st124 - page 198

183
ชาวไทยพุทธในงานวันสารทเดือนสิ บภายในวัดเกาะลันตามีชาวเลกลุ่ มหนึ่ งสะพายกลองร้องรําทํา
เพลงนําหน้าขบวนแห่ อี กกลุ่มหามจาดเดิ นตามถัดไปเป็ นชาวจี นและชาวไทย เดิ นตามหลังจาด
ซึ่ งปั จจุบันประเพณีแห่ จาดของชาวเกาะลันตาหายไปแล้วเพราะบนเกาะมี ประชากรน้อยและไม่มี
ช่างทําจาด
ในภาพรวมโครงการฯได้รับการประเมิ นจากตัวแทนของUNDPว่าประสบความสําเร็ จ
เพราะสี่ ปัจจัยหลักคือการบู รณาการเป้ าหมายทั้ ง 4 ด้านเข้าด้วยกันการทํางานในรู ปแบบพหุภาคี
การใช้พลังชุมชนทําให้ชุ มชนเข้มแข็ง และสามารถรวมพลังเป็ นหนึ่ งเดี ยวบ่งบอกถึ งเอกลักษณ์
ของชาวเกาะลันตา ภายหลังเสร็ จสิ้ นโครงการกิจกรรมบางอย่างที่ ตอบสนองความต้องการของ
ชุมชนยังคงมีการปฏิบัติกันอยู่ เช่ นโครงการส่งเสริ มอาชี พโดยเฉพาะชุมชนบ้านทุ่งหยีเพ็ งปัจจุบัน
ได้กลายเป็ นแหล่งท่ องเที่ยวเชิ งอนุรั กษ์ธรรมชาติและวัฒนธรรมบ้านเรื อนชาวบ้านสองข้างทาง
ปรับเปลี่ ยนเป็ นร้ านขายของ ร้านอาหาร ร้านซักผ้า มี บังกะโลและบ้านพักในรู ปแบบโฮมสเตย์
เพื่อรองรั บนักเที่ ยวที่เข้ามาพักค้างฯลฯ
ทั้ งนี้ จากการศึ กษาแนวทางการใช้ที่ดิ นเพื่ อการท่ องเที่ยวของชุ มชนมุสลิมเกาะลันตา
(สุ ขุ มาลย์ วิริ โยธิ น. 2551 : 130-138) ซึ่ งผู ้ วิจัยเข้าไปศึ กษาในช่ วงหลังจากที่ชาวบ้านได้เข้าร่วม
โครงการฟื้ นฟูวิถีชี วิตดั้งเดิ มของชุมชนและการจัดการระบบนิเวศที่ยั่งยืนของเกาะลันตาจนกระทั่ง
สามารถรวมตัวกันสร้ างชุมชนเข้ มแข็งแล้ว ผลการวิ จัยพบว่าชาวมุ สลิมบนเกาะลันตาไม่ ได้
ปฏิเสธการท่องเที่ ยว เนื่องจากทําให้เกิดการสร้างงานสร้ างรายได้ แต่ ขณะเดียวกันก็ต้องการรั กษา
วัฒนธรรมดั้ งเดิมไว้ด้วย จึงต้องการแบ่ งเขตการใช้ที่ ดิ นเป็ น3 เขตโดยใช้จิตสํานึ กรั บผิดชอบร่ วมกัน
ของคนในชุ มชนและนักท่องเที่ยว เขตหวงห้ามคือเขตที่ห้ามนักท่องเที่ยวต่างศาสนาเข้าไปโดย
เด็ดขาดได้แก่ ตัวอาคารมัสยิ ดสําหรับประกอบพิ ธีกรรมของชาวมุ สลิม เขตเสรี สําหรั บนักท่ องเที่ ยว
คื อบริ เวณชายหาดและสถานบันเทิง และเขตชุมชนคือเขตที่ นักท่องเที่ยวและชาวบ้านใช้พื ้นที่
ร่วมกันนักท่องเที่ ยวที่เข้ามาควรให้ความเคารพในวัฒนธรรมของชุมชนมุสลิม เขตชุ มชนที่ผู ้ วิจัย
เลือกศึ กษาจะแบ่งเป็ นชุมชนฝั่ งตะวันตกได้แก่ บ้านพระแอะบ้ านคลองโตบ และบ้านคลองนิ น
ซึ่ งเป็ นแหล่ งท่ องเที่ยวในปั จจุ บันส่ วนเขตชุ มชนฝั่ งตะวันออกได้แก่ บ้านทุ่งหยี เพ็ งบ้านเจ๊ะหลี
บ้านหัวแหลม และบ้านเกาะปอซึ่ งเป็ นเขตที่ต้องการปกป้ องวัฒนธรรมและวิ ถีชี วิตแบบดั้งเดิ มไว้
มากกว่าที่จะให้มีการเปลี่ยนแปลงที่ขัดแย้งกับศาสนา จึงต้องการให้การท่องเที่ยวในเขตนี้ เป็ นการ
ท่องเที่ ยวเชิ งอนุ รักษ์ เขตชุ มชนตะวันออกที่กล่าวถึงในงานวิจัยนี้ ก็คื อส่วนหนึ่ งของพื้ นที่ที่ เป็ น
กรณีศึ กษาในครั้ งนี้
อย่ างไรก็ตาม เป็ นที่ น่ าเสี ยดายว่าพิ พิ ธภัณฑ์ ชุ มชนชาวเกาะลันตาซึ่ งต้องการให้ เป็ น
“พื้ นที่ทางสังคม” ที่ จะแสดงถึง“ตัวตน”หรื ออัตลักษณ์ (identity) ของชาวเกาะลันตา และเป็ น