158
“มุ
สลิ
มแต่
งงานจะเชิ
ญโหมฺ
ชาวเลเรา(พวกเราชาวเล)ไปกิ
นงาน (กิ
นเลี
้
ยง) คนจี
นก็
ไปงานศพ
คนมุ
สลิ
ม คนมุ
สลิ
มที่
สนิ
ทกั
นจะไปร่
วมงานศพคนจี
นชาวเลไปสวดศพกลางคื
นและไปส่
งศพ
ผู
้
ชายไปช่
วยขุ
ดหลุ
มหามศพไปฝั
ง
มุ
สลิ
มไปกลางวั
นไปเยี่
ยมให้
กํ
าลั
งใจเพราะเข้
าร่
วมพิ
ธี
พุ
ทธ
ไม่
ได้
” (ชานนท์
ทะเลลึ
ก. สั
มภาษณ์
: 8ตุ
ลาคม2553)
ลู
กหลานชาวจี
นเล่
าว่
า“หากมุ
สลิ
มมี
งานแต่
งงานหรื
อมี
คนตายถ้
ารู
้
ข่
าวจะไปร่
วมงาน
วั
นฮารี
รายอมุ
สลิ
มจะชวนคนจี
นและชาวเลไปกิ
นเลี
้
ยง ผมไปกิ
นเป็
นประจํ
าเดิ
นเข้
าออกกิ
นได้
ทุ
กบ้
านถ้
าไม่
ไปคนที่
สนิ
ทกั
นจะเอาขนมมาฝากที
่
บ้
าน” (ทศพร กุ
ลสถาพร.อายุ
47ปี
ผู
้
ให้
สั
มภาษณ์
:
16กั
นยายน2551)
“ในกลุ่
มชาวจี
นบนเกาะลั
นตาหากจั
ดงานแต่
งงานจะเชิ
ญทุ
กกลุ่
มไปร่
วมกิ
นเลี
้
ยงด้
วยไม่
ว่
า
จะเป็
นชาวเลชาวมุ
สลิ
มชาวไทยอาหารสากลสํ
าหรั
บจั
ดเลี
้
ยงของชาวเกาะลั
นตาในสมั
ยก่
อนไม่
มี
หมู
เพราะชาวมุ
สลิ
มมี
ข้
อห้
ามทางศาสนาไม่
ให้
กิ
นหมู
แต่
กลุ่
มอื่
นกิ
นอะไรก็
ได้
”(วาริ
นทร์
กุ
ลสถาพร.
สั
มภาษณ์
:9พฤษภาคม2550)
การปฏิ
บั
ติ
เช่
นนี
้
บ่
งบอกถึ
งการเคารพสิ
ทธิ
และการยกย่
องให้
เกี
ยรติ
ซึ
่
งกั
นและกั
น
โดยเฉพาะเรื่
องอาหารที่
จั
ดเลี
้
ยงแสดงถึ
งการยอมรั
บและโอนอ่
อนผ่
อนตามกฏเกณฑ์
ของเพื่
อน
บ้
านเพื่
อให้
ทุ
กกลุ่
มได้
มี
ส่
วนร่
วม
แม้
ปั
จจุ
บั
น จากการสั
งเกตขณะร่
วมในงานศพของอดี
ตนายกเทศมนตรี
เทศบาลตํ
าบล
เกาะลั
นตาใหญ่
ซึ
่
งเป็
นชาวจี
นที่
อาศั
ยในตลาดศรี
รายาผู
้
วิ
จั
ยยั
งพบเห็
นว่
ามี
ครั
วมุ
สลิ
มแยกไว้
อี
ก
พื
้
นที่
หนึ
่
ง และมี
ชาวมุ
สลิ
มไปร่
วมแสดงความเสี
ยใจและร่
วมรั
บประทานอาหารที่
เจ้
าภาพจั
ดเลี
้
ยง
ในเวลากลางวั
นขณะที่
ผู
้
หญิ
งชาวมุ
สลิ
มบางคนที่
สนิ
ทสนมกั
นไปช่
วยทํ
าอาหารในครั
วด้
วยส่
วน
ตอนกลางคื
นมี
เฉพาะชาวเลชาวจี
นและชาวไทยไปร่
วมฟั
งพระสวดอภิ
ธรรม
ในบรรดากลุ
่
มชาติ
พั
นธุ
์
ทั
้
ง 4 กลุ
่
มนอกจากจะให้
ความนั
บถื
อกลุ่
มคนไทย โดยเฉพาะ
คนไทยที่
เป็
นนายหรื
อเป็
นข้
าราชการแล้
วชาวจี
นซึ
่
งเป็
นนายทุ
นที่
มี
ฐานะทางการเงิ
นและบทบาท
เป็
นผู
้
นํ
าทางเศรษฐกิ
จจะได้
รั
บยกย่
องเป็
นเถ้
าแก่
หรื
อหั
วหน้
า ดั
งนั
้
นหากมี
ชาวจี
นไปร่
วมงาน
ประเพณี
ของของกลุ่
มใดจะถื
อว่
าได้
รั
บเกี
ยรติ
มากและได้
รั
บการต้
อนรั
บอย่
างสมเกี
ยรติ
ดั
งคํ
าบอก
เล่
าที่
ว่
า “สมั
ยก่
อนแขกทํ
านู
้
หรี
(จั
ดงานเลี
้
ยง) เถ้
าแก่
ชาวจี
นไปร่
วมงานถื
อเป็
นเกี
ยรติ
มากพอไปใกล้
ถึ
งบ้
านเจ้
าภาพจะส่
งคน4คนพร้
อมคานหามมารั
บเข้
าไปในงานมี
การรํ
ากาหยง (การแสดงพื
้
นบ้
าน)
นํ
าหน้
าขบวน”(ประสม กิ
จค้
า.สั
มภาษณ์
:15 เมษายน2550)
“พ่
อผมเคยไปงานแต่
งงานชาวเล ที่
เกาะจํ
าพอเรื
อใกล้
ถึ
งฝั่
งชาวเลจํ
านวนมากจะวิ่
งลงนํ
้
าช่
วยกั
น
แบกเรื
อขึ
้
นวางบนหาดเท้
าไม่
เปี
ยกนํ
้
าเลย”(พงษ์
สิ
งห์
ไหวพริ
บ.สั
มภาษณ์
: 7สิ
งหาคม2550)