st124 - page 236

221
ในอดี ตบนเกาะลันตามีการสอนภาษามลายูในมัสยิด เนื่ องจากชาวมุสลิมบนเกาะลันตา
ส่ วนใหญ่ เป็ นชาวมลายู-สยามมีการพู ดภาษามลายูถิ่ นบ้างพู ดภาษาไทยผสมกับคําศัพท์ภาษา
มลายู สําเนียงเพี้ ยนไปจากภาษาไทยถิ่นใต้ทั่วไปที่เรี ยกกันว่า “แปรแหรด”บ้างแต่ปัจจุ บันแทบจะ
ไม่มีชาวมุสลิ มพูดภาษามลายูเลยแม้จะมีศัพท์ภาษามลายูปะปนอยู่
การแต่งกายของชาวมุสลิ มเกาะลันตาในอดี ต รับวัฒนธรรมของชาวมลายูในรั ฐปี นังและ
อิ นโดนี เซียมาประยุกต์ให้ เรี ยบง่ายไม่เคร่ งครัดโดยเฉพาะชุ ดแต่งกายผู ้ หญิ งจะเหมื อนกับชุด
“ย่าหยา”ของชาวไทยพุ ทธและชาวไทยเชื้ อสายจี นบนเกาะภูเก็ตแต่ปัจจุ บันเปลี่ยนไปแต่ งกายแบบ
ตะวันออกกลางซึ่ งต้องสอดคล้องกับหลักศาสนาที่ได้บัญญัติ ไว้ในคัมภี ร์อัลกุรอ่าน
เดิ มชาวมุสลิมไม่ เข้มงวดเรื่ องอาหารการกินมากนัก กินอาหารร่วมกับเพื่อนบ้านต่างกลุ่ ม
ได้แต่เลี่ยงอาหารที่ ปรุ งด้วยเนื้ อสุ กรเท่านั้ น แต่ปั จจุบันจะปฏิบัติตามหลั กศาสนาอิสลามอย่ าง
เคร่งครัดอาหารที่เป็ นที่ รู้ จักได้แก่ แกงแพะแกงเนื้อวัวแกงมัสมั่นต้มซุ ปเครื่องในวัวข้าวหมกไก่
ข้าวหมกแพะข้าวยํานํ้ าพริ กผักลวกและอาหารทะเลฯลฯ
อัตลักษณ์ด้านยานพาหนะและที่พักอาศัย เรื อที่ชาวมุสลิมใช้มีหลายรู ปแบบตามประโยชน์
ใช้สอย เช่ น เรือ “เหลา” (ปราฮู ปู เลาหมายถึง เรื อเกาะ) ใช้บรรทุกไม้โกงกางสําหรั บเผาถ่ าน
เรื อ“แจว”และเรื อ“กรรเชียง” เป็ นเรื อขนาดเล็กใช้เป็ นพาหนะออกไปตกปู ตกปลา และเรื อ“ปะโหลง”
ใช้พายตามลําคลองและบรรทุกเรือหัวโทงออกไปวางอวนปลาจารเม็ด (บาหวายดํา)
ส่ วนบ้านเรื อนของชาวมุสลิ มดั้ งเดิม เป็ นเรื อนยกพื้ นสู งมีบันไดขึ้ นลงทั้งหน้าบ้านและ
หลังบ้าน โครงสร้างบ้านทําด้วยไม้กลมหลังคามุ งจากฝาไม้ไผ่ขัดแตะ เมื่ อเข้ามาตั้งถิ่ นฐานบน
เกาะลันตาชาวมุสลิ มจะเลื อกเนื้ อที่กว้างๆตั้งบ้านเรือนห่ างๆปลูกต้นไผ่ ต้นหวาย เป็ นเขตแดน
เพราะต้องการพื้ นที่ทําการเกษตรปัจจุบันเปลี่ ยนไปสร้างบ้านชั้ นเดียวติดพื้ นก่อด้วยอิ ฐบล็อก
หลังคามุงสั งกะสีหรื อกระเบื้อง
การแสดงพื้ นบ้านในกลุ่ มชาวมุ สลิมส่วนใหญ่ จะเข้ามาพร้อมกั บนักเดินทางชาวมุสลิม
เช่น รองแง็งศิ ลปะการแสดงที่ผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมตะวันตกและตะวันออกมีบทเพลงที่
เชื่ อมโยงมาจากเพลงปั นตน เดิ มใช้ภาษามลายู เรียกว่ าขับแขกต่อมา ปรั บเปลี่ ยนเนื้ อเพลงเป็ น
ภาษาไทยเยกว่า “เพลงตันหยง”มีการรวมตัวกันตั้ งวง “รองแง็งเกาะลันตา” และตระเวนรับงานใน
ภาคใต้หลายจังหวัดและเคยไปแสดงหน้าพระที่ นั่งที่ กรุ งเทพ 2ครั้ งนอกจากนั้ นยังมี การแสดง
ลิเกป่ า โนรากาบงและกาหยง (ซีลัต)
ปั จจุบันการแสดงพื้ นบ้านดังกล่าวหมดความนิ ยมไปแล้วประกอบกับความเข้มแข็งใน
หลักปฏิ บัติ ที่ สั มพันธ์กับความเชื่ อในศาสนาอิสลามของชาวมุ สลิมซึ่ งก่อตัวขึ้ นในระยะหลัง
ส่ งผลต่อการธํารงอัตลักษณ์ด้านการแสดงพื้นบ้าน เช่นมีการตีความว่า รองแง็งซึ่ งมีการร้องรําทํา