติงานอยูในจังหวัดนั้นๆ ทั้ง
ที่เปนหนวยงานสวนกลาง สวนภูมิภาค และสวนทองถิ่น
๒) องค กรเอกชน ไดแก องคกรสาธารณประโยชนที่เกิ ดจากการรวมตัวของประชาชน
๓) องคกรชุมชน ไดแก องคกรที่เกิดจากการรวมตัวตามความถนัดและความสนใจของ
ประชาชนเพี่อปองกันหรือแก ไขปญหาและพัฒนาท องถิ่น รวมทั้งการรวมตัวกันตามธรรมชาติใน
รูปแบบอื่นๆ
๔) องค การธุรกิ จ ไดแก บริ ษัทหางราน โรงแรม ศูนยการคา ธนาคาร ชมรมนักธุรกิจ
สหกรณ และองคกรธุรกิจรูปแบบอื่นๆ