ne191 - page 135

ทิ พวรรณ พ่อขันชาย โรงเรียนบ้านท่ าล้ง / 126
จากการสอบถามผู ้อํานวยการเกี่ยวกั บทัศนคติ ที่มีต่ อชาวบ้านท่ าล้ง กล่าวว่า ชาวบ้าน
ท่ าล้งมีวิถีชี วิตผูกพันกั บป่ า แม่ นํ้ าโขง และธรรมชาติมากลักษณะนิ สั ยเท่าที่สั มผัสมาจะชอบสบาย
ไม่ ดิ้นรนหาเช้ากินคํ่ามีรายได้น้อยโดยได้จากการขายปลาบ้างสานกระติบข้าวบ้างแต่รายจ่ ายก็ไม่
ค่ อยมี ส่ วนหนึ่ งอาจเนื่ องจากชาวบ้านท่ าล้งไม่มีโฉนดที่ดิ นจึงไม่สามารถนําไปจํานองเพื่ อกู้ยืมเงิ น
ได้ ทําให้ชาวบ้ านท่าล้งไม่ค่ อยมี หนี้ สิ น แต่ ก็เริ่ มจะมีตอนที่ มีกองทุนเงินล้านเข้ามาในหมู่ บ้านนี้
เหมือนกัน
จุดแข็งของหมู่บ้านท่าล้งคือการมีทรั พยากรธรรมชาติที่ อุดมสมบู รณ์ มีภาษาบรู ซึ่ ง
เป็ นภาษาของตัวเอง มีปู่ ตาหรื อเยียง เรื่ องความซื่ อสัตย์และการอยู่ร่ วมกันเป็ นครอบครัวใหญ่ แต่
ปั จจุบันก็มีจํานวนลดลงจากเดิม ส่ วนจุดอ่ อนที่พบของหมู่บ้านท่าล้งก็คื อชาวบ้านขาดทักษะการ
บริ หารจัดการและการพัฒนาภู มิปัญญาของตนเอง และมองถึ งกลุ่ มเยาวชนของหมู่ บ้านท่าล้งว่ า
ค่ อนข้างเข้มแข็ง ไม่นิยมความรุ นแรง ไม่เล่นการพนัน ไม่ทําผิดกฎหมายไม่ ค่อยดื่มเหล้านิสั ยดีเมื่อ
เทียบกับวัยรุ่ นหมู่บ้านอื่ นๆ นอกจากนี้ ได้กล่าวถึงความขัดแย้งของชุมชนว่า เรื่องความขัดแย้งของ
หมู่ บ้านก็จะเป็ นความขัดแย้งระหว่างผู ้ นําหมู่บ้าน โดยแบ่งเป็ น 2ขั้ วคือฝ่ ายผู้ ใหญ่บ้านเก่าและฝ่ าย
ผู ้ใหญ่บ้านใหม่ โดยโรงเรี ยนก็พยายามวางตัวเป็ นกลาง
ผู ้อํานวยการเล่ าถึ งเรื่ องการต่อสู ้กับแรงปะทะเสี ยดทานทั้ งหลายระหว่างชุ มชนกับ
โรงเรี ยนว่า ได้บทสรุ ปว่า “การเปลี่ ยนแปลงวัฒนธรรมของชาวบ้านเป็ นเรื่ องที่ยากที่สุ ด” ได้ทบทวน
ตัวเองว่าตนอยู่ที่นี่ มา 2ปี แล้วชุมชนได้อะไรโรงเรี ยนได้อะไรและตัวเองได้อะไรบ้างซึ่ งตัวเองจะ
เป็ นคนไม่ ง้อคนคือคิดจะทําอะไรก็ทํา เช่นสวนอุทยานของโรงเรี ยนก็ลงมือทําเองมี คนช่วยไม่กี่ คน
ก็ ไม่เป็ นไรก็ทํากันไปและบอกว่านิสัยส่ วนตัวเป็ นคนรักอิสระไม่ เคยมาทํางานกับชุมชนแบบนี้ มา
ก่ อนซึ่ งก็ต้องปรั บตัวหลายอย่าง จากที่สัมผัสคลุกคลี กับคนในชุ มชนก็รู้สึ กว่ า ชุมชนนี้ เค้าจะคิดว่ า
ถ้าใครมาอยู่ในชุ มชนก็จะต้องเป็ นเหมือนเค้า เค้าจะไม่ รู้ว่าอะไรเป็ นที่ ส่ วนบุคคลอะไรคือการเคารพ
สิ ทธิของกันและกัน เรื่ องความเป็ นประชาธิ ปไตยยังอ่อนอยู ่ เรื อ่งการประชุมกันเป็ นระบบระเบี ยบ
การเคารพกฎกติกาก็ยังอ่อนอยู่มาก
ผู ้ อํานวยการได้พูดถึงผู้ใหญ่บ้านว่า เป็ นคนหนุ่มที่ไฟแรงมีความตั้ งใจในการทํางาน
เต็มที่ แต่ ก็ยังขาดเรื่องบารมี ความเชื่ อถื อจากชาวบ้านอยู่บ้าง เพราะอายุยังน้อยก็ต้องพิสู จน์ ตัวเองให้
ชาวบ้านยอมรับ โดยผู้อํานวยการเล่าถึงเหตุ การณ์ที่ เคยประชุ มคณะกรรมการหมู่บ้านเรื่องงานบุ ญ
100ปี ซึ่ งผู้ ใหญ่บ้านได้เตรี ยมรู ปแบบงานที่คิดว่ าดีแล้วไปเสนอให้ชาวบ้านและคณะกรรมการในที่
ประชุมฟังปรากฎว่าคณะกรรมการมีการปรับเปลี่ ยนรูปแบบโดยไม่เห็ นด้วยหลายอย่างผู ้ อํานวยการ
ก็ สังเกตเห็ นว่าผู ้ใหญ่บ้านมีทีท่ าทีน้อยใจและเสี ยความมั่นใจ จึงคุยกับผู้ใหญ่บ้านหลังจากประชุ ม
เสร็ จว่า “เราเป็ นผู ้ นําหมู่บ้านมีหน้าที่รวมความคิดของชาวบ้านทั้งหมดออกมาให้ได้ การที่ชาวบ้าน