st124 - page 175

160
นายเหง็มทะเลลึ ก เล่าว่า “ป๊ ะผมเป็ นชาวเล มะชื่ อน๋ อย เป็ นมุสลิม เมื่อป๊ ะตายมะ
แต่งงานใหม่ กับคนจีนชื่อโกเส็ กซึ่ งเป็ นช่ างต่อเรื อและช่างก่อสร้ างพาผมไปอยู่ด้วย เมื่อโกเส็ ก
เสี ยชี วิต มะแต่งงานใหม่กับคนจีนเกาะมุกแต่ อยู่กันไม่ได้ จึงกลับมาอาศัยอยู่กับแป๊ ะเอ๊ ก
ชาวจี นไหหลําซึ่ งเป็ นเถ้าแก่ที่ป๊ ะเคยทํางานหาปลาด้วยมะน๋อยทําหน้าที่เลี้ ยงลูกให้แป๊ ะเอ็ก
ลู กแป๊ ะเอ็กทุกคนจึงเรี ยกมะว่า “มะน๋ อย” (เหง็ม ทะเลลึก. สั มภาษณ์ : พฤษภาคม.2549)
วัฒนธรรมของชาวเลและมุ สลิมเมื่ อแต่งงานมี ลูกจะเรี ยกชื่ อพ่อแม่ตามชื่ อของลูกคนแรก
เช่นมะแกหลาป๊ ะแกหลา มีลูกชายคนแรกชื่ อแกหลาต่อมานายแกหลามีลูกสาวคนแรกชื่ อมิ นะ
จึงเรี ยกนายแกหลาและภรรยาว่าป๊ ะมิ นะและมะมิ นะ (แม่และพ่อของมิ นะ) ส่วนลูกหลานชาวจี น
จะเรี ยกหมอตําแยชาวเลหรื อชาวมุสลิมที่ทําคลอดให้ ว่ามะ (แม่) เรี ยกสามีของหมอตําแยว่าป๊ ะ (พ่อ)
ขณะเดียวกันจะมี ปฏิ สั มพันธ์ กันใกล้ชิ ดกันเป็ นพิ เศษ โดยพ่ อแม่จะปลูกฝั งให้ นับถื อเหมื อน
ญาติพี่ น้องและไปมาหาสู่ กัน
มีกรณี หนึ่ งที่แสดงถึ งความสนิทสนมของเพื่ อนบ้านผู้หญิงต่างกลุ่มชาติพันธุ ์จากคําบอก
เล่าของชาวจี นว่า“ที่ บ้านเป็ นห้ องแถว 2ห้องห้องหนึ่ งพักอยู่เองอีกห้ องให้เพื่อนบ้านชาวมุ สลิม
เช่าเปิ ดร้านขายโกปี๊ (กาแฟ)ห้องนอนชั้ นบนใช้ฝาห้องร่ วมกันต่างคนต่างอยู่บ้านคนเดียวลูกๆไป
ทํางานที่ อื่นหมดกลางคืนจะเคาะฝาบ้านเรี ยกกันนอนคุยกั นผ่านฝาบ้านทุ กคืน” (สุ ดาไหวพริ บ.
สัมภาษณ์ : 18ตุลาคม2551)
ที่น่าสนใจอี กกรณีหนึ่ งผู ้ วิจัยได้รั บการรั บทราบจากชาวจีนว่ามี เพื่อนชาวมุสลิ มคนหนึ่ ง
เคยบวชเรี ยนในพุทธศาสนาจึงติดตามไปพูดคุยด้วยจากคําบอกเล่าบ่งบอกว่าในอดีตความแตกต่าง
ในการนับถือศาสนาไม่ ได้เป็ นอุ ปสรรคในการคบหาสมาคมกันอีกทั้งยังมีการหยิบยืมและการ
ผสมผสานความคิดความเชื่อข้ามพรมแดนระหว่ างศาสนาพุทธกับศาสนาอิสลามด้วยยิ่งไปกว่านั้ น
หากมองในแง่ของจุดมุ่งหมายในการปวารณาตัวเข้าไปบวชในพุทธศาสนาของชาวมุสลิมดังกล่าว
ยังแสดงถึ งความต้องการที่ จะเข้าไปสังเกตการณ์ อย่างมี ส่ วนร่ วมเช่ นเดี ยวกั บวิธี การของ
นักมานุษยวิ ทยา ดังที่นายเล็ก อุสาห์. (สัมภาษณ์ : 13พฤษภาคม2551) เล่าให้ผู ้วิจัยฟั งว่า
พ่อแม่ผมเป็ นมุสลิ มชาวประเหลียนขุนพิทักษ์ลันตาเขตนายอําเภอลันตาในสมัยนั้นชวนมา
อยู่ที่ นี่ ต่อมาพ่อแม่ ผมตายหมด ต้องอาศัยอยู่ตามบ้านคนจี นในตลาดศรีรายา เขาไว้ใจให้
ผมนอนเฝ้ าบ้านให้เวลาเจ้าของบ้านไม่อยู่ นอนบ้านหนึ่ งไปทํางานกับบ้านอื่ นก็ได้ เดิ นเข้า
ครั วตักข้าวกินได้ ทุ กบ้าน เมื่ ออายุครบ 20ปี ไปบวชพระที่ วัดนาวงร่ วมกับเพื่ อนชาวจีน
ชื่ อกวนผ๊ องกับเอียด ตามที่ พ่อแม่ เคยบนไว้และผมเองก็ ตั้ งใจจะบวชเพื่ อเข้าไปศึ กษา