ct154 - page 114

106
ความสัมพันธ์ระหว่างผู้นาบ้านคลองพลูกั บสถาบันการศึกษาด้านภาษาศาสตร์ ไม่ใช่เฉพาะด้ าน
การส่ งเสริมการฟื้ นฟูภาษาชองอย่างเดียว แต่ เขาได้ เรียนรู้ระบบโครงสร้างทางภาษา ระบบการเขียน
ภาษา การสะกดคา ระบบการใช้เสียง การเขียนสั ทอักษร และการเขียนโฟนีติ ก จึงทาให้การประดิษฐ์
อั กษรชองมีการพัฒนาขึ้ นมาอย่างต่ อเนื่อง และเมื่ อประดิษฐ์อักษรขึ้ นแต่ละครั้งก็ จะขอคายืนยัน และ
คาแนะนาจากอาจารย์ ตามสถาบันการศึกษาต่างๆ โดยมี เป้าหมายว่ า หากประดิษฐ์อั กษรภาษาชอง
ประสบความสาเร็จ จะเป็นช่องทางหนึ่งในการเสนอโครงการวิ จัยเพื่ อผลิตอักษรเขียนภาษาชองใช้ในการ
เรี ยนการสอนในท้องถิ่ น ดังนั้นความสาเร็จของการประดิษฐ์อักษร จึ งอยู่ตรงจุ ดที่ ว่า สามารถจัดเสนอ
โครงการวิจัย เพื่อเป็นทุนในการผลิตและเผยแพร่อักษรภาษาชองต่อไป ซึ่งผู้นาบ้านคลองพลูได้ประดิ ษฐ์
อั กษรชองแล้วนาไปให้ อาจารย์จากสถาบันวิ ชาการตรวจสอบหลายครั้ง แต่ ไม่ประสบผลสาเร็ จ ด้ วย
เหตุ ผลทางความคิดที่แตกต่างกัน คื อ ภาษาชองไม่เคยมีภาษาเขี ยน ดังนั้นการอนุรักษ์ ภาษาชอง จึงอยู่
ตรงที่การทาให้ ภาษาที่เคยใช้อยู่ในชี วิตประจาวัน หวนคืนกลับมาใช้ใหม่ ซึ่งเป็ นหลักของการอนุ รักษ์
ภาษาท้องถิ่น ตรงกันข้ามกับปฏิบัติการของการประดิ ษฐ์ ภาษาเขียนชองที่ไม่เคยมีขึ้ นมา ที่สาคัญภาษา
เขี ยนชองเป็นการคิดประดิษฐ์โดยเริ่ มจากบุคคลเพียงคนเดียว ทาให้ อักษรเขี ยนภาษาชอง ไม่เป็นที่
ยอมรั บจากสถาบันวิชาการ และคนท้องถิ่น
อย่ างไรก็ตาม แม้ว่ าทั้งสถาบันวิชาการ และคนท้ องถิ่น จะไม่เห็นความสาคัญของการประดิษฐ์
อักษรชองขึ้ นมา แต่ก็ไม่ทาให้ความพยายามประดิษฐ์ อักษรหมดสิ้ นไป ผู้วิ จัยพบว่า ภายใต้ สถานการณ์
การไม่ ยอมรับจากสั งคมรอบข้างในเรื่องการประดิษฐ์อักษรนั้น ผู้นาบ้านคลองพลู ได้สร้างแรงกระตุ้ น
การประดิษฐ์ อักษรชองขึ้นมาใหม่อีกครั้ง จากเมื่อช่วงปี พ.ศ.2536 เขาต้องการอนุรักษ์ ภาษาชอง และ
ทาให้ ความเป็นชองโดดเด่นตามความต้ องการของคนภายนอกเท่านั้น มาสู่แรงกระตุ้นจากภาพวีรบุรุษ
ในประวั ติศาสตร์ คื อ “พ่อขุนรามคาแหง” ที่ คิดประดิษฐ์ อักษรลายสือไทยขึ้ นมา ซึ่งพระปรีชาสามารถ
ของพ่ อขุนรามคาแหงมหาราช ได้ ถูกนาเสนอผ่านสื่อต่างๆ พร้อมทั้งคาอธิบายการยกย่องจากองค์การ
ศึ กษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ให้ ศิลาจารึกหลักนี้เป็นเอกสารมรดกไทย
เอกสารมรดกโลก และจดทะเบียนให้เป็นเอกสารมรดกแห่ งความทรงจาของโลก (memory of the
world) มีการเน้ นการยกย่องพระอัจฉริยภาพในการประดิษฐ์และคิดค้นตัวอักษรไทยขึ้ นมา เพื่อใช้
สาหรับชาติ ไทยของพระองค์
ดั งนั้นพ่อขุนรามคาแหง จึงกลายเป็นต้นแบบของผู้ นาบ้านคลองพลูในการคิดประดิษฐ์ อักษรชอง
ขึ้นมาใช้ในกลุ่มชาติ พันธุ์ชอง ซี่ง ผู้นาบ้านคลองพลู กล่าวว่า “การประดิ ษฐ์อักษรชองของผม แม้ วันนี้ คน
อื่ นเขาไม่เข้าใจ แต่ ผมเชื่อว่า ในวันข้างหน้า เขาก็จะเข้าใจสิ่ งที่ผมทาในวันนี้เอง” (เฉิน ผันผาย.2550:
สัมภาษณ์)
ผู้วิ จัยพบว่า ความสาเร็ จในการประดิษฐ์ อักษรภาษาชอง เกิดขึ้ น เมื่อปี พ.ศ.2548 หลังจากนัก
ธุ รกิจชาวแคนาดา ดัน แอนเดอร์ สัน (Mr. Doug Anderson) ซึ่ งทางานเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรม