ne191 - page 129

ทิ พวรรณ พ่อขันชาย โรงเรียนบ้านท่ าล้ง / 120
แบบฝึ กหัดทําการบ้านส่ งครู ตามกําหนดพบว่าส่ วนใหญ่นักเรี ยนจะไม่ค่อยลอกการบ้านเพื่อนแต่ก็
มีบางคนที่เรี ยนช้ากว่าเพื่อนก็จะมีเพื่อนคอยช่วยสอนให้ ทําด้วย
ตัวอย่ างการสอนใน1วันของครู ประจําช่ วงชั้นที่ 2 (ป.4 -ป.6) ดังนี ้
08.30-10.30 ท่องสู ตรคูณและอาขยานสอนวิ ชาภาษาไทย เขียนตามคําบอกและเข้าสู่
บทเรียน
10.30-11.30 สอนวิชาศิลปะ ให้ เด็กนักเรียนนําเศษวัสดุมาทําภาพพิมพ์
12.00-13.00 เปิ ดภาพยนตร์ ให้เด็กดู (บางวัน)
13.30-14.30 ให้นักเรียนทําแบบฝึ กหัดคณิ ตศาสตร์จากโปรแกรมคอมพิวเตอร์
14.30-15.30 กิจกรรมกลุ่มภาคปฏิ บัติ
สําหรับการเรี ยนการสอนวิชาสังคมศึ กษา ศาสนา และวัฒนธรรมพบว่า ครูประจําชั้ น
เรี ยนช่วงชั้นที่ 1และช่วงชั้ นที่ 2มีวิธีการสอนคล้ายคลึงกันคือสอนตามบทเรี ยนในหนังสื อโดยให้
นักเรี ยนอ่านทําความเข้าใจและทําแบบฝึ กหัดซึ่ งพบว่าครู ไม่ได้จัดกิจกรรมหรื อสร้างกระบวนการ
เพื่ อให้เกิดการเรี ยนรู ้และเข้าใจชุมชนของตนเองและสังคมตลอดจนการติดตามข่าวสารบ้านเมือง
และสถานการณ์ ความเป็ นไปในสังคม เนื้อหาสาระการเรี ยนรู ้ของเด็กนักเรี ยนเป็ นไปตามหลักสูตร
การเรี ยนในบทเรี ยนมีเพียงบางครั้ งที่ครู จะถามความคิดเห็นของนักเรียนและเปิ ดโอกาสให้นักเรียน
ได้ แสดงความคิดเห็นแต่ ก็ไม่ ได้ให้ความสําคัญวิ ถีชี วิตของชุมชนมากเท่ าใดนักกล่าวได้ว่าเนื้ อหา
การเรี ยนรู ้มี ความสอดคล้องกั บวิถี ชี วิตและวัฒนธรรมของชุ มชนในระดับที่ น้อยมาก รวมทั้ ง
โรงเรี ยนยังไม่ได้มุ่งเน้นกระบวนการเรี ยนรู ้ในเชิ งวิพากษ์ คื อ วิธี การเรียนการสอนยังเปิ ดโอกาส
หรื อสร้ างพื้นที่ ให้นักเรี ยนได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกั บชุมชนและสังคมน้อย ผู ้วิจัยได้ทดสอบ
ทักษะกระบวนการคิดและวิเคราะห์ของเด็ กนักเรียนชาวบรู โดยการสอบถามความคิดเห็นเกี่ ยวกับ
การวิ เคราะห์ข่ าวสาร ได้แก่ ความจริ ง/ความเชื่อ ข้อคิดเห็ น/ข้อเท็จจริ ง โฆษณาชวนเชื่อ/กล่าวเกิ น
จริ ง เป็ นต้นทําให้รู้ ว่าเด็กนักเรียนส่ วนใหญ่ยังขาดทักษะในการคิดวิเคราะห์ และวิพากษ์ ตลอดจน
ยังขาดทักษะในการรั บรู้ ข่าวสาร การแยกแยะข้อคิ ดเห็น/ข้อเท็จจริ ง ความจริ ง/ความเชื่อ และการ
วิเคราะห์ความน่ าเชื่ อถือของข่ าวสารต่างๆ
5.5.2การลงโทษนักเรียน
เมื่อนั กเรี ยนทําความผิดหรื อฝ่ าฝื นกฎระเบี ยบของโรงเรี ยน ครู มี มาตรการในการ
ลงโทษนั กเรี ยนแตกต่างกันไปตามระดับความรุ นแรงของความผิด ในชั้ นเรี ยนการลงโทษนักเรี ยน