ct154 - page 116

108
ให้ คนอื่นรู้ จัก ผู้นาบ้ านคลองพลู ในฐานะผู้ ประดิ ษฐ์อั กษรภาษาชอง และเวทีพบปะแลกเปลี่ยน
วั ฒนธรรมท้องถิ่น มักจะถูกนาเสนอว่า เขาคือ “ผู้ประดิษฐ์ อักษรชอง” ซึ่งมีผู้คนหั นมาให้ความสนใจตัว
เขา บางครั้งผู้สนใจก็อยากรู้จักอักษรชองว่ าเป็นอย่างไร เช่น การให้เขี ยนชื่อตนเองเป็นภาษาชอง เป็น
ต้ น ประเด็นที่ว่า คนอื่นยอมรับอักษรชองนั้น มิ ได้หมายความเพียงการยอมรับการประดิษฐ์ อักษรภาษา
ชองอย่างเดียว หากเป็ นการรับรู้และยอมรับถึงประสบการณ์ ความเป็นผู้นากลุ่มชาติพั นธุ์ชองด้วย ตั้ งแต่
การแสดงวั ฒนธรรมชอง การประท้วงเรียกร้อง และการเป็นประธานโครงการอนุ รักษ์และฟื้นฟูภาษา
ชอง ดังนั้นการประดิษฐ์อั กษรชองที่เกิดขึ้น จึ งสามารถสร้างความชอบธรรมให้ แก่ ผู้นาบ้านคลองพลู ใน
ฐานะภาพผู้นาชองที่คนอื่นสามารถรับรู้ได้ ซึ่ งความสนใจเรื่องอักษรชองจากคนอื่น จึงทาให้เริ่ มเผยแพร่
อักษรชองที่ตาบลตะเคียนทอง ด้ วยการสนับสนุนจากพระสงฆ์วัดตะเคียนทอง
จนกระทั่งปีพ.ศ.2550 ผู้นาบ้านคลองพลู เฉิน ผันผาย ร่ วมกับอาจารย์มหาวิ ทยาลัยเทคโนโลยี
ราชมงคลภาคตะวันออก วิ ทยาเขตจันทบุรี ซึ่ งมี ความสนใจอักษรชอง ในบทบาทของเทคโนโลยีทาง
การศึกษา โดยได้จัดทากิ จกรรมการเรียนการสอนอั กษรชองแก่เยาวชนที่วัดตะเคี ยนทอง จะทาการสอน
ทุกเย็นวั นเสาร์ โดยพบว่ามีชาวบ้านและเยาวชนตาบลตะเคี ยนทอง และคลองพลูมาเรี ยนอักษรภาษา
ชองเพิ่ มขึ้นทุกสั ปดาห์ โดยมี วิ ธีการสอน จะให้ผู้เรียน จดจาอั กษรชอง และทาการผสมตัวอักษรเป็น
พยางค์และประโยค ต่อมาได้จัดทาแบบเรียนภาษาชอง เพื่อใช้ เป็นเอกสารประกอบการเรียนการสอน
ภาษาชอง ณ ศู นย์ วั ฒนธรรมชอง วั ดตะเคียนทอง ด้ วยการส่ งเสริ มสนั บสนุ นจากเจ้าอาวาสวั ด
ตะเคี ยนทอง โดยท่ านเห็นว่ า เป็นวิธี การหนึ่งที่ ทาให้ลูกหลานชองไม่ ลืมว่ าตนเองคือใคร และทาให้
เยาวชนใกล้ชิดกับวั ด และรู้จักปฏิบัติตนให้เหมาะสม
ภาพประกอบ 25 : ภาพแสดงการเรียนการสอนอักษรภาษาชอง