st124 - page 174

159
ปัจจุ บันด้วยเหตุปัจจัยหลายประการทําให้ปฏิสัมพันธ์ดังกล่าวห่ างหายไปยังคงหลงเหลือ
อยู่บ้างในกลุ่มผู ้ สู งอายุ หรื อครอบครัวที่ สนิ ทสนมกันเป็ นการส่ วนตัว ดังคํากล่าวที่ว่า“สมัยก่อน
คนจี นกับมุสลิมสนิทสนมกันไม่มีการแบ่งแยกวันตรุ ษจีนคนจีนให้ขนมเข่งขนมไหว้ งานราหยา
(ฮารี รายอ) คนจีนฝากนํ้ าตาลมาร่วมทําบุญทุกวันนี้ มีแต่คนแก่ ๆที่ยังไปมาหาสู่ กัน” (สมโชคมุ ดา.
สั มภาษณ์ : 13พฤษภาคม 2551). “เมื่ อก่อนเวลาเรามี งานบุญ คนจี นเขาช่ วยเหลือเรา ให้ เงินให้
นํ้ าตาลมากิ นเลี้ ยง เวลาเขามีงานบุญเราก็ไปช่วยเขามันเป็ นเรื่ องของจิตใจผมคิดว่าเรื่ องศาสนาเป็ น
เรื่ องของจิตใจทุ กวันนี้ ตัวใครตัวมันคนจีนมีงานมุสลิ มไปช่วยไม่ได้เพราะถูกสอนว่ าช่วยงานบุญ
ต่างศาสนาเป็ นบาป” (เล็ก อุสาห์. สัมภาษณ์ : 13พฤษภาคม2551)
นอกจากผู ้ ชายต่างกลุ่ มชาติ พันธุ ์จะสร้ างปฏิสัมพันธ์ด้วยการร่ วมมือกันทํางานแล้วผู้หญิง
ชาวเกาะลันตาก็มีบทบาทในการสร้ างปฏิสัมพันธ์กับเพื่ อนบ้านต่ างกลุ่ มบนพื้นที่หลังบ้านชาวจีน
ด้วยการแลกเปลี่ยนเรี ยนรู้งานหั ตถกรรมการแบ่งปันอาหาร เสื้ อผ้าของใช้จําเป็ นช่วยเหลื อการงาน
ในครัวทั้ งในชี วิตประจําวัน และโอกาสพิ เศษ เช่นช่วยขู ดมะพร้ าว ล้างถ้วยชามหาหอยตี เตบ
(หอยนางรมเล็ก) เป็ นลูกมือหุงข้าวทํากับข้าว เป็ นพี่เลี้ ยงน้อง และที่ สําคัญการที่ ชาวจีนไม่มีหมอ
ตําแยต้องพึ่ งพาหมอตําแย ชาวมุสลิมและชาวเลส่ งผลให้การปฏิ สัมพันธ์ของชาวเกาะลันตาแน่นแฟ้ น
ยิ่งขึ้ นดังคําบอกเล่ าที่ว่า “คนจีนชาวเลและมุสลิ มรักใคร่ สนิทสนมกันเหมื อนพี่เหมือนน้องพึ่ งพา
อาศัยกั นคลอดลูกไปตามหมอตําแยมุสลิ มบ้างชาวเลบ้างมี งานประเพณี จะไปเยี่ ยมไปร่ วมงาน”
(สบา เด่นใจดี.สัมภาษณ์ : 12พฤษภาคม2551)
แม่ เล่าให้ฟั งว่ า สมัยก่ อนมีหมอตําแยแขก 2 คนหมอตําแยชาวเล 1 คน คือมะแกหลา
(แม่ของนายแกหลาภรรยาของโต๊ ะหมอ)ก่อนที่ตัวเองเกิดแม่คลอดลูกแล้วเสียชีวิตไป2คน
ตัวเองเป็ นคนที่ 3 ให้มะแกหลาทําคลอด เมื่อคลอดแล้วต้องยกให้เป็ นลูกบุญธรรมของมะ
แกหลาเป็ นการแก้เคล็ดตามความเชื่ อในสมัยนั้ น โดยนําเด็กใส่ ปุ้ งกี๋หย่อนลงไปทางช่อง
กระดานหลังบ้านแล้วให้มะแกหลาไปรอรับใต้ถุ นบ้านเอาไปเลี้ ยงจนโต เมื่อจําความได้ยังไปๆ
มา ๆบ้านมะแกหลา เมื่ อมีพิ ธี ลอยเรื อมะแกหลามารับไปร่ วมพิธีด้วย ส่ วนน้องชาย ชื่ อ
สมัคร ตอนเด็กๆพอเริ่ มนั่งได้ไฟไหม้ บ้านพ่อแม่เลยยกให้ เป็ นลูกบุญธรรมของมะมินะ
(ภรรยาของนายแกหลาซึ่ งเป็ นโต๊ะหมอต่อจากพ่อและมีลู กสาวคนแรกชื่อมินะ) ตอนตัวเอง
คลอดลูกน้องชายสามีก็วิ่งไปตามหมอตําแยชาวเลที่บ้านหั วแหลมตั้ งแต่จําความได้แม่ สอนว่า
อย่าเรียกเขาว่ า“ชาวเล”ให้เรี ยกว่ า“พี่น้องเรา” (วรรณดี อ่อนหวาน.สัมภาษณ์ : 13พฤษภาคม
2551)