ct154 - page 26

18
โคเฮน ได้ พิจารณาสั ญลักษณ์ทางวัฒนธรรมออกมาในรู ปแบบของกิจกรรมในชี วิตต่างๆ โดย
เป็ นที่ รวมของอุดมการณ์ ความเชื่อ ค่านิยม บรรทั ดฐานในสั งคมทั้งหมด โดยแสดงออกมาทางการ
บวงสรวง พิธีกรรม การแลกเปลี่ยนของกานั ล ตานาน ระบบเครือญาติ อันมีที่มาจากการที่ สมาชิกได้รั บ
การขั ดเกลาทางสังคมร่ วมกั น สัญลั กษณ์ที่ แสดงออกมาจึ งเป็ นรู ปร่างของวิ ถี ชี วิ ตในสังคมนั้ นๆ
สัญลั กษณ์จะเป็นเสมือนจุดรวมของอุดมการณ์ที่สมาชิกในสังคมพยายามนาเข้ ามาแก้ไขปัญหาชีวิ ตและ
ความตายที่หนีไม่พ้น และการปฏิ สัมพันธ์ ระหว่างกลุ่ มต่างๆ ที่เกิดขึ้น ทาให้ รูปแบบหรือสั ญลักษณ์ใหม่
บางประการจากสังคมอื่นถูกนาเข้ามาปรับใช้ เพื่อทาหน้ าที่ทางการเมืองในอีกรูปแบบหนึ่ง เมื่ อรูปแบบ
สัญลั กษณ์เก่าบางอย่างของกลุ่มไม่สามารถทาหน้าที่ ทางการเมืองบางด้ านได้ ซึ่งแสดงถึงความยืดหยุ่น
ของสั ญลักษณ์ในการตี ความและการนามาใช้เป็ นประโยชน์ทางการเมือง สัญลั กษณ์เก่าจะถูกปรั บ
ความหมายเพื่อปลุกความรู้ลึกของการรวมกลุ่ มทางการเมืองของตน และสัญลั กษณ์ใหม่จะถูกนามาใช้ ใน
การสร้างความชอบธรรมในอานาจทางการเมือง หรือการทาหน้าที่ทางการเมืองของกลุ่ ม และปัจจัยของ
การเปลี่ยนแปลงหน้ าที่ และรู ปแบบสั ญลักษณ์ที่ใช้ ในกระบวนการรวมกลุ่มจะเกิ ดขึ้นจากผู้นากลุ่ ม
(Leadership) ที่ สามารถนาเอาสัญลักษณ์บางอย่ างจากสังคมภายนอกที่มี อิทธิ พลมาปรับใช้ เพื่อให้
สมาชิกในกลุ่ มของตัวเองพอใจที่ จะรับไปปฏิบัติหรือเห็ นชอบด้วย สัญลั กษณ์ที่ผู้นากลุ่ มปรับสร้างนี้ จะ
ช่ วยสร้างการรวมกลุ่มทางการเมืองที่ เข้มแข็งและแก้ปัญหาที่ มีอยู่ ของกลุ่มนั้ นๆ ได้ดี ยิ่งขึ้น เพื่ อการ
แข่งขันในทางการเมืองกับกลุ่มอื่นๆ (Abner Cohen.1976)
จากที่ กล่าวมาจะเห็นได้ ว่ า สัญลักษณ์ ทางวั ฒนธรรม ถูกนามาเป็นเครื่องมือในการต่อสู้ ดิ้นรน
ของกลุ่มชาติ พันธุ์ ดั้ งเดิมที่อาศัยอยู่ ในพื้นที่ นั้นๆ เพื่อธารงกลุ่ มชาติพั นธุ์ของตนเองไว้และปกป้อง
ผลประโยชน์ ทางการเมืองของพวกเขาเอง อย่าง Keyes ได้กล่าวถึง การสืบทอดวัฒนธรรมของบรรพ
บุรุษนอกจากจะเป็นการรักษามรดกทางวัฒนธรรมให้คงอยู่ แล้วยังเป็นการสร้างความเป็นบึกแผ่ น ความ
เป็ นอันหนึ่งอันเดี ยวกันในกลุ่มชาติพันธุ์ การปฏิบัติหรือการแสดงออกที่เป็ นมรดกของบรรพบุรุษ ได้แก่
ภาษา ศาสนา นิทานปรัมปรา ที่ กล่ าวถึงความเป็นมาของบรรพบุ รุษในการสร้ างกลุ่มและถิ่ นที่อยู่
สร้างความภาคภูมิ ใจในบรรพบุรุษ ก่ อให้เกิดความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และต้ องการธารงชาติ
พันธุ์ของกลุ่มตนไว้ต่อไป และการที่ เรามีการนับถือเครือญาติหรือบรรพบุรุษร่ วมกัน เป็นการสร้างความ
เป็ นอันหนึ่งอันเดี ยวกันในหมู่พวก แสดงว่าเป็นพวกเดี ยวกันหรือเป็ นส่วนหนึ่งของตระกูลเป็นการสร้าง
ความรู้สึกร่ วมกันว่ าบุคคลนั้นมีพวกพ้อง มี ญาติพี่น้อง ทาให้เกิดพลังที่จะประพฤติตนไปในแบบอย่างที่
บุคคลในสั งคมของตนปฏิบัติ สืบต่ อกันมา (ณัฐประวี ณ ศรีทรั พย์ .2537:6) ซึ่งสอดคล้องกับ ฉวี วรรณ
ประจวบเหมาะ ที่ได้ ศึกษาเรื่ องการธารงชาติพั นธุ์ของ “ออแรนายู” โดยเห็นว่ า ความแตกต่างทาง
วั ฒนธรรมดั้งเดิม คือ ภาษามลายูท้องถิ่น ศาสนาอิสลาม และการแต่งกาย แบบมลายู ยังเป็นสัญลั กษณ์
สาคั ญของการเป็นสมาชิกกลุ่ มชาติพันธุ์ คื อ ความเป็นออแรนายู สาหรับบางคนที่เข้าสู่ ระบบการศึกษา
ของชาติไทย อาจทาให้ ลดทอนความแตกต่างทางวัฒนธรรมลงไปบ้ าง แต่ไม่ สูญเสียสั ญลักษณ์ทางชาติ