st124 - page 234

219
มาเที่ ยวเกาะลันตาได้ช่ วยนางแหม้หวา ฝึ กชาวบ้านให้สี ซอ (ไวโอลิน) ขับเพลงตี รํามะนาและฝึ ก
ท่าเต้นรองแง็งจึงเป็ นนวัตกรรมใหม่ทางวัฒนธรรมของชาวเกาะลันตาที่หยิบยืมมาจากวัฒนธรรม
อื่น (กลิ่ น คงเหมือนเพชรและคณะ 2544 : 57-58)
ทั้งนี้ กลิ่น คงเหมือนเพชรและคณะ (2544 : 219-223) กล่าวถึ งที่มาของรองแง็งไว้ว่า
ก่อนที่ รองแง็งซึ่ งเป็ นวัฒนธรรมตะวันออกของชาวอาหรับอินเดี ยชวา-มลายู จะแพร่ กระจายเข้า
มาทางภาคใต้ของไทยได้มีการแลกเปลี่ยนและผสมผสานกับวัฒนธรรมตะวันตกที่เข้ามากับพ่อค้า
นักเดิ นทางและนักล่ าอาณานิ คมชาวโปตุเกสฮอลันดาหรื อสเปนแล้ว เมื่อชาวเกาะลันตาและกลุ่มชน
ชายฝั่ งทะเลอันดามัน รับวัฒนธรรมการเล่นรองแง็งจากชาวมุสลิม-มลายู ที่ เดินทางมาจากปี นัง
ในยุคแรกๆบทเพลงที่ใช้ประกอบท่าเต้นรองแง็งในกลุ่มชาวเลเรี ยกว่า “ขับแขก” เนื้ อร้องเป็ นภาษา
มลายูกลางประสมกับภาษามลายูถิ่นและภาษาชาวเลต่อมาได้ปรั บเปลี่ยนให้เป็ นอัตลักษณ์ ประจําถิ่ น
ด้วยการผสมผสานวัฒนธรรมของชาวมุสลิ มชาวเลและชาวไทยพุทธเข้าด้วยกันและเปลี่ยนเนื้ อร้อง
เป็ นภาษาไทยโดยนําเพลงกล่ อมเด็ กทางภาคใต้ของไทยมาประยุกต์รู ปแบบสั มผัสคล้ายกลอน
เปลี่ ยนคําขึ้ นต้นใหม่ เป็ น “บุ หงาตันหยง” แต่ คงชื่ อดอกไม้ไว้ เรี ยกว่า “เพลงตั นหยง” สมัย
นายอําเภอย่าเหล เจริ ญฤทธิ์ (ขุนพิทักษ์ลันตาเขต) เป็ นยุคแห่ งความเฟื่ องฟูของรองแง็งเกาะลันตา
สมาชิกจากทุ กกลุ่มชาติ พันธุ์เข้าไปมีส่ วนร่ วมในการแสดง จนกระทั้ งกลายเป็ นความบันเทิ งที่
เป็ นอัตลักษณ์ร่ วมของชาวเกาะลันตามีคณะ “รองแง็งเกาะลันตา”ที่มีชื่อเสี ยงเป็ นที่รู้ จักและรับงาน
แสดงในจังหวัดภาคใต้หลายจังหวัดและเคยไปแสดงหน้าพระที่นั่งที่กรุ งเทพถึง2ครั้ ง
ในยุคต่ อมา รองแง็งเสื่ อมความนิ ยมไปพร้อมกั บการเข้ามาของรําวงจากภาคกลาง
และความบันเทิงอื่นๆที่ ทยอยเข้ามาแทนที่ อีกทั้ งในกลุ่มชาวมุสลิมมี ความเคร่งครัดในการปฏิบัติ
ตามหลักศาสนามากขึ้ น
ลิเกป่ า เป็ นวัฒนธรรมการแสดงที่ดัดแปลงมาจากลิเกสิบสองภาษา เข้ามาพร้อมกับ
นักเดินทางและพ่อค้าต่ างถิ่น เช่นกั น เล่ากันว่า (กมล สัตย์จิตร. ผู้สัมภาษณ์ : 18กันยายน 2550)
โต๊ะหลงหยา มุสลิมชาวสตู ลเป็ นคนแรกที่ริ เริ่ มนําลิเกป่ ามาเล่นที่ บ้านร่าหมาด อําเภอเกาะลันตา
และเดินทางไปสอนลูกศิ ษย์ทั่วทั้ งจังหวัดกระบี่ และจังหวัดตรัง ลิ เกขําลิ เกเย็นจากบ้านโคกยางก็
เดิ นทางมาฝึ กลิ เกป่ า กั บโต๊ะหลงยา ในเวลาต่ อมา คณะลิเกป่ าของเกาะลั นตาได้รั บความนิยม
แพร่ หลาย เคยเดินสายไปเล่นต่างจังหวัดหลายแห่งสําหรับบทขับและท่ารําที่ กล่าวถึงในตํานาน
ว่า เกิ ดจากความฝันของโต๊ะหลงยาซึ่ งโต๊ ะหลงหยาสามารถจําท่ารําของนางรําได้ แต่เนื้ อหาของ
บทขับจําได้บ้างมาแต่งเพิ่ มเติมภายหลังบ้างนั้นจะขับเป็ นภาษาไทยถิ่นใต้ (ดังตัวอย่างในบทที่ 4)
ปัจจุบันที่บ้านร่ าหมาด ตําบลเกาะลันตาน้อยมี การฟื้ นฟู การแสดงลิเกป่ าเพื่อการ
อนุ รักษ์และเผยแพร่เช่นเดี ยวกับรองแง็ง