218
เกาะหม้
อตอนหั
วรุ่
งประมาณตี
4ตี
5บริ
เวณที่
วางอวนนํ
้
าลึ
กประมาณ20-30วา เรื
อลํ
าหนึ
่
งจะทิ
้
งซั
้
ง
1
ประมาณ 10กว่
าสาย แล้
วนั่
งพั
กกิ
นข้
าวประมาณ 1-2ชั่
วโมง ใช้
เรื
อปะโหลง เวี
ยนดู
หากปลาเข้
า
ในซั
้
งจะใช้
อวนล้
อมแล้
วลากอวนและซั
้
งมารวมที่
เรื
อหั
วโทงเพื่
อปลดปลาขากลั
บยกเรื
อประโหลง
ขึ
้
นวางบนเรื
อหั
วโทงแล่
นกลั
บเข้
าฝั่
งปั
จจุ
บั
น เลิ
กวางอวนปลาจาระเม็
ดและเรื
อประโหลงก็
เลิ
กใช้
ไปแล้
ว เพราะต้
นไม้
ที่
ใช้
ทํ
าเรื
อขุ
ดหายากแล้
ว
ส่
วนลั
กษณะบ้
านเรื
อนของชาวมุ
สลิ
มดั
้
งเดิ
ม เป็
นเรื
อนยกพื
้
นสู
งมี
บั
นไดขึ
้
นลงทั
้
งหน้
าบ้
าน
และหลั
งบ้
าน โครงสร้
างบ้
านทํ
าด้
วยไม้
กลมหลั
งคาบ้
านมุ
งด้
วยจากจํ
า (ทํ
าด้
วยใบต้
นระกํ
า) หรื
อ
จากสาคู
ฝาทํ
าด้
วยไม้
ไผ่
ขั
ดแตะพื
้
นบ้
านปู
ด้
วยฟากไม้
ไผ่
ด้
วยวิ
ถี
ชี
วิ
ตที่
คุ
้
นเคยกั
บการทํ
านาทํ
าสวน
ปลู
กผั
กผลไม้
มาก่
อน เมื่
อมาตั
้
งถิ่
นฐานบนเกาะลั
นตา จึ
งเลื
อกเนื
้
อที่
กว้
างๆตั
้
งบ้
านเรื
อนห่
างๆ
ปลู
กต้
นไผ่
ต้
นหวาย เป็
นเขตแดนต้
นไผ่
จะออกหน่
อกระจายไปเรื่
อยๆปั
จจุ
บั
นยั
งพบเห็
นรู
ปแบบ
บ้
านดั
้
งเดิ
มอยู
่
บ้
างไม่
มากนั
กหากมี
การสร้
างใหม่
นิ
ยมสร้
างบ้
านติ
ดพื
้
นชั
้
นเดี
ยว ก่
อด้
วยอิ
ฐบล็
อก
หลั
งคามุ
งสั
งกะสี
หรื
อกระเบื
้
องมี
ประตู
เข้
าออกทางหน้
าบ้
านและหลั
งบ้
านทาสี
สดใส
อั
ตลั
กษณ์
ด้
านการแสดงพื
้
นบ้
าน
การแสดงพื
้
นบ้
านบนเกาะลั
นตาในอดี
ต จะแพร่
กระจาย
เข้
ามาพร้
อมกั
บนั
กเดิ
นทางชาวมุ
สลิ
มที่
นํ
ามาเผยแพร่
ดั
งเช่
น
รองแง็
ง
หรื
อที่
ชาวบ้
านเรี
ยกกั
นว่
า “หล้
อแง็
ง” เป็
นศิ
ลปะการแสดงที่
ประกอบด้
วย
ดนตรี
รํ
ามะนาฆ้
อง ไวโอลิ
นท่
าเต้
นที่
ผสมผสานระหว่
างวั
ฒนธรรมตะวั
นตกและตะวั
นออกและ
บทเพลงที่
เชื่
อมโยงมาจากเพลงปั
นตนของมลายู
สํ
าหรั
บรองแง็
งเกาะลั
นตามี
ที่
มาตามที่
ชาวบ้
าน
(บู
เด็
นคบคน. สั
มภาษณ์
: 16 เมษายน 2550) เล่
ากั
นว่
า เมื่
อประมาณ 70-80ปี
ที่
แล้
ว โต๊
ะบู
กาเซ็
ม
มุ
สลิ
มชาวมลายู
จากเกาะปี
นั
งได้
เดิ
นทางมาเที่
ยวเกาะลั
นตาพร้
อมกั
บไวโอลิ
นตั
วหนึ
่
งและถ่
ายทอด
วั
ฒนธรรมการเล่
นรองแง็
งให้
ชาวบ้
านโดยสอนการขั
บเพลง และการเต้
นรองแง็
งให้
นายร่
าหมาด
ช้
างนํ
้
า (คบคน) ชาวเลซึ
่
งเคยเล่
นโนรากาบง และมะโย่
งมาก่
อน และนายหมาดเดี
ยบุ
ตรหมี
น
นายยู
โซปแหละเกาะชาวมุ
สลิ
มหลั
งจากนั
้
นมี
การเรี
ยนรู
้
สื
บทอดต่
อๆกั
นมา โดยนายร่
าหมาด
ถ่
ายทอดการตี
รํ
ามะนาให้
นายบู
เด็
น คบคน ลู
กชาย และสอนการขั
บเพลงให้
ซอหนะ ลู
กสาว
ส่
วนนายหมาดเดี
ยบุ
ตรหมี
นถ่
ายทอดให้
นายปร้
าหนี
บุ
ตรหมี
นหลานชายและนายจิ
หมาดปี
นั
ง
อี
กด้
านหนึ
่
งนางแหม้
หวา ย่
าเส็
น เดิ
นทางไปฝึ
กการเต้
นรองแง็
งและขั
บเพลงที่
ปี
นั
ง
ต่
อมาปี
พ.ศ. 2467นายหมานและนายอาหวั
งกั
ลลามุ
ตามื
อซอและพ่
อเพลงชาวปี
นั
ง
1
อุ
ปกรณ์
ล่
อให้
ปลาเข้
ามาพั
กหลบภั
ย ถั
กด้
วยทางมะพร้
าวหรื
อลํ
าไม้
ไผ่
เจาะรู
ผู
กเชื
อกเป็
นสาย
จํ
านวนซั
้
งแต่
ละสายประมาณ6-10อั
นขึ
้
นอยู
่
กั
บความลึ
กของระดั
บนํ
้
า
