st124 - page 152

137
อื่นๆอีกจํานวนมากทั้ งของชาวลันตาเองและเรือจากต่ างถิ่นเข้ามาทํามาหากินฯลฯ (ประสมกิจค้า.
สัมภาษณ์ : 15 เมษายน2550)
การค้าขายบนเกาะลันตาเติ บโตจากชาวจีนที่ เข้ามาประกอบอาชีพทําโป๊ ะจับปลาทําปลาเค็ ม
กลับไปขายที่ปี นังและสิ งคโปร์พร้ อมกับสิ นค้าพื้ นเมืองอื่นๆต่อมามี การค้าถ่านไม้โกงกาง มีเส้ นทาง
การค้าเรื อสําเภาจี นโดยตรงระหว่าง“ลันตา-ปี นัง-สิ งคโปร์”พัฒนาการของการใช้พื้ นที่ในประกอบ
อาชี พและการปฏิสัมพันธ์ของผู ้ คนบนเกาะลันตาเปลี่ ยนไปตามยุคสมัย เช่นที่ บ้านบ่ อแหนในยุคหนึ่ ง
เคยเป็ นชุมชนใหญ่ มาก่อนดังคําบอกเล่าที่ สอดคล้องกันของชาวเล และลูกสาวชาวจีนที่ เข้าไป
บุกเบิกชุมชนบ้านบ่อแหนว่า
เดิมที่บ่ อแหนยังไม่ มีการทําเตาถ่านชาวบ้านเข้าไปตัดไม้ทําไม้บ้องต่อมาพ่ อครูหย่งอี่
(ครู ศิริ ) เข้าไปทําโป๊ ะมีคนจีนจากที่อื่ นเข้าไปสร้ างบ้านหลายหลังทั้ งพวกที่ทําโป๊ ะทําอวน
ทําไม้บ้องขายฝิ่ น เป็ นอู่ต่ อเรือและทําเตาเผาถ่ านมีคนงานชาวเลมาอยู่หลายสิ บครัวมีการ
ตั้ งศาลโต๊ะบาหลิ่วและทําพิธีลอยเรือ ทางราชการเคยไปสร้ างโรงเรียนที่นั่นด้วยแต่ภายหลัง
ย้ายไปสร้ างที่ ศาลาด่ าน ทุ กวันนี้ บ่ อแหนร้ างแล้วศาลโต๊ะบาหลิ่ วก็ ย้ายไปตั้ งที่ ศาลาด่ าน
(บูเด็น คบคน. สัมภาษณ์ : 16 เมษายน2550)
บ่ อแหนมีป่ าโกงกาง เป็ นอู่ต่ อเรื อใบ3 เสา เตี่ยคือผู ้ใหญ่ทงเป็ นช่ างต่อเรือ เป็ นคนใจดี
ทั้ งแขกชาวเล ไทย มาอยู่ด้วยเป็ นลู กน้องช่ วยทําไม้บ้อง ทําอวน ขายฝิ่ นมีเรื อใบ 3 เสา
บรรทุ กถ่านไปขายปี นังมีบ้านไม้ 2ประตู ประตู หนึ่ งเป็ นโรงฝิ่ นกับที่ เก็บอวนปลาทู อี กประตู
เป็ นที่อยู ่อาศั ยของครอบครัว นายกิ มอิ น ลู กยก (ลูกบุ ญธรรม) ของเตี่ ยช่ วยดู แลกิ จการ
นายกิมอิ นมีลูกสาวคนหนึ่ งแต่งงานกับนายเช่งเล็ นต่อมานายเช่ งเล็นขอทําเตาถ่านและเป็ น
ผู ้ ที่ ได้รับมรดกเตาถ่ านที่บ่อแหนทั้ งหมดที่นั่นเลี้ ยงชาวเลไว้มากมี ศาลโต๊ะบาหลิ่วของชาวเล
ข้างบ้านชาวเลทําพิธีลอยเรื อทุ กปี สมัยนั้ นโรงเรียนก็มาสร้ างที่บ่อแหนแต่ตอนหลังย้ายมาตั้ ง
ที่ศาลาด่ านหลังจากเลิ กทําเตาถ่ านชาวเลที่บ่อแหนย้ายมาอยู่ศาลาด่านหมดทุกวันนี้ บ่อแหน
ร้ างแล้วไม่มีใครอยู่ตายกันหมด” (ส่ วนติน กษิรวัฒน์. สัมภาษณ์ : 12กรกฎาคม2551)
การติ ดต่ อซื้ อขายแลกเปลี่ ยนสิ นค้าระหว่างชาวจี นกับชาวมุสลิ ม ชาวเล และชาวไทย
ยังคงดําเนิ นไปอย่างต่อเนื่ อง ชาวจี นจะทําหน้าที่ นําสิ นค้าในท้องถิ่นไปขายที่ปี นัง และสิ งคโปร์
โดยมีชาวมุสลิมเป็ นลูกเรือแล้วนําสิ นค้า จําพวก เกลือขมิ้น เต้าเจี้ ยวอาหารกระป๋ องและเครื่ องใช้