ne191 - page 137

ทิ พวรรณ พ่อขันชาย โรงเรียนบ้านท่ าล้ง / 128
ใคร ใครรั บผิดชอบดูแลแต่เค้าจะคิดว่ าของทุกอย่างในชุ มชนก็เหมือนเป็ นของทุกคน ใครจะเอาไป
ใช้เมื่อไหร่ ก็ได้
จากการสังเกตพบว่าปั จจุ บันชาวบ้านส่ วนใหญ่ เวลาเดินเข้าป่ าหรือไปทํานาก็ จะเดิน
ลัดเลาะไปตามรั้ วโรงเรี ยนซึ่ งจะอ้อมเล็กน้อยเมื่อเที ยบกับการเดินตัดผ่านโรงเรี ยนโดยตรง จากที่
พูดคุยกับชาวบ้านพบว่าชาวบ้านก็ เข้าใจและยินดีทําตามแต่บางคนก็ไม่เข้าใจและรู ้สึ กไม่พอใจแต่ก็
ต้องทําตามมีชาวบ้านบางคนยังเดินตัดผ่านโรงเรี ยนอยู่บ้างแต่ส่ วนใหญ่จะเป็ นเวลาเช้าตรู่ หรื อตอน
เย็นซึ่ งเมื่อผู้อํานวยการหรื อครูพบเห็นก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไรบางครั้ งก็ทักทายถามไถ่ บ้างแต่บางครั้ ง
ก็ ไม่ได้ ทักทายอะไรชาวบ้านส่วนใหญ่จะมี ท่าที เกรงใจและกลัวผู ้อํานวยการโรงเรี ยน เห็นได้จาก
การพูดคุยที่ไม่ค่อยกล้าสบตาการเดินหลบๆ เลี่ยงๆ เมื่อเห็ นผู้ อํานวยการนั่งอยู่
ส่ วนเรื่ องการใช้อุปกรณ์ต่างๆพบว่ามีบางครั้ งที่ชาวบ้านเข้ามาขอใช้คอมพิวเตอร์ ของ
ทางโรงเรี ยนบ้างเพื่อทํางานหรื อพิมพ์เอกสารที่สําคัญซึ่ งผู้อํานวยการก็ อนุญาตหรื อการยืมอุ ปกรณ์
ต่ างๆก็จะให้ ยืมไปใช้ได้แต่ จะกําชับว่ าให้ดู แลรักษาและนํามาคื นด้วยเพราะโรงเรี ยนก็ต้องใช้และ
อุ ปกรณ์มีจํากัดถ้าพบว่ายังไม่คื นก็จะให้เด็กนักเรี ยนหรือพนักงานบริ การไปติ ดตามนํากลับมา
ทัศนคติ ที่มีต่ อชาวบ้านท่ าล้งคือชาวบ้านยังขาดกระบวนการจัดการ วิ ธีการความรู ้ที่
ถู กต้อง และการสร้ างความหมายให้เห็ นความสําคัญและเกิ ดความตระหนักในสิ่ งที่ทํา เช่นการมี
โครงการมาลงที่หมู่บ้านท่าล้งเยอะมากจากหลายหน่วยงานแต่ ทําแป๊ บเดี ยวก็ต้องหยุดไป เพราะมัน
อยู ่ห่ างไกลจากวิถี ชี วิตของชาวบ้านมากเกิ นไป ไม่ ว่าจะเป็ นกลุ่ มจักสานซึ่ งเป็ นโครงการของ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เกี่ยวกับการสนับสนุ นให้เป็ นแหล่งท่ องเที่ยวเชิ งวัฒนธรรมหรื อกลุ่มของ
หน่ วยงานเอกชน ITTOที่ มีแนวทางการมาพัฒนาหมู่ บ้านให้รองรั บกับการเป็ นแหล่งท่ องเที่ ยว
เช่ นเดียวกันซึ่ งรูปแบบกระบวนการของโครงการนั้ นดี แต่ วิธีการจัดการที่ จะเอาไปใช้จริ งๆมันยัง
อยู่ไกลจากความเป็ นจริ งของชาวบ้านชาวบ้านเค้าก็คิ ดไปตามที่คนพาทํา แต่ถามว่าชาวบ้านเข้าใจ
จริ งๆมั้ ยก็ไม่ รู้ เพราะในความเป็ นจริ งชาวบ้านไม่ เหมือนเรา เรามีเงินเดือนไม่ ต้องห่ วงว่าวันนี้ จะมี
อะไรกิ นมั้ ย แต่ชาวบ้านถ้าเค้ าต้องเสียเวลามาอบรม 1 วัน เค้าก็ต้องคิดแล้วว่าวันนี้ ครอบครัวเค้าจะ
เอาอะไรกิ นอบรมเสร็ จก็ ต้องกลับไปหาอะไรกินต่อก็ต้องเข้าใจเค้าตรงนี้ ด้วย เพราะบางที 1 วัน
สํ าหรับเค้านี่มีค่ ามากถ้าเค้าไม่ได้ดํานาวันนี้ ที่มีฝนตกอาจจะหมายถึงว่าเค้าไม่ มีข้าวกินไปอีกทั้ งปี
เลยก็ได้
ผู ้ อํานวยการจึงเห็นว่ าบางครั้ งมีคนมาบอกให้ชาวบ้านต้องมีกลุ่ม รวมชาวบ้านมาสาน
กระติ บข้าวแต่ทําไม่ได้ เพราะบางคนเค้าก็ต้องห่ วงปากท้องของครอบครัว เช่นต้องไปทํานา ไปจับ
ปลาหากิน ไม่ มีเวลามารวมกลุ่มถ้าจะให้ได้ผลจริ งๆก็คื อต้องเข้าไปใกล้ชิ ด รู้ จักใจเค้าก่อนแล้วก็
ค่ อยเข้าไปบอกหรือแนะนําเทคนิ ควิธีการจัดการให้เค้ารู ้ เหมือนให้เครื่องมื อเค้าไปแล้วให้เค้าไปทํา