ct154 - page 71

63
ข้าวสารให้ เจ้าที่มากิน ด้วยวิ ธีการ “วู้” เรี ยก ซึ่งเสริณ โตวงษ์ กล่าวว่า เราก็สาดข้าวสาร ข้าวสารนี่
เรี ยกเจ้าที่ เรี ยกเขามากินมาอยู่ เรียก “วู๊” เรียก 2 ชั้น “วู วู๊” เขาอยู่ไกล เขาไปหากิ น คนจน คนยาก
ต้ องไปหากิน “วู วู๊” เรียกเจ้าที่ เขา หลังจากเรียกเขามากินแล้ ว เวลาจะกลับก็ต้ อง กู่เรี ยกเขาอีก 3 ครั้ง
“วู วู๊” 3 ครั้ง (เสริน โตวงษ์. 2550)
การเซ่ นไหว้ศาลใหญ่ ก็ เพื่ อให้เจ้ าที่คุ้ มครองดูแลคนท้องถิ่นให้มี ความสุขความเจริญ
ไม่ให้เดือดร้อน อย่าได้ เจ็บไข้ และช่วยปั ดเป่ าความทุกข์ ต่างๆ ซึ่ง เฉิน ผันผาย กล่ าวว่า เมื่อเอาข้าว
ขึ้นยุ้งฉางเสร็จแล้วหมดทุกบ้ าน จะทาการให้ศาลทุ่ง คือ ศาลใหญ่ในตาบลหมู่บ้านในเดื อน 3 ขึ้น 3 ค่า
ทุกบ้านจะต้องร่วมกันให้ ศาลจะมีสมุ๊น คือ คนเซ่นนั่นเอง 1 คนเป็นผู้นาทุกๆ ปี แล้ วก็จะต้ องยิงปืนสดุ ดี
7 นัด เพื่อให้เจ้าห้วย เจ้าเขา เจ้าท้องที่มารับทราบ และมารับเครื่องสังเวย พร้อมกันวันนั้น เมื่อหมู่บ้าน
ใดให้แล้วก็เผาข้าวหลามได้ ถ้ายังไม่ได้ ให้ศาลจะหุงเผาหลามไม่ได้ เสือจะเข้าบ้าน งู จะออกอาละวาดจะ
เกิ ดอาเพทต่างๆนาๆ (เฉิ น ผันผาย.ม.ป.ป.)
ปัจจุ บันพื้ นที่ ตั้งศาลเจ้าที่ คลองพลู เป็นกรรมสิ ทธิ์ของครอบครัวหอมหวาน ซึ่ ง
รับผิดชอบดูแลศาลเจ้า ซึ่ง ซ่ อน หอมหวาน กล่าวว่า ที่ศาลก็คือที่ดิ นของที่บ้าน ศาลมีมาก่อน ตั้งแต่ยั ง
ไม่เกิ ด เมื่อก่อนศาลเป็นไม้ แล้ วเปลี่ยนมาเป็นสังกะสี เปลี่ยนมาเป็นกระเบื้อง ประมาณ 3 ปี แล้ว แม่
(ซ้อน ผั นผาย) เป็นคนสร้ าง ช่วยกับคนที่นี่ บางคนก็ มาช่วยกันยก ในทุกปีจะเชิ ญ เสริน โตวงษ์ เข้ามา
ทาพิ ธี ซึ่งนอกจากจะเป็ นการเซ่นเจ้าที่ คลองพลูแล้ ว ยังเป็ นการเซ่นผีบรรพบุรุษของตระกู ลโตวงษ์ อีก
ด้ วย โดยคนท้องถิ่นที่ ทานาข้ าวจะเข้ามาร่ วมในพิธี กรรม แต่ความหมายในการประกอบพิธี กรรมนี้
สาหรับคนทานาข้าวนั้น ก็เพื่อเป็นการฝากพื้นที่นาไว้ในเจ้าที่ดู แล แต่ปัจจุบันพิธี กรรมนี้รั บรู้กันเฉพาะ
กลุ่ มผู้ใหญ่ในท้องถิ่น ดังนั้นคนท้องถิ่นที่เข้ามามาร่วมงานจึงจากั ดอยู่ เพียงผู้ใหญ่ ที่ยังทานาข้าวและผู้ที่
ยังนับถือศาลเจ้าคลองพลู เท่านั้น ซึ่งซ่อน หอมหวาน กล่ าวว่า เวลาเขาปวดเข่า เขาก็มาบน ขอให้ หาย
พอหายก็มาแก้บน และพอถึงฤดูเก็บเกี่ ยว เขาจะมาให้ศาลที พอถึงฤดู กาลทากิน หน้านี้เป็นหว่ านไถ ปี
ละ 2 ครั้ง ประมาณ เดือน 6 และเดือน 4 แล้วแต่ว่ าชาวบ้านจะร่วมใจกัน ไปรั บเจ้าของศาล (ซ่อน หอม
หวาน. 2550:สัมภาษณ์)
กล่ าวได้ว่าด้ านวั ฒนธรรมนั้น แม้ว่าศาลเจ้ าสวนนารายณ์จะเป็นความเชื่อร่ วมของคน
ในท้องถิ่นตะเคี ยนทองและคลองพลู แต่การแบ่งแยกทรัพยากรระหว่ างท้องถิ่นตะเคียนทองและคลอง
พลู คือ การอาศั ยเจ้าที่เป็นตัวแบ่งแยกทรั พยากรท้องถิ่ น ซึ่งเจ้าที่เหล่ านั้นก็คือบรรพบุรุษของผู้ ปกครอง
ท้องถิ่นนั้นๆ ในชื่ อที่เรียกว่า “สมู๊น”เป็นตัวบ่งบอกถึงความแตกต่างระหว่างท้องถิ่น ซึ่งการเซ่นไหว้เจ้าที่
คลองพลู ก็คื อ พิธี กรรมส่วนหนึ่งการเซ่ นไหว้ผี บรรพบุรุษของคนชอง