st121 - page 192

183
จีนเขามาจํ านวนมาก รองลงมาคืออินเดีย จนทําใหสามารถรวมกลุมตามเชื้อชาติและพยายามรั กษา
วัฒนธรรม ภาษา และขนบธรรมเนี ยมประเพณีของตนไว แทนที่จะผสมกลมกลืนเขากับผูอาศัยอยู เดิม
ชาวจีนยั งมีบทบาททางเศรษฐกิจ เปนกรรมกร และเปนผู ลงทุน เมื่ อวัดไทยในมลายูมีอิทธิพลจีน
ครอบงําอยูมาก ทําใหวัฒนธรรมไทยบางอยางถูกลดทอนลงไป ดังที่ ประที บ ตั้งมติ ธรรม (2553, 110)
เห็นว า วัดไทยสมั ยปจจุบันเปลี่ยนแปลงไปมาก โบสถที่เปนสี่ เหลี่ยมผืนผาหลังคาจั่ว ป จจุบั น
เปลี่ยนแปลงไปมาก ลักษณะดังกลาวมีคาในดานการท องเที่ยว ทําใหคนประทับใจ และจูงใจใหคน
บริจาคเงินแตไมตรงตามพุทธปรัชญา
สภาพภูมิศาสตร และพัฒนาการทางประวัติศาสตรในแหลมมลายู สงผลตอความหลากหลาย
วัฒนธรรมอยางไรก็ตามวัฒนธรรมไทยถือเปนวัฒนธรรมของคนกลุมนอย และคนกลุมนี้ มิไดมีบทบาท
เดนตอการพัฒนาประเทศ วัฒนธรรมไทยจึงจัดเปนชายขอบ เชนเดียวกั บวัดไทยแม ตั้งอยูในรั ศมีจากใจ
กลางของประเทศไทยแตก็หางไกลเกิ นที่จะควบคุ มหากพิจารณาลั กษณะทางภูมิศาสตรจากภาคใตของ
ประเทศไทยสูมาเลเซียจนถึงสิงคโปร จะพบวา คุณลักษณะของวัดไทยค อย ๆ ลดทอนจากวัฒนธรรม
หลวงสูวัฒนธรรมราษฎรหรื อท องถิ่ น ในพื้นที่ ชายแดนภาคใต วัดไทยค อยผ อนปรนกับศิ ลปกรรมที่
หลากหลายยิ่งขึ้น ในความหลากหลายนี้สิ่ งที่เดนชัดคือการปรากฎของลักษณะจีนอยู ในศิลปกรรมไทย
ทั้งนี้มิใชเพราะความเปนชายขอบที่ห างไกลจากอํานาจรัฐไทยตามกระแสหลัก แตเปนเพราะการแบง
พรมแดนรัฐชาติสมัยใหมจนทําใหอํานาจของรัฐไทยถู กตัดขาดโดยสิ้นเชิ งดวยเหตุนี้จึงเปดชองใหกระแส
อื่นๆ เขามาครอบงําโดยงายโดยเฉพาะชาวจีน สอดคลองกั บแนวคิ ดของอมรา พงศาพิชญ (2545:
14-15) ที่วา สังคมวั ฒนธรรมชุดใดชุ ดหนึ่งยอมมีศูนยกลางและกระจายออกไปในลั กษณะแกนกลาง
และเขตวัฒนธรรม เมื่อใดที่เขตวัฒนธรรมกวางกวางขวางมากและแพรกระจายไม เต็มที่ ความแข็งแรงมี
นอยจะมีลักษณะวัฒนธรรมชายขอบแตกตางจากวัฒนธรรมศูนย กลางนอกจากนี้ผูวิจั ยยังเห็นวา การ
ครอบงําของวัฒนธรรมอื่ นๆมาพรอมกับอํานาจเศรษฐกิจเพราะความอ อนแอนั้นมิได วัดที่ พลังศรัทธา
หรือคุ ณคาทางจิตใจ แต เปนคุณคาทางวั ตถุ เมื่ อวัดขาดกําลั งทรั พยในการสรางสรรค ศิลปกรรมจึง
จําเปนต องเอื้อประโยชนแกคนจีน ซึ่ งมี อํ านาจเศรษฐกิจเหนือกว า ประวัติศาสตร มลายู สะทอนการ
เปลี่ยนแปลงตามผูมีอิทธิพลดังที่ สิ ทธิพร ศรีผอง (2553: 5) ผูศึกษาเมืองสงขลากอนสนธิสั ญญาเบาว
ริ่ง พ.ศ. 2318 – 2398 สรุปวา ความหลากหลายของกลุมประชากรเมื องสงขลา ประชากรแตละกลุม
ลวนมี บทบาทตอเมืองสงขลามาแลวไมวาจะเปนกลุมมุสลิมกลุมชาวจีนและกลุมชาวพุทธ ในสมัยหนึ่ง
ระยะเริ่มแรกเมืองสงขลาถูกก อตั้งและพัฒนาดวยบทบาทการนําของกลุมมุสลิ ม ระยะตอมากลุมชาว
พุทธก็ เขามามีบทบาทในการเมืองแทนกลุ มมุสลิมหลั งจากนั้นเมื่อเหตุการณ ตาง ๆ เปลี่ยนแปลง กลุม
คนจีนก็เข ามามีบทบาทสําคัญซึ่งไมเฉพาะการเมืองเทานั้นแตเปนดานเศรษฐกิจดวย