bk129 - page 236

228
2. การสร้างกลไกเพื่ อให้เกิดการวางแผนการเรี ยนรู้ร่วมกัน
ระหว่างผู ้ สอนและผู ้ เรี ยนซึ่ งอาจกระทําได้โดยการตั้ งกลุ่ มทํางานหรื อการตกลง
ร่ วมกันสอดคล้องกับสุ วัฒน์ วัฒนวงศ์ (2547) กล่ าวว่า การเรี ยนสามารถจัดกลุ่ มทํางานเป็ นกลุ่ ม
ย่อยได้ และแต่ละกลุ่ มจะต้องมีการปฏิ สัมพันธ์ร่ วมกัน แบ่ งหน้าที่ และมีการวางแผนงานร่ วมกัน
เพื่อทํางานที่ได้รั บมอบหมายให้สําเร็ จ
3. การวิเคราะห์ ความต้องการการเรี ยนรู้ของผู ้ เรี ยนด้วยการปฏิบัติ เป็ นกลุ่ม
โดยการจัดกิจกรรมกลุ่ม จึงเป็ นการสร้ างโอกาสให้ได้เรี ยนรู ้ เกี่ ยวกับการติ ดต่ อ
สัมพันธ์กับผู ้ อื่ นในบรรยากาศที่ส่ งเสริมซึ่ งกันและกัน โดยใช้เทคนิ คต่างๆเช่นการใช้ เทคนิคการ
ประเมินตนเองและการอภิปรายร่ วมกัน เพื่อให้ สมาชิกกลุ่มจะพยายามช่วยกลุ่มและช่ วยบุคคลแต่
ละคนทํางานไปสู่ จุดมุ่ งหมาย สอดคล้องกับ Joyce andWeil (1986) กล่ าวว่า การเปิ ดโอกาสให้
ผู ้เรี ยนได้ติ ดต่ อสั มพันธ์ กับผู้อื่ นในการทํากิ จกรรมมากขึ้ นเท่ าใด ผู ้เรี ยนจะสามารถพั ฒนา
ความสามารถในการเรี ยนรู้ได้มากขึ้ นเท่านั้ น
4. การกําหนดวัตถุประสงค์ร่ วมกันและเรียนรู้ด้วยการปฏิบัติ เป็ นกลุ่ม
การที่ผู ้เรียนเป็ นผู้กําหนดวัตถุประสงค์ของการศึ กษาของตนเอง การวิเคราะห์
ความต้องการของตนเองและการยอมรับในสิ่งที่ ตนเองระบุเองและใช้การเรี ยนรู้ด้วยการปฏิบัติเป็ น
กลุ่ม โดยการจัดกิ จกรรมกลุ่ม จึ งเป็ นการสร้างโอกาสให้ ได้เรี ยนรู้ เกี่ยวกั บการติดต่ อสัมพันธ์กับ
ผู ้อื่ นในบรรยากาศที่ ส่ งเสริ มซึ่ งกันและกั น สอดคล้ องกับ Boyle (1981) กล่ าวว่า กํ าหนด
วัตถุประสงค์การเรี ยนรู ้ เป็ นการวิเคราะห์ความต้องการของตนเอง และนําไปสู่ ผลลัพธ์ ของการ
เรี ยนรู้ของผู ้ เรี ยน
5. กําหนดกิจกรรมการเรี ยนรู้ที่จูงใจการเรี ยนรู้ เสริ มสร้างภาพพจน์ตนเองและ
เรี ยนรู ้ด้วยการปฏิบัติ ฝึ กฝนด้ วยตนเองและเป็ นกลุ่ ม เปิ ดโอกาสให้ได้ใช้ประสบการณ์เดิมมาใช้
ในการจัดการเรี ยนรู้ อย่างเต็มที่ การเสริ มสร้างภาพพจน์ที่ ดี ต่อตนเอง และการสร้างแรงจู งใจเพื่อ
ส่ งเสริ มการเรี ยนรู ้ โดยใช้คําพูดด้านบวก โดยที่ ผู ้ ที่ ต้องการเปลี่ ยนแปลงจะนึกถึงตนเองในสิ่ งที่ ดี
โดยใช้การเรี ยนรู้ ด้วยการปฏิบัติและการฝึ กฝน ให้ผู ้เรี ยนสามารถค้นหาคําตอบที่เป็ นของตนเอง
โดยมีการดําเนิ นกิจกรรมที่ยืดหยุ่นตอบสนองผู ้ เรี ยนสอดคล้องกับวิไลวรรณสันถวะโกมล (2522)
กล่าวว่า ลักษณะการเรี ยนรู ้อย่างหลากหลายให้เรี ยนอย่างมี ความสุ ขและเป็ นรู ปแบบการเรียนการ
สอนที่ใช้ได้กับผู้ เรี ยนทุกระดับการศึกษา และใช้การเรี ยนรู้ ด้วยการปฏิบัติด้วยตนเองและเป็ นกลุ่ ม
เช่น การฝึ กปฏิ บัติจริ งแสดงบทบาทสมมติ เป็ นต้น