st121 - page 185

176
ลักษณะผสมของศิลปกรรมในวัฒนธรรมฮินดู
ลั กษณะศิ ลปกรรมฮินดูส วนใหญปรากฎด านประติมากรรม โดยเฉพาะพระพรหมสี่พั กตร
หลายกรประทับนั่งในซุม แต ละกรถือวัสดุ หรือเครื่องมื อประจําองคแตกตางกันมีลั กษณะผสมกับคติ
ในพุทธศาสนาของไทยคือการนําหลักพรหมวิหารแตละข อ ไดแก เมตตา กรุ ณา มุทิตา อุเบกขา จารึก
เปนภาษาอังกฤษตั้ งอยูหนาพระพรหมแต ละดาน กลาวคือใชรูปลักษณของพระพรหมทั้ งสี่ทิ ศใหเขากั บ
หลักธรรมทั้งสี่ขอ
ลักษณะผสมของศิลปกรรมในวัฒนธรรมพมา
ลักษณะศิ ลปกรรมพมาสวนใหญปรากฎดานประติมากรรมสถาปตยกรรม เชนพระพุ ทธรูป
ประทับนั่ง และประทับนอน ที่ทาคิ้วตาฝปากดวยสี เดนชั ดมีผิ วพระวรกายสีขาว พระพุทธรูปนิ ยมตั้ง
แยกเปนเอกเทศกั บประติมากรรมไทย ไมมีลักษณะผสมกับศิลปกรรมไทยในชิ้นเดียวกันหากปะปนอยู
ในวัดไทย เชน โบสถแบบไทยผสมจี น หากมีเจดีย แบบพมา อยูหลังโบสถ โดยพิ จารณาจากฐานผาย
ออกกวางมีเสนลวดรั ดองคระฆั ง ยอดทรงปลีเหมือนเจดีย มอญในพมา
ลักษณะผสมศิลปกรรมในวั ฒนธรรมมลายูถิ่น
ลักษณะศิ ลปกรรมมลายูถิ่ นสวนใหญปรากฎดานสถาปตยกรรมดังเชน การออกแบบศาลา
วัด คล ายหลังคามัสยิ ดท องถิ่น หรื อนูซั นตารา การตกแต งลวดลายไม ฉลุตามชายคา ช องลมบน
หนาตางประตู การกออิ ฐฉาบปูนบั นไดกุฏิหนาทึบแบบบานมลายูถิ่นกลาวคือเปนการผสมโดยหยิบยืม
รูปแบบเรือนดั้งเดิ มหรือทองถิ่นมลายู แตนํามาปรับเปลี่ยนกับการใชสอยกับศาสนสถาน
ลักษณะผสมศิลปกรรมในวั ฒนธรรมตะวันตก
ลั กษณะตะวันตกสวนใหญปรากฎดานจิ ตรกรรมและสถาปตยกรรม จากการเผยแพรของ
ชาติมหาอํานาจยุโรปที่เขาครอบครองดินแดนมลายู จิตรกรรมตะวั นตกมีลั กษณะการเขียนเหมือนจริง
เปนธรรมชาติ นํ ารูปแบบมาใช เลาเรื่ องพุ ทธศาสนาแทนการเขียนแบบตานกมอง เปนการเขี ยนดวย
รูปแบบจิตรกรรมตะวันตกมาสรางความเขาใจในพุทธปรัชญา นอกจากนี้มีการตี กรอบภาพแบงกั้นแต
ละฉากชัดเจนแทนการเขียนแบบต อเนื่อง หรือพรรณนาความ
ดังกล าวขางตนนี้อาจสรุ ปอีกนัยหนึ่ งวา ลักษณะกายภาพของวั ดไทยมีการผสมผสานกั บ
ศิลปกรรมของวัฒนธรรมตางๆ 4ลักษณะ ได แก
1.การผสมรูปแบบอยูในชิ้นงานเดี ยวกัน
2. การผสมรูปแบบแยกชิ้นสวน
3. การผสมรูปแบบไทยกับคติความคิ ดของวัฒนธรรมอื่ นๆ
4. การประยุกตรูปแบบอื่นๆ ให สนองประโยชนใชสอยใหม ๆแบบไทย