bk129 - page 232

224
โปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรี ยนเพื่อพัฒนาภาวะผู ้ นําการเปลี่ ยนแปลง
เชิงพุทธสําหรับแม่ ชีไทยที่ พัฒนาขึ้ นมี 8 องค์ประกอบ คือ 1. การกําหนดพื้นฐานสําหรับพัฒนา
โปรแกรม 2. การวิเคราะห์สถานการณ์ สําหรับกลุ่มผู ้รับบริ การ 3. การพิ จารณาผลที่พึ งประสงค์ 4.
การกําหนดแหล่งทรั พยากร และการสนับสนุ น 5. การสร้ างแผนการเรี ยนรู้ 6.โปรแกรมการ
ปฏิบัติงาน 7. ความน่ าเชื่อถือของการใช้ทรัพยากร 8. การรายงานค่ าของโปรแกรมซึ่ งสอดคล้อง
กับการพัฒนารู ปแบบการจัดกิจกรรมการศึ กษานอกระบบโรงเรียนตามแนวคิดของ Ingalls (1973)
ที่กล่าวว่ากระบวนการในการจัดกิจกรรมที่เน้ นการพัฒนาให้ผู ้เรี ยน เกิ ดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม
ให้เป็ นไปตามที่ ผู ้ เรี ยนชุ มชนหรื อองค์กรพึงประสงค์ ซึ่ งในที่ นี้ พฤติกรรมดังกล่าว การกําหนด
เนื้ อหาวิชาจะเฉพาะเจาะจง เพื่ อนําไปสู่ การเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริ งและยั่งยืนการจัดกิ จกรรมหรื อ
ประสบการณ์ การเรี ยนรู ้ จะเน้นการมีปฏิ สัมพันธ์ ระหว่างผู้ เรี ยนโดยคํานึ งถึงความต่ อเนื่อง การ
จัดลําดับเนื้ อหา และการผสมผสานเพื่ อนําไปใช้ ในชี วิตจริงและการปฏิ บัติ งานได้ การประเมิ น
ความก้ าวหน้าและผลลัพธ์ ที่ เกิ ดขึ้ นโดยประเมิ นผลการเรี ยนรู ้ ว่ าผู้เรี ยนเกิ ดการเรี ยนรู ้ และ
เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้จริ งตามที่ต้องการ
โปรแกรมการศึ กษานอกระบบโรงเรี ยนเพื่ อพัฒนาภาวะผู้นําการเปลี่ยนแปลงเชิ งพุ ทธ
สําหรั บแม่ชีไทยสามารถอภิปรายแยกตามองค์ ประกอบได้ดังนี้
1. การกําหนดพื้นฐานสําหรั บพัฒนาโปรแกรม
ผู ้ วิจัยกําหนดวัตถุประสงค์ไว้ว่า แม่ชี ที่เข้าโปรแกรมการศึ กษานอกระบบโรงเรี ยนเพื่อ
พัฒนาภาวะผู้นําการเปลี่ ยนแปลงเชิงพุทธสามารถพัฒนาตนเองให้ ภาวะผู้นําการเปลี่ ยนแปลงเชิง
พุทธได้ ซึ่ งสอดคล้องกับBoyle (1981) ควรระบุให้ ได้ว่าบุคคลผู้ เข้าร่ วมโปรแกรมต้องเปลี่ ยนแปลง
หรื อพัฒนาโดยกําหนดวัตถุประสงค์เฉพาะให้สอดคล้องกับความต้องการของผู ้ เรี ยนและสอดคล้อง
กับCaffarella (2002) กล่ าวว่าการกําหนดวัตถุประสงค์โปรแกรมเป็ นผลมาจากผู ้ เรี ยนตั้ งใจจะเรียน
และเกิดการเปลี่ยนแปลงจากการเรี ยนรู้ ที่ได้รับการจัดโปรแกรม
2. การวิเคราะห์สถานการณ์ สําหรับกลุ่มผู ้ รับบริ การ
กลุ่มผู ้ เรี ยนคือแม่ชีไทย จํานวน30คนบวชเป็ นแม่ชี ไม่ตํ่ากว่า 1ปี และมี
ประสบการณ์ในการทํ างานเผยแผ่ธรรมะ มีบทบาทในการทํางานร่ วมกับชุ มชน เป็ นผู ้ นํากลุ่ ม
เนื่ องจากการได้ ผู ้เรี ยนที่ เคยมี ประสบการณ์ มาก่ อนจะทําให้ เกิ ดการเรี ยนรู ้ ได้ง่ ายขึ้ นมีการ
แลกเปลี่ ยนประสบการณ์ ซึ่ งสอดคล้องกับ Jarvis (1983) กล่ าวว่า ผู้เรี ยนสามารถจะเรียนรู ้ร่ วมกัน
ในระหว่างพวกเขากันเองเป็ นส่วนใหญ่ ทั้งนี้ ก็จะเป็ นการนําเอาความรู ้จากประสบการณ์ ของผู ้ เรี ยน
มาสู่สถานการณ์ การเรียนการสอนร่ วมกันซึ่ งสอดคล้องกับจงกลนี ชุติ มาเทวินทร์ (2542) กล่าวว่าผู้
เรี ยนรู ้ได้ เร็วสามารถเรี ยนรู้ ได้ดีที่ สุ ดเพราะมีประสบการณ์มาแล้วและได้รั บการพัฒนาทักษะการ