st124 - page 245

230
สายตระกูลนี้ จึงต้องสื บทอดประเพณี ดังกล่ าวมาตั้งแต่อยู่ในประเทศจีนจนกระทั่งอพยพมาอยู่ที่
เกาะลันตาแต่ มีสะใภ้ในตระกูลนี้ คนหนึ่ งซึ่ งเสียชีวิตเมื่ ออายุ 96ปี ได้ขอลาออกจากความเป็ นมุสลิ ม
ไว้ล่ วงหน้าก่อนที่จะเสียชีวิตเนื่องจากเกรงว่ าจะไม่ได้กินเนื้ อสุกร
ทุกวันนี้ เครื่ องเซ่ นไหว้ในพิ ธีศพและอาหารเลี้ ยงแขกที่มาร่ วมงานยังคงใช้แพะ
แทนหมู และเป็ นอาหารอิสลามทั้งหมดมี การเชิ ญผู ้ นําทางศาสนาของมุสลิมมาทําพิธี กรรมทาง
ศาสนาอิสลามหลังจากเสร็ จพิ ธีฝังศพแล้วในช่วงที่ ไว้ทุ กข์ลูกหลานก็ จะต้องงดอาหารที่ปรุ งด้วย
หมู จนกว่าจะออกทุ กข์ แต่ใครไม่สะดวกจะไว้ทุกข์ ก็ขอออกทุกข์ในวันฝังปัจจุบันโต๊ะอิ หม่ามที่
สนิทสนมกันหรือเป็ นญาติกันมาช่วยทําพิธี ทางมุสลิมให้ แต่ ในอนาคตอาจจะมีปัญหาเรื่ องการเชิญ
โต๊ะอิ หม่ ามมาประกอบพิธีกรรม เพราะหลักปฏิบัติของชาวมุ สลิมเข้มงวดกับการทําบุญร่ วมกับ
ศาสนาอื่น
ในภาพรวมประเพณี ความเชื่อของชาวจี นจะสื บเนื่ องจากตํานานความเชื่อของ
บรรพบุรุ ษที่จดจํามาจากบ้านเมืองเดิ มที่พลัดพรากมา แต่ด้วยระยะเวลานานประกอบกับลูกหลาน
ที่ เกิดในเมื องไทยไม่ค่ อยให้ ความสําคัญกับที่ มาของประเพณี ตํานานเรื่ องเล่ า จึ งเลื อนรางขาด
หายไปบ้างปัจจุบันบางประเพณี มีการสร้างตํานานใหม่ขึ้ นมารองรั บบางประเพณี คงถือปฏิบัติ
ตามบรรพบุ รุษเท่าที่จดจําได้เพื่อไม่ ให้ ขาดหาย แม้จะไม่สามารถบอกเล่าถึงที่มาได้และไม่เข้มงวด
เหมือนในอดี ต
อั ตลักษณ์ด้านภาษา ชาวจี นที่ เข้ามาตั้งถิ่ นฐานบนเกาะลันตามีจีนไหหลําบ้างแต่ส่ วนใหญ่
จะเป็ นจี นฮกเกี้ ยนชาวจี นที่อพยพเข้ามาในรุ่นแรกๆ พูดภาษาจีนกั บลูกหลานกลุ่มที่เป็ นพ่อค้า
หรื อใช้แรงงานชาวเลกับมุสลิ มจะฝึ กพูดภาษาชาวเลและภาษามลายู เมื่อจําเป็ นต้องติดต่อราชการ
และลูกๆเข้าโรงเรี ยน จึงฝึ กพู ดภาษาไทย ลู กๆที่เกิ ดบนเกาะลันตา จะพู ดภาษาจีนกับพ่อแม่
ญาติพี่น้อง และฝึ กพู ดภาษาไทยกับเพื่อนบ้านและครู ในโรงเรี ยน รุ่นหลานฟั งภาษาจีนได้แต่พูด
ภาษาไทยเป็ นหลักส่วนคําเรี ยกญาติชาวจี นฮกเกี้ ยนจะใช้ใกล้เคียงกับชาวจีนฮกเกี้ ยนในปี นัง เช่น
ป๋ าหรื อปา (พ่อ) มะ (แม่ ) เจ็ก (อาหรื อน้าผู ้ ชาย) จี๊ (พี่สาว) โก (พี่ ชาย) โส้ (พี่สะใภ้) แป๊ ะ(ลุง) ก๋ ง
(ปู่ หรื อตา) อาม่าหรื อ เหล่าม่ า (ย่ าหรื อยาย) จ๊อ (ทวด) ฯลฯ แต่มีบางครอบครัวเรี ยกพ่อว่า เจ็ ก
เรี ยกแม่ว่า จิ๊ม
ในกลุ่ มชาวจีนมีการหยิบยืมคําศัพท์ของเพื่อนบ้านต่างกลุ่มมาใช้ปะปนในชีวิตประจําวันบ้าง
เช่ นคําว่า ติมา ในภาษามลายูและชาวเลหมายถึง ถังนํ้ าหรื อภาชนะที่ ใช้ ตักนํ้ า ชาวจีน เรี ยกว่ า
เป๊ ะหมา (เป๊ ะภาษาจี น+ติมา) คําว่าปราฮู ภาษาชาวเลแปลว่า เรื อชาวจีนนํามาผสมกับภาษาไทย
เรี ยกว่า เรื อฮู ้ หรื อเรื อเหลา (ปราฮู ปูเลา) ส่วนคํานํ าหน้าชื่อสถานที่ตามสภาพภูมิศาสตร์ และชื่ อ
สถานที่ ในหมู่เกาะลันตา และเกาะใกล้เคียงส่ วนใหญ่เป็ นภาษาชาวเลและภาษามลายู ซึ่ งมาจาก