บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 38

๑๗
๑) งานวิจัยวัฒนธรรม หมายถึ ง การสํารวจ ศึกษา สังเคราะห และวิเคราะหขอมู ล
ตาง ๆ เพื่อประโยชนในการอนุรักษ ฟนฟู พั ฒนา ถายทอด สงเสริม เสริมสราง เอตทัคคะ และ
แลกเปลี่ยนทาง วั ฒนธรรม
๒) งานอนุรักษวั ฒนธรรม หมายถึง การพิทักษรักษาและธํ ารงไวซึ่งวัฒนธรรมทั้งที่
เปนรูปธรรมและนามธรรม เพื่อก อใหเกิ ดความรัก ความหวงแหน ความเขาใจและความภาคภู มิใจใน
ความเปนชาติ ตลอดจนเพื่อประโยชน ในการศึกษาคนคว าของคนรุนหลัง
๓) งานฟนฟูวัฒนธรรมหมายถึงการเลือกสรรวัฒนธรรมที่สูญหายหรื อกําลังเสื่อมสลาย
มาทําใหมีความหมายและความสําคั ญตอการดําเนินชีวิตของคนในชาติ
๔) งานพัฒนาวัฒนธรรมหมายถึงความริเริ่มสรางสรรคและการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง
วัฒนธรรมใหเหมาะสมกับยุคสมัยบังเกิ ดคุณประโยชนแกชีวิ ต สังคม และธรรมชาติ โดยที่ยังคงรักษา
ไวซึ่งเอกลั กษณแหงความเปนไทย
๕) งานถายทอดวัฒนธรรม หมายถึง การนําวั ฒนธรรมที่ผานการเลือกสรรกลั่นกรอง
แลวไปใชในกระบวนการใหการศึกษา อันจะยังผลใหสมาชิกในสังคมเกิดความเขาใจ ตระหนักใน
คุณคาและนําไปปฏิบัติอยางเหมาะสมและสอดคลองกับยุคสมัย
๖) งานส งเสริมกิ จกรรมวัฒนธรรม หมายถึง การสนับสนุนใหบุคคลหรือหนวยงาน
สามารถจัดกิจกรรมวัฒนธรรมไดอยางมี ประสิทธิ ภาพและประสิทธิผล
๗) งานเสริมสรางเอตทัคคะทางวัฒนธรรม หมายถึง การสงเสริมและสนับสนุนให
บุคคลที่มี ความรูความสามารถพิเศษทางวัฒนธรรม ไดมี โอกาสแสดงออกและพัฒนาความรู
ความสามารถอยางเต็มตามศักยภาพ ถึงขั้นที่สมควรได รับการยกยองวาเป นเอตทัคคะทางวัฒน ธรรม
ของชาติในดานนั้น ๆ รวมถึ งการสงเสริมและสนับสนุนใหบุคคลและหนวยงานทั้งในระดับทองถิ่น
และระดับชาติไดทํากิจกรรมทางวัฒนธรรมเพื่อส ง เสริมผู ที่มี ความรู ความสามารถพิเศษทาง
วัฒนธรรมอันจะนําไปสูการสรางเอตทัคคะทางวัฒนธรรมในอนาคต
๘) งานแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม หมายถึง การส งเสริมและสนับสนุนให บุคคลและ
หนวยงานตาง ๆ ทั้งในระดับทองถิ่น ระดับชาติ และระดับนานาชาติ ไดมีโอกาสแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม
เพื่อสร างเสริมความเขาใจอันดีต อกัน อันจะนําไปสูสันติภาพและสันติสุขแหงการอยูรวมกันของ
มนุษยชาติ
๒. กระบวนการดําเนินงานวัฒนธรรม
อานั นท กาญจนพันธุ (๒๕๓๘, หนา ๓๒-๓๗) ไดเสนอวาแนวทางการพัฒนาที่ผานมาแทที่
จริงแลวไมไดขาดมิติวั ฒนธรรมหากแตตั้งอยูบนพื้นฐานความคิดทางวัฒนธรรมแบบหยุดนิ่งและตายตัว
จึงทําใหมองการพัฒนาไปในทิศทางเดียวกันเทานั้นซึ่งผิดทั้งขอเท็จจริงและธรรมชาติของสังคมมนุษย
อีกทั้งยังแสดงนัยของการครอบงําอยูอย างเต็มเปยม ดังนั้ นจําเปนตองเปลี่ยนวิธี คิดและกระบวนการ
ทัศน ดวยการหั นมาหามิติวั ฒนธรรมที่เคลื่อนไหวและมี ชีวิตแทนที่ เพื่อที่จะไดเข าใจทางเลือกในการ
พัฒนาใหมีทิศทางที่หลากหลายมากขึ้น และสามารถกําหนดทางเ ลือกในการพัฒนาไดสอดคลองกับ
ความเปนจริงทางสังคมและวั ฒนธรรม
ตามนัยดั งกลาวการลงทุ นพัฒนาใดๆจําตองมี การลงทุนทางวัฒนธรรม ความคิดควบคูไป
ดวยหากการพัฒนานั้นหมายถึงการเพิ่มศักยภาพในการกําหนดวิถีชีวิ ตของความเปนมนุษย เพราะการ