st124 - page 170

155
สอนคนเดียวอยู ่ 2 ปี มีวิ ชาเลขคณิ ต วิชาภาษาไทย วิชาภูมิศาสตร์ และประวัติ ศาสตร์
(หนังสื อเมืองไทย)ภายหลังมีครู พร้ อมณนครครูฉ้ วน ประกามาศย้ายมาเพิ่ม เด็ กชาวเล
ไม่ ค่อยมาเรี ยนเพราะมีปั ญหาเรื่ องภาษาและการปรับตัวจึ งเปิ ดโรงเรี ยนให้เด็กชาวเลที่ บ้าน
หัวแหลมกลางอีกแห่ง เป็ นศาลามุงจากผมถูกเลื อกให้ไปสอนเพราะพูดภาษาชาวเลได้ สอน
จนโรงเรี ยนพังจึ งย้ายเอกสารและเด็กไปเรี ยนที่ โรงเรี ยนวัดเกาะลันตา หลังจากนั้ น
ศึกษาธิ การชื่อบุ ญมาและนายอําเภอชิ ตได้ให้ผมย้ายไปสอนที่โรงเรี ยนชาวเลบ้านสังกาอู้
นอกจากนั้ นผู ้ สู งอายุหลายคนได้เล่าถึงการปฏิ สัมพันธ์กับเพื่อนนักเรียนต่ างกลุ่มในวัยเด็ก
ดังเช่ น ชาวมุ สลิมบ้านเจ๊ะหลีเล่าว่ า “ตอนเด็กๆต้องเดินไปเรี ยนหนังสื อที่โรงเรี ยนวัดเกาะลันตา
ร่ วมกับลูกคนจีนตอนนั้ นชาวเลยังไม่ เข้าโรงเรี ยนเพิ่ งเรี ยนทีหลัง” (บ่าวนุ ้ย พยายาม.สัมภาษณ์ :5
พฤษภาคม2550)
ชาวจีนศรี รายาเล่าว่า “มีเพื่ อนเป็ นมุสลิมเรี ยนด้วยกันเที่ยวด้วยกันมีเกลอเป็ นมุสลิมชื่อเย็น
เคยหุ้นกันทําอวนบาวาย” (ประสม กิจค้า. สัมภาษณ์ : 15 เมษายน .2550)
สําหรั บสิทธิ หาญทะเล (สัมภาษณ์ : 5พฤษภาคม.2549).ชาวมุสลิ มเกาะปอ “ตอนอายุ 8-9ปี
ต้องนั่งเรื อข้ามจากเกาะปอมาเรี ยนหนังสือที่เกาะลันตาใหญ่ เป็ นโรงเรียนวัดเรียนรวมกันทั้ งแขกจีน
ไทยและชาวเล ทางราชการเพิ่ งสร้างโรงเรี ยนบนเกาะปอเมื่ ออายุ 12ปี มีนักเรี ยนรุ่นแรกประมาณ50คน
มีครูส้าเหร็น เวลาดี เป็ นครู คนเดียว”
ชาวมุสลิ มบางคนที่บ้านอยู่ไกลจากโรงเรี ยนต้องมาอาศัยอยู่บ้านคนจีนในตลาดศรี รายา
เป็ นโอกาสให้ผู ้ ใหญ่สนิ ทสนมกันและเด็กๆมี โอกาสเรี ยนรู้ วัฒนธรรมซึ่ งกันและกันอย่างใกล้ชิ ด
ดังที่นายเชี ยร หว้าหาบ (สัมภาษณ์ : 5พฤษภาคม 2549) เล่าว่า “ตอนเด็ กๆมะบังเชี ยรเคยไปอยู่
บ้านแป๊ ะกั๊ก(กิจค้า) ในหลาดลันตาเพื่อไปเรี ยนหนังสือ เขาสอนให้หุ งข้าวทํากับข้าวด้วย”
จะเห็ นว่าโรงเรี ยนได้มี ส่ วนในการสร้ างปฏิ สัมพันธ์ของชาวเกาะลันตามาตั้ งแต่ เด็ก
แม้ต่ อมามีโรงเรี ยนภาคบังคับสํ าหรั บเด็กชาวเลบ้านสั งกาอู้ แต่เด็ กชาวเลบ้านหั วแหลมยังคง
เข้าเรี ยนในโรงเรี ยนวัดเกาะลันตาร่ วมกับเด็กชาวไทยชาวจี นและชาวมุสลิม ในการเรี ยนร่ วมกัน
เด็กๆอาจจะล้อเลียนกันบ้างแต่ก็สามารถเรี ยนร่ วมกันได้ ดังคําบอกเล่าที่ว่า “สมัยเด็กๆผมเรี ยน
หนังสือที่ โรงเรี ยนวัดเกาะลันตาร่ วมกับเด็กจีน เด็ กแขกถูกล้อว่ าชาวเลรู้สึ กโกรธมากแต่พอโตขึ้ น
ไม่มีปั ญหาเพื่อนๆสนิ ทกัน ไม่ มีการแบ่งแยก เรี ยนจบแล้วพบกันไปเที่ ยวกันบ้าง” (สน ทะเลลึก.
สัมภาษณ์ :8ตุลาคม2553.)
“เพื่อนชาวเลและมุ สลิ มที่เคยเรี ยนด้วยกันตอนชั้ นประถมบางคนยังสนิ ทกัน ยังชวนมา
แข่ งฟุตบอลกันไปเรี ยนที่อื่ นปิ ดเทอมมีเพื่ อนตามมาเที่ยวบ้านก็ไปชวนเพื่อนชาวเลพาเรื อออกไป