st124 - page 246

231
ตระกูลภาษาเดียวกัน เช่นปูเลาหรื อ เหลา (เกาะ)โละหรื อตะโละ (อ่าว)ตู กน (โขดหิน)ตามด้วยชื่ อ
สถานที่ เช่ น เหลาบูบู (เกาะบู บู) ภาษาชาวเลบูบู หมายถึง ไซดักปลา เหลาตือปอ (เกาะปอ) ตือปอ
ภาษาชาวเลหมายถึง เชื อกที่ทําจากต้นปอ โละใหญ่ (ตะโละใหญ่ ) ตะโละภาษาชาวเลหมายถึง
อ่าวผสมกับคําว่า ใหญ่ ในภาษาไทยตูกนแห้ง ชื่ อเรี ยกโขดหินหน้าเกาะลันตาซึ่ งในช่วงนํ้ าลงนํ้ า
จะแห้งจนเห็นโขดหิ นตั้ งบนพื้ นทราย ชื่ ออ่าวรอบเกาะพีพี ซึ่ งเป็ นที่พํานักของชาวเลมาก่อนก็มี
ชื่ อเป็ นภาษาชาวเล เช่ นโละบารา โละมาหยา โละดาลัม โละสะมะฯลฯ ร่ าหมาด เป็ นภาษามลายู
แปลว่า งูหรื อหนอน ร้านค้าของชาวจี นในตลาดศรี รายาจะใช้ ชื่ อภาษาจีน เขี ยนด้วยตัวอักษร
ภาษาจีนมี คําอ่านเป็ นภาษาไทยปั จจุบันเด็กบนเกาะลันตาที่ มีเชื้ อสายจีนและพ่อแม่ ปู่ ย่าตา ยาย
เกิดในเมื องไทยกลายเป็ นเด็กไทยเชื้ อสายจีนใช้คําเรี ยกญาติ ภาษาจี นมีชื่ อเล่นเป็ นภาษาจีนบ้าง
ภาษาไทยบ้าง ภาษาอังกฤษบ้าง แต่ ชื่ อและนามสกุลจริ ง เป็ นภาษาไทย สื่ อสารด้วยภาษาไทย
ปักษ์ใต้ และไทยกลางมีคําศัพท์ภาษามลายูและชาวเลปะปนอยู่บ้าง
อั ตลักษณ์ ด้ านการแต่ งกาย ชาวจี นบนเกาะลันตายุคแรกๆจะแต่งกายแบบจี นแท้ จากภาพถ่าย
เก่าๆผู ้ชายชาวจีนนุ่ งกางเกงขากว้าง เอวกว้าง เรี ยกกันว่ากางเกงจี น (ปั จจุบันเรี ยกกางเกงเลหรื อ
กางเกงตังเก)นุ่งป้ ายแบบผ้าโสร่ งหรื อรัดด้วยเข็มขัด เสื้อสี เดียวกับกางเกง ยาวเลยสะโพกป้ ายข้าง
ติดกระดุ มปอหลิ ว (กระดุมจี น) หรื อผู้ ชายบางคนไว้ผมเปี ยยาวแบบแมนจู ชุดลําลองของผู้ชายจะ
เป็ นกางเกงแพร เสื้ อยืดคอกลมสี ขาวหรื อเสื้ อคอตั้ ง ผ่าหน้าติดกระดุมปอหลิว
ส่ วนผู้หญิงจีนสู งอายุที่ เดินทางติ ดตามสามีมาจากเมื องจี นในภายหลัง จะนุ่งกางเกงแพร
สี ดํา เสื้ อคอตั้งสีดําหรือลายดอกป้ ายข้างติ ดกระดุมปอหลิ วมีปิ่ นปั กผมสวมกําไลหยกบางคนมัด
เท้าให้เล็กเป็ นรู ปดอกบัวตู มที่เรี ยกกันว่า “ปั๊กข่า”หรื อคนไทยเรี ยกว่ า “ตีนตุก”และสวมรองเท้าคู่
เล็กที่ ทําขึ้ นเป็ นพิเศษ ตามธรรมเนี ยมประเพณีของผู ้ หญิงจีนในยุ คสมัยนั้ น
ต่ อมาเปลี่ยนไปรับวัฒนธรรมการแต่งกายของกลุ่มลู กครึ่ งชาวจี นฮกเกี้ ยนที่ แต่งงานกับ
ชาวมลายูท้องถิ่นบนเกาะปี นังที่ เรี ยกว่า “ย่าหยา” (คําเดิมใช้เรี ยกลูกครึ่ งผู ้ หญิ งชาวจีนปี นังที่แต่งงาน
กับชาวมลายู) ซึ่ งดัดแปลงมาจากชุดของชาวมลายูที่แพร่กระจายเข้ามาในกลุ่ มชาวจีนฮกเกี้ ยนบนเกาะ
ภูเก็ตพังงาตะกั่วป่ ากระบี่ และเกาะลันตา เป็ นเสื้ อที่ ตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ เข้ารู ปผ่าด้านหน้าแขนยาว
ปักลายฉลุที่ คอแขนและชายเสื้ อด้านหลังของชายเสื้ อยาวระดับตะโพกบนด้านหน้าแหลมยาว
ติดกระดุ มทองหรื อกระดุมเงิ นด้านหลังกระดุมมี สร้อยร้อยเชื่ อมต่อกันทุกเม็ดเพื่อยึดกระดุ มกับตัว
เสื้ อหรื อติดเข็มกลัดที่เรี ยกว่า “โกส้าง”มีเสื้อยกทรงเต็มตัวตัดเย็บด้วยผ้าที่มีสี กลมกลื นกับเสื้ อตัว
นอกสวมไว้ด้านในและสวมผ้าปาเต๊ะเนื้ อดีจากปี นังหรื ออินโดนีเซี ยรัดด้วยเข็มขัดทองหรื อนาค
ใช้สวมในงานพิธีต่ างๆส่วนวัยรุ่ นหากมีงานพิ ธีจะสวมชุดติ ดกัน ชุ ดเสื้ อและกระโปรงสั้ นตาม