st124 - page 180

165
อี กครั้ งกับวัฒนธรรมตะวันตกที่ เข้ามากับพ่อค้านั กเดิ นทางและนักล่ าอาณานิ คมชาวโปรตุเกส
ฮอลันดาหรื อสเปน เมื่อชาวเกาะลันตาและกลุ่มชนชายฝั่งทะเลอันดามัน รับวัฒนธรรมการเล่ น
รองแง็งจากชาวมุสลิ ม-มลายู ที่ เดินทางมาจากปี นัง ก็ได้ ปรับเปลี่ยนและพัฒนามาเป็ นอัตลักษณ์
ประจําถิ่นที่เรี ยกว่า “รองแง็งตันหยง”มีการขับร้องโต้ตอบระหว่างชายหญิงเป็ นภาษาไทยพื้ นถิ่น
และมีการผสมผสานวัฒนธรรมของชาวมุสลิ มชาวเลและชาวไทยพุทธเข้าด้วยกัน“รองแง็งเกาะลันตา”
จึงเป็ นวัฒนธรรมร่ วมที่เป็ นอัตลักษณ์อย่างหนึ่ งของชาวเกาะลันตา
ในสมัยที่รองแง็งเกาะลันตาเฟื่ องฟู หนุ่มๆชาวเกาะลันตาและข้าราชการบางคนหลง
เสน่ ห์ นางรองแง็ ง จนกระทั่งแต่งงานกันไปหลายคู่ ดังที่ เล่ ากันเป็ นตํานานว่ าเมื่ อเสี ยงรํามะนา
ดังแว่ วมาจากทางเกาะลันตาใหญ่ หนุ่ มๆที่อยู่เกาะปอถึ งกับลงทุนว่ ายนํ้ าข้ามมาหานางรํา ดังบท
เพลงตันหยงบทหนึ่ งว่า
บุหงาตันหยง หยงไหรละน้องหยงดอกเหร่
หลบบ้านไม่รอดแล้วเด ถูกเสน่ ห์นํ้ าตาปลาดุหยง
คดข้าวมาสักหวัก คิ ดถึงน้องรักกิ นข้าวไม่ลง
ถู กเสน่ห์ นํ้ าตาปลาดุหยง กิ นข้าวไม่ลงสักคําเดี ยว
นายอุธาร ทุ่ งใหญ่ กํานันชาวจี นก็ เป็ นคนหนึ่ งในบรรดาชายหนุ่ มที่ได้แต่ งงานกั บ
นางนิ ทะเลลึกนางรองแง็งชาวเลหลังจากนั้ นได้นํารองแง็งชาวเลมาเล่ นในตลาด เพื่อความ
บันเทิงของชาวเกาะลันตาต่อมาครู เนิ่ น เกษสุ วรรณสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ได้ส่ งเสริ ม
ให้มีการฟื้ นฟูรองแง็งเกาะลันตาจนมี ชื่อเสี ยง
ในยุคนี้ คณะรองแง็งเกาะลันตา มี ทั้ งชาวเลชาวมุสลิม ไทยพุ ทธและชาวจีนมีนักดนตรี
ชาวจีน2คนคือแป๊ ะเถิง เล่นหี บเพลงแป๊ ะเบ๋ ง เล่นซอ (ไวโอลิน) ครูเนิ่น เกษสุ วรรณ เคยนําคณะ
รองแง็งเกาะลันตาเดินทางไปแสดงหน้าพระที่นั่งที่กรุ งเทพถึง2ครั้ งในปี พ.ศ. 2496และปี พ.ศ. 2498
นับว่ ารองแง็งเกาะลันตาในยุคนั้ น แสดงถึงการปฏิ สัมพันธ์ระหว่างทุกกลุ่ มชาติพันธุ์และเป็ นอัตลักษณ์
ร่ วมของชาวเกาะลันตาอย่างแท้จริ ง การประสมประสานในการเล่นรองแง็ง เช่ นนี้ คล้ายกั บผล
การศึกษา การเล่ นล้อแหง็ง (รองแง็ง) ของอําเภอกันตัง จังหวัดตรั ง ที่มีการประสมประสานทาง
สังคมระหว่างไทยพุทธกับไทยมุสลิมและยังรั บเอาพิธีกรรมความเชื่ อและรู ปแบบการเล่นจากการ
เล่นพื้ นบ้านของชาวไทยพุทธ เช่นโนราหนั งตะลุงและรํ าวง เข้ามาประสมประสานมาก รวมถึง
ความเชื่ อเรื่องเสน่ห์ ยาแฝดด้วย (สถาพร ศรี สัจจัง. 2533 :175-176)