ct155 - page 115

๙๐
จะเห็นว่าโรงเรียนทดลองและโรงเรียนควบคุมในการศึกษาครั้งนี้ มีคุ ณลักษณะใกล้เคียงกัน
คื อ อยู่ในสั งกัดหน่ วยงานเดียวกั น เป็นโรงเรียนขนาดกลาง เปิดสอนระดั บชั้ นอนุ บาลจนถึงชั้น
ประถมศึกษาปีที่ ๖ องค์ประกอบทางประชากรของนักเรียนคล้ ายคลึงกัน คือ เป็นนั กเรียนสัญชาติ
ไทยประมาณร้อยละ๓๐–๔๐นักเรียนที่เหลื อเป็นสั ญชาติอื่นๆ ได้แก่ พม่ า มอญกะเหรี่ยง ลาวและ
อื่นๆซึ่ งคุณลักษณะของนั กเรียนของทั้ งสองโรงเรียนแสดงถึงการเป็นโรงเรี ยนที่นักเรี ยนมีความ
หลากหลายทางเชื้อชาติวัฒนธรรมหรือโรงเรียนพหุวัฒนธรรมโดยแท้จริง
๒. ผลการศึกษาความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมของนักเรี ยนชั้นอนุบาล
ความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นอนุ บาล ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ เป็นผลจากการ
บันทึกการสังเกตพฤติ กรรม และการตอบคาถามของนั กเรียนชั้นอนุ บาล ๑ และอนุบาล๒ โดยครู
ประจาชั้นในช่วงปลายภาคเรียนหลังจากที่การทดลองรูปแบบการจัดการศึกษาพหุวัฒนธรรมเสร็จสิ้น
แล้วโดยแบบบันทึกการสั งเกตความตระหนักรู้ในวั ฒนธรรม เป็นแบบ๕ตัวเลือกคือ๑) ไม่ตรงกับ
นักเรี ยน๒) ไม่ค่อยตรงกั บนักเรียน๓) ไม่แน่ ใจว่าตรงกับนักเรียน๔) ค่อนข้างตรงกั นนักเรียนและ
๕) ตรงกับนั กเรียนแบบสั งเกตความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมฉบับนี้ มีประเด็ นที่ครูสังเกต รวม๒๓
ข้อ แบ่ งออกเป็นด้านย่ อยได้ ๔ ด้าน คือด้านเชื้อชาติ ภาษา ศาสนา และวิถี ชีวิต (การแต่ งกายและ
อาหาร) และในการกาหนดระดับความตระหนั กรู้ในวัฒนธรรม ใช้เกณฑ์ สัมบูรณ์ (AbsoluteCriteria)
(วัน เดชพิชัย, ๒๕๓๕) ดังนี้
คะแนนเฉลี่ย ๔.๕๑ –๕.๐๐หมายถึ งความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมระดับสู ง
คะแนนเฉลี่ย ๓.๕๑ –๔.๕๐หมายถึ งความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมระดับค่อนข้างสูง
คะแนนเฉลี่ย ๒.๕๑ –๓.๕๐หมายถึงความตระหนั กรู้ในวัฒนธรรมระดับปานกลาง
คะแนนเฉลี่ย ๑.๕๑ –๒.๕๐หมายถึ งความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมระดับค่อนข้างต่า
คะแนนเฉลี่ย ๑.๐๐ –๑.๕๐หมายถึงความตระหนักรู้ในวัฒนธรรมระดับต่า
ผลการวิ เคราะห์ระดั บความตระหนั กรู้ในวัฒนธรรมจาแนกเป็นรายด้านของนักเรี ยนชั้ น
อนุบาลโรงเรียนทดลอง และโรงเรียนควบคุม และผลการเปรียบเที ยบโดยการทดสอบค่าที่ (t-test)
ที่กลุ่มตัวอย่างเป็นอิสระจากกัน ได้นาเสนอดังตาราง ๑๓