ct154 - page 81

73
คื อ “คนคลองพลู” เพื่อผลประโยชน์จากการพัฒนาที่จะเข้ามาสู่ท้องถิ่นตนเอง จากการเข้ ามาตั้งถิ่นฐาน
บ้านคลองพลู เมื่อประมาณ 100 ปีก่อน มีจานวนครั วเรือนที่ เข้ามาอยู่ อาศัยประมาณ 7-10 ครัวเรือน
จนกระทั่ งปี พ.ศ.2550 พบว่า บ้ านคลองพลู (หมู่4 ตาบลคลองพลู) มีประชากร 727 คน (ชาย 360 คน
หญิง 367คน) (เฉิ น ผันผาย. 2554: สัมภาษณ์)
ความสัมพั นธ์ ทางเครือญาติของคนชองคลองพลู และตะเคียนทองพบว่ ามีความเข้ มข้นมาก
และถ้าจะกล่าวโยงไปในเรื่องการจั ดการทรัพยากรท้องถิ่น จะพบว่าจากวิ ถีชีวิ ตในช่วงเวลาที่สั งคมบ้าน
คลองพลูถู กปิดล้อมด้ วยพื้ นที่ป่า เข้ามายุ คการพัฒนาท้องถิ่นสู่ความทั นสมัยที่ เกิดขึ้นในท้ องถิ่น การ
เปลี่ ยนผ่านยุ คสมัยสะท้อนให้ เห็นถึงความสัมพันธ์ ทางสั งคมของผู้คนในบ้ านคลองพลู คือ ก่อนปี พ.ศ.
2450 เริ่ มมีผู้อพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้ านคลองพลู โดยเริ่ มแรกเข้ามาตั้ งถิ่นฐานในบริ เวณที่เรียกว่า
“แถบหลั งเนิน” (บริเวณใกล้กับสี่แยกอนามั ยคลองพลูในปัจจุบัน) และต่อมาจึงมี การย้ายเข้ามาตั้งถิ่น
ฐานบริเวณ “ท้ายทุ่ ง” (ชุมชนบ้ านคลองพลู) ตระกูลที่อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณท้ ายทุ่ง หรื อบ้าน
คลองพลู ได้แก่ ตระกู ลผั นผาย พลอยงาม นาคสาย คงคาเขียว สีสมบัติ และดอกพิกุล ในขณะนั้ นมี
บ้านเรื อนอยู่ประมาณไม่เกิน 10 หลังคาเรือน และทุกตระกูลที่เข้ ามาตั้งถิ่นฐานนั้นใช้ภาษาชองในการ
สื่อสารระหว่ างกัน และนิ ยามตนเองว่าพวกเขา คื อคนชอง ซึ่งการเข้ามาตั้ งถิ่นฐานในบ้านคลองพลู จะ
เข้ามากันในลั กษณะทั้งครอบครั ว และเมื่ อลู กหลานเติบโตขึ้น ส่วนใหญ่ ก็จะสมรสกั นภายในท้องถิ่น
คลองพลู หรือท้องถิ่นใกล้เคียง เช่น น้าขุ่น และตะเคียนทอง เป็นต้ น แต่เหตุ ผลที่ทาให้ตระกูลผันผายมี
ผู้ใช้นามสกุ ลกันมาก และเป็นตระกูลที่มี บทบาทมากในท้องถิ่น ก็เนื่องจาก การมีลู กหลานที่เป็นลูกชาย
ในการสืบสกุลที่มากกว่าตระกูลอื่ นๆ และผู้ชายเหล่านั้นก็เป็นแรงงานสาคัญในการขยายพื้ นที่เพาะปลูก
และเข้าถึงอานาจทางการปกครองได้มากกว่าตระกูลอื่ น
การเข้ามาอาศั ยอยู่ ในบริเวณบ้านคลองพลูนั้น ซึ่งเมื่อก่ อนก็คือพื้ นที่เขตตะเคียนทอง ชาวบ้ าน
มั กจะถางป่า เพื่อปลูกข้ าวไร่ในพื้นที่ ดอน แต่สาหรับในที่ลุ่มชาวบ้ านจะปลูกข้าวทานาลุ่ม เพื่อเก็บไว้
บริโภคในครอบครัว ซึ่งการปลูกข้ าวไร่ ชาวบ้านก็จะตั้งศาลไร่ ไว้บริเวณพื้นที่เพาะปลู ก และพื้นที่ที่ ปลูก
ข้ าวลุ่ม ชาวบ้านก็ตั้ งศาลนาไว้ เช่นเดี ยวกั น โดยจะทาการเซ่นไหว้ ศาลไร่ และศาลนา ในช่วงก่ อน
เพาะปลูก และในช่วงข้ าวออกรวง โดยมีความเชื่อวิญญาณศั กดิ์สิทธิ์ จะคุ้มครองดูแลผลผลิ ตของพวก
เขาให้เจริญงอกงามจนกระทั่งเก็บเกี่ ยวผลผลิตเสร็จแล้ ว หลังจากปลูกข้ าวเสร็จจะต้องเตรียมตัวขึ้นเขา
สอยดาว เพื่อปลูกกระวาน เจาะน้ามันยาง และเก็บของป่ าอื่นๆ เพื่อนาไปขายในเมืองจันทบุรี การขึ้น
เขาสอยดาวแต่ละครั้ งจะต้องใช้เวลาหลายวัน บางครั้งก็ 15 วัน บางครั้งก็เป็นแรมเดื อน ดังนั้น จึงต้อง
เซ่นไหว้ เจ้ าป่าเจ้าเขาก่อน การขึ้ นเขาไปเก็บของป่า เพราะเชื่ อว่า ดิน น้า ภู เขา และป่ามี วิญญาณ
ศั กดิ์สิทธิ์สิงสถิ ตอยู่ ซึ่งการเซ่ นไหว้ก็เพื่ อต้องการให้วิญญาณศักดิ์สิ ทธิ์คุ้มครองดู แล และการเข้าป่ ามี
ข้อกาหนดหรือข้ อห้ามที่ ต้องปฏิบัติ และหากไม่ประพฤติปฏิบัติ ตามข้อห้าม ก็ถือว่าเป็นการลบลู่วิ ญญาณ