bk129 - page 245

237
ศาสตร์ ต่ างๆที่นํามาใช้ในการเรี ยนการสอนสอดคล้องกับนฤมลตันธสุ รเศรษฐ์ (2533) กล่าวว่ า
ผู ้สอนเป็ นผู้คอยให้การชี้ แนะและเป็ นแหล่งวิ ทยาการให้กับผู้เรี ยน เพื่อให้ เกิ ดประโยชน์ต่ อการ
เรี ยนรู้ นั้ น ผู ้ สอนต้องเป็ นผู ้ ที่มีความเข้าใจในกระบวนการและเนื้อหาเป็ นอย่างดี เพื่อที่ จะถ่ายทอด
ให้ผู ้ เรี ยนสามารถสร้ างความรู ้ใหม่ และนําไปใช้ได้อย่างมี ความมั่นใจซึ่ งสอดคล้องกับทิ ศนา แขม
มณี (2540)ที่กล่าวว่า การที่ผู ้สอนดําเนิ นตามขั้ นตอนให้ผู ้ เรี ยนเกิดการเรี ยนรู ้ตามวัตถุประสงค์ด้วย
วิธีการต่ างๆที่แตกต่ างกันไปตามองค์ประกอบและในขั้นตอนสําคัญอันเป็ นลักษณะเฉพาะหรื อ
ลักษณะที่เด่ นที่ขาดไม่ ได้เลยของวิธีการนั้ นซึ่ งในตัวอย่างที่พบในวิธีการสอน เช่นการสาธิ ตการ
อภิปรายการบรรยายการแสดงละครกรณี ตัวอย่าง เกมสถานการณ์ จําลอง โดยที่ผู ้สอนที่เลือกมา
ใช้ในการวิ จัยในครั้ งนี้ และบรรยากาศในการจัดกิจกรรมการเรี ยนรู้นั้ น ส่ วนสําคัญโดยมีบรรยากาศ
ที่เป็ นกันเองมีความเคารพในตัวของผู ้ เรี ยน
3.1.3 การนําไปใช้ ได้จริ งของเนื้อหา
แม่ชีสามารถนําเนื้ อหาไปประยุกต์ใช้ในการทํางานเป็ นการเพิ่มพู นประสบการณ์
เรี ยนรู ้ ทางตรงซึ่ งเนื้ อหาเหมาะสมกับการเรี ยนรู ้ของแม่ ชี เพราะสามารถพัฒนาศักยภาพที่ มีอยู่ใน
ตัวเองส่งเสริ มแม่ชีให้มีการได้ฝึ กปฏิบัติจริ งทําให้เกิ ดประสบการณ์ตรงในการรั บรู้ เนื้ อหาควรมี
ความทันสมัยและ ความน่ าสนใจเพื่ อกระตุ ้นให้แม่ ชี เกิ ดความอยากเรี ยนรู้ เป็ นเนื้ อหาที่ แม่ ชี
สามารถนําไปศึ กษาค้นคว้าเพิ่มเติ มได้ด้ วยตนเองและเกิ ดความคิ ดรวบยอดจากการเรี ยนรู ้
สอดคล้องกับอาชัญญา รั ตนอุบล (2551) กล่ าวว่ า เนื้ อหาความรู้ที่ ใช้ ในการฝ กอบรม
ควรเป็ นเนื้ อหาที่ เกี่ ยวข้องกั บชี วิตความเป็ นจริ งของผู ้เรี ยน ไม่ว่าจะเป็ นชี วิตการทํางานหรื อ
ชี วิตประจํ าวัน และสอดคล้องกับ Boyle (1981) ที่ กล่ าวว่า การเรี ยนรู้ ก็ คื อการได้รั บแบบแผน
ทางด้านพฤติ กรรมใหม่ ทางประสบการณ์ ซึ่ งพฤติกรรมดังกล่าวนี้ รวมไปถึง วิธีคิ ดความรู้สึ กและ
การปฏิบัติด้วย เนื้ อหาต้องมีลักษณะเฉพาะเพื่อกระตุ ้นให้ผู ้เรี ยนเกิดกระบวนการคิดวิเคราะห์ และมี
การเรี ยงลําดับเป็ นขั้นตอนโดยเริ่ มจากเนื้ อหาที่เป็ นทฤษฎี และนําไปสู่ การปฏิบัติ จนท้ายที่สุ ดส่ งผล
ถึงการปรั บเปลี่ยนแนวความคิดและพฤติกรรมประกอบด้ วย เนื้ อหาการพัฒนาภาวะผู้ นําของปรี ดา
เรื องวิชาธร (2551) 8ด้านซึ่ งสอดคล้องกับหลักธรรมของผู้ นําในพระพุทธศาสนา (พระธรรมปิ ฎก,
2546)ประกอบด้วย 1. มีคุ ณธรรมอันประเสริ ฐประจําใจกํากับตนเองและปฏิบัติ ต่อผู้อื่นสอดคล้อง
กับหลักธรรมพรหมวิหาร 4 2 . ทักษะในการติดต่ อสื่ อสารสอดคล้องกับหลักธรรมคือปิ โย 3.
ทักษะในการสังเกตเพื่อมองคนให้เห็นลึกถึงศักยภาพภายในสอดคล้องกับหลักธรรมคือปุคคลัญญุ
ตา 4. มีความสมดุ ลระหว่างความกล้าในการตัดสิ นใจและการไตร่ ตรองอย่างรอบคอบสอดคล้อง
กับหลักธรรมคือ วิ มังสา 5. มี จิตใจใฝ่ เรี ยนรู ้ เพื่ อหาความจริ งและลึ กซึ้ งยิ่ งขึ้ นสอดคล้องกับ