untitled - page 46

๓๖
๗) การสะทอนวิ ถี การดําเนินชีวิต เพราะศิ ลปะพื้นบานนั้นถู กสราง
ขึ้นมาเพื่อชีวิตมนุษย จึงเนนถึงการมีคุ ณคาด านการใชสอยควบคู ไปกับความงาม ลักษณะการใช
สอยจึงเปนตัวกําหนดรูปแบบและมักสะทอนให เห็ นในงานศิลปะพื้ นบานในแตละประเภท เชน
เครื่องจักสานที่ใชในครัวเรือน เครื่องดักจั บสัตว เครื่องมือที่ ใชในงานช าง ฯลฯ ซึ่งลักษณะของ
การใชสอยจึ งเปนตัวบงชี้ถึงวิถีการดําเนินชี วิตที่ มี อายุยาวนาน การสื บทอดตอมาเปนระยะหลาย
ชวงอายุคน จึงแสดงใหเห็นถึงประวัติความเปนมาแห งภูมิ ปญญาและคานิยมของคนพื้นบานไดดี
๘) มี คุณคาคงที่ (Constant Value) เหตุเพราะผลงานส วนใหญ มี
การคลี่คลายรูปแบบและการพัฒนาที่ค อนขางชาและมีการเปลี่ยนแปลงน อยที่สุด ซึ่ งแสดงใหเห็ น
ถึงความสัมพันธกันกับวิถีชีวิ ตของผูคนในท องถิ่นนั้น ๆ คุ ณคาทั้ งดานประโยชนใช สอยและความ
งามจึงมีการเปลี่ยนแปลงน อยที่สุด ดั งเชน ผลงานเครื่องจักสาน
๒.๕ งานวิจัยที่เกี่ยวของ
วรนั นท บุ นนาค สุณีย กวิ ศราศัย และ สุ ปราณี วานมนตรี ๔๖ ศึกษาเรื่อง รู ปแบบ
ศิลปวัฒนธรรมประเพณีฟอนแหต นดอกไม : กรณีศึ กษาบานอาฮี หมูที่ ๑,๖ ตําบลอาฮี อําเภอ
ทาลี่ จังหวัดเลย ผลการศึ กษา พบวา ประเพณีแหตนดอกไมเป นประเพณีโบราณที่ชาวบานอาฮีได
รักษาสื บทอดเปนมรดกทางวัฒนธรรมเปนเวลาไมต่ํากวา ๒๐๐ป แลว ประเพณีแหต นดอกไมทํา
กันหลังวันสงกรานต โดยการใชวั ดเปนศูนย กลางในการปฏิบัติ การบูชาตนดอกไม ต นดอกไมที่
ชาวบานทําขึ้นมาเพื่อใชในการบูชามี ขนาดความสูง ๓-๕ เมตร มีการจั ดทําขึ้ นมาทุกคุมเพื่อการ
ประกวดแขงขัน โดยตนดอกไมเหลานั้นจะมีการประดับประดาดวยดอกคู ณ ดอกจําปา และไม
ใบหลากสี สําหรับการทํ าตนดอกไมนั้น ชาวบานมักจะมี การทําขึ ้นมาเปนคู เรี ยกวา “ตนตัวผูตน
ตัวเมีย” เป าหมายสูงสุดของการแหตนดอกไม ก็ คือ อนิ สงสผลบุญ ความสามัคคี ความเห็ นอก
เห็นใจ และการสงเสริมวัฒนธรรมและภูมิปญญาทองถิ่น
ภิญโญ ภูเทศ ศึกษาเรื่อง การนําภูมิ ปญญาทองถิ่นดานดนตรี มาใชในการเรี ยนการสอน
ในโรงเรียนมัธยมศึกษาของจังหวัดนครสวรรค ผลการศึ กษาพบวา การดําเนินการใช ภูมิ ปญญา
ทองถิ่นดานดนตรีมาใชในการเรียนการสอนในโรงเรียนตองประกอบดวยกระบวนการ ๕ ขั้นตอน
คือ การวิเคราะหชุมชน การจั ดทํ าชุดความรู การสรางกิ จกรรม การขยายผลสูชุมชนและการ
ประเมินผล๔๗
ธรรมรัตน โถวสกุล ๔๘ ศึกษาเรื่อง รูปแบบและกระบวนการงานประดิษฐในผลงานการ
คนควาริ เริ่มทางนาฏศิลปหรื อศิลปะการละครของนักศึกษาโปรแกรมวิชานาฏศิลป มหาวิ ทยาลัย
๔๖ วรนันท บุนนาค, สุณีย กวิ ศราศัย และ สุปราณี วานมนตรี. (๒๕๕๑). รูปแบบศิลปวัฒนธรรมประเพณีการฟอนแหตน
ดอกไม : กรณีศึกษาบานอาฮี หมูที่ ๑ , ๖ ตําบลอาฮี อําเภอทาลี่ จังหวัดเลย. ขอนแกน: กองทุนทํานุบํารุงศิลปวั ฒนธรรมภูมิปญญา
ทองถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแกน, หนา บทคัดยอ.
๔๗ ภิญโญ ภู เทศ. (มกราคม-มิถุนายน, ๒๕๕๓). การนําภูมิปญญาทองถิ่นดานดนตรีมาใชในการเรี ยนการสอนในโรงเรียน
มัธยมศึ กษาของจังหวัดนครสวรรค , วารสารพิกุล ปที่ ๘ ฉบับที่ ๑ หนา ๙๕-๑๐๖.
๔๘ ธรรมรัตน โถวสกุล. (กรกฏาคม-ธันวาคม, ๒๕๕๐). รูปแบบและกระบวนการงานประดิ ษฐในผลงานการคนควาริ เริ่มทาง
นาฏศิลปหรือศิลปะการละครของนักศึกษาโปรแกรมวิ ชานาฏศิลป มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม. ใน วารสารจันทรเกษมสาร. ปที่
๑๓ ฉบับที่ ๒๕. หนา ๑๐๑-๑๐๗.