st124 - page 231

216
เกาะลันตาแทบจะหาคนพูดภาษามลายูไม่ได้เลยแต่ยังคงใช้คําศัพท์ภาษามลายูถิ่นปะปนอยู่ในภาษาพูด
จนกระทั่งถึงปั จจุบัน เช่ นคําว่ าจังกาบ (พู ด) ย่าโหด (หนวด)นู หรี้ (งานเลี้ ยง) เหลาหรื อปู เลา (เกาะ)
ตูกน (โขดหิ น) บาดัน (ร่ างกาย) ดูเนี้ ย (โลก) บาราย (ศาลา) ติหมา (ภาชนะสําหรับตักนํ้ าบ่อ) ฯลฯ
อี กทั้งคนรุ่ นใหม่ บางคนนอกจากมีการตั้ งชื่ อลูกเป็ นภาษามาเลย์หรื อภาษาอาหรั บตามประเพณี แล้ว
มีการตั้ งชื่อจริ ง เป็ นภาษาไทยด้วย
อัตลักษณ์ ด้านการแต่ งกาย ในอดีตการแต่งกายของชาวมุสลิ มบนเกาะลันตาได้รั บอิ ทธิพล
จากชาวมลายูในรัฐปี นังและอินโดนี เซียแต่นํามาประยุกต์ให้เรี ยบง่ายไม่ เคร่งครัดและมีอัตลักษณ์
เฉพาะชุดลําลองของผู้ ชายจะนุ่ งผ้าโสร่งสวมเสื ้ อคอตั้งแขนยาวหรื อแขนสั้ นก็ได้ แต่โอกาสพิ เศษ
เช่ น ชุดละหมาดหรื อชุ ดไปสุ เหร่ า เพื่อประกอบพิ ธีกรรมทางศาสนาจะต้องสวมผ้าโสร่ ง กับ
เสื้ อแขนยาวตัวยาวเหนื อเข่า คอตั้ งสี ขาวหรื อสีสุ ภาพและสวมหมวกผ้ากํามะหยี่ หรื อหมวกถัก
หากเป็ นชุดเข้าพิธี การหรือชุดแต่ งงาน จะนุ่งกางเกงขายาว เสื้ อแขนยาวมี ผ้าโสร่ งพับสั้ นเรียกว่ า
ผ้าซองเก็ ต พันรอบเอวทับกางเกงอีกชั้ นหนึ่ งและสวมหมวกกํามะหยี่ สี ดํา ส่ วนชุ ดลําลอง
ของผู้หญิงมุสลิ มเกาะลันตา จะนุ่ งผ้าปาเต๊ะและสวมเสื ้ อผ้าลูกไม้หรื อผ้ามัสลิ นแขนสั้ นธรรมดา
หรื อแขนกระบอกติ ดกระดุมหน้า ชายเสื้ อด้านหลังยาวปิ ดกลางสะโพกชายเสื้ อด้านหน้าทั้งสอง
ข้างยาวแหลมประกบกัน ชุดแต่งกายของชาวมุสลิมเกาะลันตาดังกล่ าวเป็ นรูปแบบเดี ยวกับชุดแต่ งกาย
ของชาวไทยมุ สลิ มบ้ านเกาะกลางอําเภอเมื องกระบี่ โดยเฉพาะชุ ดแต่ งกายของผู ้หญิ ง
วรรณี วิบูลย์สวัสดิ์ แอนเดอร์สัน ระบุว่าเหมือนกับชุด “ย่าหยา”1 ของชาวไทยพุทธและชาวไทย
เชื้ อสายจีนฝั่ งอันดามันบนเกาะภูเก็ ตซึ่ งนํ าเสนอในผลงานของศุลี มาน วงศ์สุ ภาพ (Suleemarn
อ้างอิ งจากWanniW. 2010 : 132)หากเป็ นชุดเข้าพิธีการหรื อชุ ดเจ้าสาวจะเลื อกผ้าปาเต๊ะที่มีลวดลาย
สวยงามเป็ นพิ เศษ และเสื้ อที่ ตัดเย็บจากผ้าที่ ดูดี และกลมกลืนกั บผ้าปาเต๊ะ และมี ผ้าคลุมผมด้ วย
คล้ายชุดประจําชาติ ของประเทศมาเลเซี ยที่เรี ยกว่า “บาจู กูรง”การแต่งกายของมุสลิ มเกาะลันตา
ดังกล่าว
ปั จจุบันการแต่ งกายของชาวไทยมุ สลิมจะได้ รับอิ ทธิ พลจากตะวันออกกลาง ซึ่ งต้อง
สอดคล้องกับหลักการทางศาสนาที่ บัญญัติ ไว้ ในคัมภี ร์อัลกุรอ่านซูเราะฮ์ อัลอะอรอฟ ซู เราะห์ ที่ 7
อายะฮ์ที่ 26 (บ่ าวนุ ้ย หมัดส้าหรน. สั มภาษณ์ : 2มี นาคม 2550) ที่ กําหนดการแต่ งกายสําหรั บ
ผู ้ หญิ งและผู ้ ชายโดยเฉพาะห้ ามแต่งกายผิ ดเพศผู้ ชายห้ามสวมใส่ ผ้าไหมและเสื้ อผ้าปั กด้วยไหม
1 เดิมเป็ นคําที่ใช้เรี ยกลูกครึ่ งผู้หญิงชาวจีนที่แต่ งงานกับชาวมลายูบนเกาะปี นังคู่กับคําว่ า “บาบ๋ า”
ชาวเกาะลันตาและจังหวัดชายฝั่ งอันดามันนํ ามาใช้เรี ยกชุ ดแต่ งกายผู้หญิงที่ รับวัฒนธรรมมาจาก
ลูกครึ่ งจีน-มลายูบนเกาะปี นัง