ct155 - page 158

๑๓๐
แต่ ผลการเปรียบเที ยบคะแนนการยอมรับความหลากหลายวัฒนธรรมการรับรู้บรรยากาศ
ความเป็นพหุวัฒนธรรมในโรงเรียน และความภาคภูมิใจในวั ฒนธรรมของนักเรียนชั้นป. ๔–๖ ของ
โรงเรียนทดลอง ไม่แตกต่างจากโรงเรียนควบคุมอาจเป็นได้ หลายประการคือ
๑) ทั้งโรงเรียนทดลองและโรงเรี ยนควบคุ ม ต่างเป็ นโรงเรี ยนที่มุ่ งเน้นกิ จกรรมเสริม
หลักสูตรในเด็กระดับป.๔-๖ คล้ายๆกัน เช่นกิจกรรมลูกเสือเข้ าค่ายพักแรมกีฬาสี การเข้าค่ายพุทธบุตร
กิจกรรมวันเด็ กการไปทัศนศึกษา วันพ่อวันแม่ ซึ่งกิจกรรมเหล่านี้ ทาให้เด็กชั้นป. ๔–๖ของโรงเรียนทั้ง
สองแห่ง ได้ทากิจกรรมร่วมกันได้ช่วยเหลือแบ่งปันกันได้แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ได้ร่ วมคิดร่วมวางแผน
ได้แสดงกิจกรรมหลายๆอย่างที่ บ่งบอกถึงอั ตลักษณ์ ทางเชื้อชาติ เช่นการแต่งกาย การแสดงละครการ
แสดงลิเกการได้ทดลองชิมรสชาติของอาหารแต่ละชาติ ที่พ่ อแม่ผู้ ปกครองนามาทาบุญเลี้ยงพระหรื อมา
เลี้ยงเด็กในวั นเด็กวันพ่อวั นแม่ เป็นต้นและเป็นที่สั งเกตว่ากิจกรรมเหล่านี้จะกระทาในช่ วงเวลาที่ทาการ
ทดลอง (เดือนพฤศจิ กายน๒๕๕๓ ถึง มีนาคม๒๕๕๔) และนักเรียนชั้นป. ๔–๖ คือ เป้ าหมายของ
กิจกรรมเหล่านี้ จึงคาดว่ ากิจกรรมเสริมหลักสูตรเหล่านี้ คือ เหตุผลหลักที่ทาให้ผลการเปรียบเทียบของ
ทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกัน
๒) ในช่วงเวลาของการทดลองดังกล่าว เป็นภาคเรี ยนที่ ๒ซึ่งมีการทดสอบวัดความรู้ทั้ งใน
ระดับเขตพื้นที่ และระดับชาติ ซึ่ งผลการทดสอบของนักเรียนจะสะท้ อนถึงคุณภาพของผู้บริหารและครู
ของโรงเรียนนั้ นด้วยเหตุผลนี้ ทาให้ครูของโรงเรียนทดลองกังวลใจว่านั กเรียนของตนจะทาคะแนนได้
น้อย อาจจะละเลยการสอดแทรกบู รณาการเนื้อหาทางวัฒนธรรมเข้าไปในบทเรียนแต่ พยายามมุ่ งสอน
เนื้อหาจากส่ วนกลางเป็นสาคัญจึงส่ งผลให้นั กเรียนของโรงเรี ยนทดลอง อยู่ ในสถานะที่ไม่ แตกต่างจาก
นักเรี ยนกลุ่มควบคุมดังคาพู ดของครูชั้ นป. ๕ โรงเรียนทดลองภายหลังที่การทดลองเสร็จสิ้นแล้ว
“สิ่งที่ ดิฉันหนักใจ คือ เรื่องของการเรี ยนที่ต้ องเน้นที่ผลสัมฤทธิ์ เพื่ อให้ทั นกับที่อื่นๆ เขา
มันยากตรงที่จะสอนให้ เขาอ่านภาษาไทยพู ดภาษาไทยได้อย่างไรต่างหาก”
อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาคะแนนเฉลี่ยของการยอมรั บความหลากหลายวัฒนธรรมการรับรู้
บรรยากาศพหุวัฒนธรรมในโรงเรียน และความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมของตนของนักเรียนในโรงเรี ยน
ทดลองและโรงเรียนควบคุมก็อยู่ในระดับค่อนข้างสูงและระดับสูงซึ่งเป็นระดับที่น่ าพอใจ
๓) การวั ดคุณลั กษณะของนักเรี ยนชั้นอนุบาล และชั้นป. ๑-๓ จะเน้ นที่ความตระหนั กรู้
หรือความรู้ความเข้าใจในวัฒนธรรม ในขณะที่ระดับชั้นป. ๔-๖ เป็นการวั ดในระดับเจตคติ ได้แก่ การ
ยอมรับความหลากหลายวั ฒนธรรม ความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมซึ่ งการทดลองใช้แนวทางการศึกษา